in vri,. ;m,l,Tc wnrMstlvk,.!! VdOrUonit. Mm licrfl 



liiMii iiaiiM'lIjk iii hi'l iiiMinlcrijk Azii.' lot Xc|iiiul vu 

 ('rtiitoii in Cliina. in Noord- Afrika tüt Abyssinië 

 aangetrolVen : liij komt in V(Me streken van Amerika 

 voor. en bewoont zelfs de Sandwich-eilanden. Hij 

 zwerft in liet gure jaargetijde in het rond, ten einde 

 zieli naar plaatsen of streken te begeven, waar hij 

 toereikend voivlsel kan vinden. Hij wordt alsdan in 

 ons land niet zeldzaam, veolal in kleine gezelschappen, 

 aangetrollen. en bij de jagt op wild, hetzij in boseh, 

 veld, weiland of duin, vrij algemeen opgcstooten. 

 Deze .soort nestelt ook. ofschoon in zeer kleinen 

 g,.tale. hi.T on daar in ons land. vo,aïd in .luinstroken 

 .,f op M-eilanden. Zij houdt /.irli si.vds op dm -mnd 

 op, zet zich echter somtijds op de wieken van om 

 windmolen of op eenig ander verheven punt. Zij is 

 niet schuw, en vliegt bij dag, wanneer zij verontiust 

 wordt, somtijds op aanzienlijke afstanden en hoog in de 

 lucht in het rond. Haar voedsel bestaat voornamelijk 

 nit veldmuizen en allerlei groote insekten ; intusschen 

 valt zij ook jonge of kleine slapende vogels aan. Zij 

 nestelt tusschen het gras of tusschen kruiden, en legt 

 hare 3 of 4 eijeren, die een weinig kleiner zijn dan die 

 van den ransuil, op den grond, zonder een eig(nilijk 

 nest te maken. 



De JfrikaaiisclH' VeUml, Ulns Capensu, is nog ranker 

 dan onze gewone soort; hij heeft kortere vleugels, 

 zijne teenen zijn slechts langs den bovenkant met 

 vederen bedekt, en de grondkleur der vederen is een 

 vaal en bleek bruin. Hij wordt in de meeste streken 

 van Afrika aangetroflen. en men wil zelfs, dat hij 

 sondijds !irt zniilelijk Spanje komt bezocki'n. ( Hscboon 

 Licens/ins ondor de zcidzaamlicdcn b,'li(ini ,nd. weid 

 deze soia-t voor ongeveer dertig jaren li.'t eerst 

 beschreven. 



De derde soort van velduil. Olm sty(/ius. is kennelijk 

 aan hare geheel van vederen ontbloote vingers en aan 

 haar donkerbruin met okergeel gevlekt en gemarmerd 



^1?^^ 



waargenomen. Zij beb.iort intusschen onder de groote 

 zeldzaamheden. en onllni'ekt vooralsnog in de meeste 

 verzamelingen. 



IMen heeft den naam van groote ooruilen of 

 oehoe's (bubo) aan de soorten met kleine ooropeningen 

 gegeven, die echter stevig van bouw en veelal groot 

 van gestalte zijn. De meesten he1)bcn ruige pooten 

 en teenen. 



Tot deze behoort de DuLo maximus, die dooi' de 

 Duitsehers nUhu" of nSehuliu" genoemd wordt. Deze 

 benaming van Oehoe. ontleend aan het stemgeluid van 

 den vogel, werd ook bij ons ingevoerd. De oehoe 

 behoort onder de grootste soorten van de familie 

 dei' uilen. Hij bereikt eene lengte van twee voet. 

 waarvan de staart niini een derde gedeelte inneemt, 

 terwijl de vleugels nagenoeg een en een vierden voet 

 lang zijn. Zijne pooten zijn tot aan de nagels digt 

 met donsachtige vederen bedekt, en hij heeft VTiurroode 

 oogen. De vederen zijn bruinzwait gevlamd, op eenen 

 grond, die gewoonlijk roestkleurig is ; maar deze lichte 

 tint trekt min of mei'r in het witaelitige, naar mate 

 de voorwerpen in kmnli're streken leven. De oehoe is 

 over het grootste gedeelte van Europa verspreid, en komt 

 ook in het koude en gematigde Azië tot Kanischatka 

 voor. In ons land wordt hij niet aangetroffen, ofsilioon 

 hij. nabij onze grenzen, in het Munstersche somwijlen 

 voorkomt. Hij is overigens, in het algemeen, zeldzamer 

 in het westelijk dan in midden- en oostelijk Europa. 

 De oehoe bewoont de bosschen en wel bij voorkeiu' 

 degenen die rots- of liergacbtige streken bedekken. 

 Over dag rust bij op lio(aiieii of in rotsholen: daai- 

 hem echter het da-liebt . zelfs dat der zon, niet zeer 

 sebijiit te bindeicn. i'ii hij een voorzigtige en silmwi' 

 vngc'l is. zoo laat bij ziili niiH gemakkelijk overval li'u. 

 en neemt de vlugt, zoodra bij in de verte menschen 

 boort naderen. Hij is overigens koen en moedig, en 

 toont, in den gevangen staat, indien hij niet uit het 

 nest is opgebragt, veel sehuwdieid en wildheid. De 

 oehoe is een voor den wildstand zeer nadeelige vogel, 

 veniuts bij zicb bij zijne jagten niet slechts beperkt 

 tol bazen, konijnen, t'aisanten, patrijzen, koilioenderen. 

 eenden, ganzen, enz., maar zelfs jonge reeën en kleine 

 hert- en rendierkalveren aanvalt. Bij gebrek aan 

 dit meer edel voedsel, behelpt hij zich ook met 



wezels enz. I li boe nestelt bij vooikenr oii rotsen, 



ilaai 



Be doiil.cre l\-ldml, ütias sli/r/h 



ilit einde eene door kruiden of 

 :ene spleet of hoUe. Op eenzame 

 ■nbewoonde gebouwen, kiest hij tol 

 i-cbjke spleten of gaten in de mnien : 

 en waar niiim werk of rotsen ontbreken, nestelt bij 

 op den grond zeKvii. Het wijfje legt in al deze 

 gevallen bare. naai evenredigheid kleine, witte en 

 rondachtige eijeren, '1 tot 3 in getal, zonder eenig 

 nest te maken, op de kale steenen of den kalen 

 grond. Hij broedt intusschen ook op boomen . en 



