DE DIERGAARDEN 



VAN VROEGEREN EN LATEREN TUD. 



Waranden of piiikeii voor de verpleging van 

 dieren, met oogmerk om de ontwikkeling en levenswijze 

 dezer schepselen na te gaan, ontmoeten wij het eerst 

 bij de Indianen en Egyptenaren, en wel om aan 

 kerkelijke voorschriften of godsdienstige ingevingen 

 te voldoen. Zij beperkten zich echter meest tot ééne 

 soort van dieren, vooral van stieren en ibissen. 



Naar ruimer plan werd voor 3000 jaren in 

 China door den gevierdeu stamvader der Tsjeoe's, 

 Weng-Wang, eene diergaarde aangelegd, waaraan 

 hij den naam van Park der Ervaringen gaf. Keizer 

 en volk vonden, luidens het verhaal der kronieken, 

 veel genoegen in de hier bijeengebragte dieren. 



De Grieken en Romeinen schepten behagen om 

 den omtrek hunner landhuizen met dieren te 

 bevolken, doch beperkten zich daarbij vooral tot die 

 welke de genoegens der jagt en tafelweelde konden 

 vermeerderen. Intusschen ook prachtig-gevederde 

 en zang-vogels waren hun welkome gasten. Van 

 de diergaarde van Quintus Hortensius wordt 

 de sierlijke inrigting geroemd. In de paviljoens 

 ontving hij zijne gasten, en, terwijl de heerlijkste 

 spijzen en dranken het gehemelte kittelden, verscheen 

 een citerspeler in een kostbaar gewaad, tokkelde 

 de lier of blies op eene fluit, en vrolijk kwamen 

 herten en reeën, klein wild en gevogelte, uit alle 

 hoeken van bosch en tuin aansnellen, want te 

 regt heeft een natuurvriend opgemerkt: » Muziek 

 oefent den grootsten invloed op de dieren uit, 

 zoüdat zangvogels het liefst daar nestelen, waar 

 zij melodische toonen opvangen." Met afschuw 

 echter wenden we ons af van de vischvijvers van 

 Vedius Pollio. In den waan, dat zekere aalsoort 

 van de Middellandsche-zee lekkerder en fijner werd, 

 wanneer zij met menschenvleesch werd gevoed. 



had hij de wreedheid, van tijd tot tijd slaven in 

 zijn nmraanvijver te werpen. 



Te Rome zelf werden de schatten der dierenwereld 

 in een onbegrijpelijke menigte bijeengebragt, wel is 

 waar niet om zich in hun doen en drijven te 

 verheugen, maar om hen tegen elkander en tegen 

 menschen op te hitsen, om hen te zien worstelen 

 en overwinnen of stuiptrekkend het leven te eindigen. 

 Met verbazing vernemen wij dat eenmaal '142 

 olifanten Rome achter elkander binnentrokken, die 

 allen sneuvelden om de glorie van Karthago's 

 onderwerping te verheerlijken. Nijlpaarden, sjiraffen*), 

 kameelen, antilopen en neushorens werden naar 

 deze wereldstad gevoerd. Troepen leeuwen, panters, 

 struisen, luipaarden, tijgers, beeren en krokodillen, 

 niet zelden honderden bij elkander, werden aan de 

 schouwlustige menigte toegevoerd en aan haar 

 bloeddorst opgeoflerd. 



Op kleine schaal herhaalden deze tooneelen zich 

 in de overige oorden des Rijks, overal waar de 

 Romeinen koloniën stichtten. Nog op den huidigen 

 dag kan men in het amphitheater te Tri er gewelven 

 aanschouwen, die aan de roofdieren ten woon 

 verstrekten, tot ze op hunne slagtoffers werden 

 losgelaten. Wie herinnert zich niet, dat hier ten 

 jare 306 door Konstantijn de Groote twee Frankische 

 koningen, Ascarich en Ragais, den leeuwen werden 

 voorgeworpen ? 



Heeft de Romeinsche sterkte, die eens ter stede 

 van het tegenwoordige Utrecht stond, soortgelijke 



*) In een der oudste Nederlandsche werken, waarin van dit 

 dier sprake is, B. von Breidenbach' s Bedevaart naar V Beilige 

 Land (in 1488, door de zorgen van Meester Everhard Rewick, 

 van Utrecht, te Mainz uitgegeven) wordt het sera f fa genoemd, 

 dus veel juister dan door de natuurkundigen van onzen tijd, 

 die het Arabische woord sj i r af in 't xVWeHonrfscA overbrengen 

 naar Fiansche klanken. 



