-^ XXV '-,- 



som (minstens 200,000 gulden) bijeen te brengen, 

 ten einde, met opname van het reeds bestaande tuintje, 

 eene zoölogische inrichting op ruime schaal tot stand 

 te brengen. 



Het ontwerp werd met zooveel belangstelling 

 ontvangen, dat de leden der Commissie de leeriing 

 veilig op ƒ 300,000 meenden te kunnen vaststellen. 

 Ook bedrogen zij zich niet in hunne verwachting: 

 nadat de leening drie weken was opengesteld, 

 van 6 -27 .lanuari 1857, was het aangeboden 

 cijfer reeds nagenoeg voldoende. Het beliep toen 

 ƒ 292.500. De meeste eigenaars der gionden 

 waarop Bestuurders het oog bij de uitbreiding 

 vestigden, waren willig die op gunstige voorwaarden 

 af te staan. Onder anderen gaf de man van 

 wien men de grootste oppervlakte noodig had, de 

 Heer C. Schadee, zijne gronden tot een werkelijk 

 lagen prijs, op voorwaarde , dat aan de 

 Kruiskade, tot wier noordkant men den tuin wilde 

 brengen, een in- en uitgang voor de leden werd 

 gemaakt, terwijl hij tevens verlangde, dat eene strook 

 grond tegenover zijn woonhuis naar zijne goedkeuring 

 beplant zou woiden. De vei'kooper wenschte te 

 voorkomen, dat hem te eeniger tijd het gezicht in 

 de diergaarde zou ontnomen worden. 



Het gaf geene moeite de som van 7 7500 die nog 

 aan de leening ontbrak, bijeen te brengen. Toen voor de 

 ƒ 300,000 ten volle was ingeschreven, telde men 

 ()3a aandeelhouders, t. w. 625 uit Rotterdam, 4 

 uit Delfshaven, 2 uit 's Giavenhage, 1 uit Kralingen, 

 1 uit I.lsselmonde , 1 uit Utrecht en 1 uit 

 Batavia. Na aankoop van de noodige gronden en 

 die welke bij eene uitbreiding wenschelijk te achten 

 waren, te zamen O'/s bunder, bleven voor den aanleg, 

 den aankoop van dieren en verdere kosten nagenoeg 

 2'/4 ton gouds over. 



Reeds was, den 27 Maart 1857, een Hoofdbestuur 

 van 25 leden gekozen, hetwelk zich in 4 sub-commissiën 

 deelde, namelijk één voor de dieren, één voor de 

 gebouwen, één voor den tuin en één voor de 

 sociëteit. Na ernstige beraadslaging koos dit Bestuur 

 tot Directeur een man, die door zijn moed en talent 

 in het africhten der sterkste en meest woeste woud- 

 en woestijnbewoners zich eene Europeesche 

 vermaardheid had verworven, den Heer P.H.Martin. 



Voor den aanleg der dreven, toebetrouwd aan de 

 Heeren Zocher te Haarlem, werd aanvankelijk eene 

 oppervlakte van 472 bunder afgezondeid. .Met de 

 bewerking van dien bodem werd den 18 Mei 1857 en 

 met het oprichten van gebouwen den 13 Juni 

 begonnen. Snel ging men vooruit: den 21 September 

 was de directeurswoning reeds onder dak, en 

 den 15 October eene ruime galerij zoover gevorderd, 

 dat de sociëteit voor die dieren welke volstrekt 

 geene koude kunnen verdragen , een toevluchtsoord 

 bezat. Inmiddels had het Bestuur ook de noodige 

 maatregelen genomen, om met klem in moeielijke 



gevallen te kunnen handelen: bij koninklijk besluit 

 van 15 September 1857 was, op verzoek van 

 Commissarissen, de vereeniging als rechtspeisoon 

 erkend. 



! Ofschoon reeds op het einde van 1856 was 

 bepaald, dat de contributie voortaan ƒ 25 zou 

 beloopen, ging het aantal leden, dat in 't Spoortuintje 

 tot 500 was geklommen, snel omhoog. "Want, 

 mochten enkelen afvallen, op het einde van Mei 1857 

 beliep het reeds 996. 



Krachtig schreden sociëteit en diergaarde vooruit. 

 Den 15 April 1858 was uit het klassieke Spoortuintje 



' alles in de nieuwe dreven overgebracht , waar 

 stallen , heesters en boomgroepen als te zelfder 



I tijd verrezen. Voor het gezellig verkeer der bezoekers 

 diende aanvankelijk eene groote linnen tent, maar 

 reeds den 23 September van 't laatstgenoemde jaar 

 kon het bevallige societeitsgebouw betrokken worden. 

 Het was, nadat men een gewijzigd ontwerp van 

 den Antwerpschen bouwmeester Henry Cuylitz 

 had goedgekeurd, in het noorderdeel van den tuin 

 opgetrokken. 



Wie de streek had gekend, die in 1856 voor 

 diergaarde werd gekozen, stond opgetogen over de 

 ongeloofelijke gedaanteverwisseling die zij reeds in den 

 herfst van 1858 vertoonde. lu stede van het 

 eenvormige, door slooten verdeelde weiland, zag men 

 nu vriendelijke dreven, allen met keurige bloemperken, 

 partijen heesteis en welig opschietend geboomte beplant, 

 rondom een sierlijk kronkelenden vijver. Maar welke 

 plek de bezoeker bewonderde, het meest opgetogen 

 stond hij bij eene groote traliekooi , die aan 

 een leeuwenpaar ten verblijve was gegeven. 

 Daarbinnen kon men nu den koning des wouds 

 en zijne gezellin in hunne volle kracht aanschouwen. 

 Hoe schoon, hoe statig waren in die groote ruimte 

 hunne bewegingen. Hoe trot.sch hun vaart langs de 

 beide breedgetakte boomen, hoe indrukwekkend hun 

 sprong, wanneer zij, na op een der stammen 

 eene rustplaats gekozen te hebben, eensklaps naar 

 beneden schoten. Helaas, het klimaat het niet toe, 

 die kooi lang voor dit doel beschikbaar te houden. 

 De leeuwen moesten haar verlaten om zich naar 

 de galerij te begeven, waar de winterstal gedurende 

 het barre jaargetijde beschutting verleende. Wat 

 de groote kooi betreft, zij werd beurtelings de 

 woonstede van gieren en ijsbeeren. 



De volgende jaren bleven allen op vooruitgang 

 bogen. Het getal leden steeg reeds in 1860 tot 

 1940, t. w. tot 1630 gewone en 288 buitenleden en 52 

 donatrices. In 1859 werden aan het societeitsgebouw 

 drie waranden toegevoegd, en in datzelfde jaar 

 eene verzameling van achtduizend schelpen 

 voornamelijk uit de Molukken, door geschenk 

 verworven. In 1862 verrezen de prachtige 

 pauwenvolières, nevens de stallen voor de kameeleii 

 en dromedarissen en eenige landelijke verblijven voor 



