DE GIER VOGELS. 



De giervogels worden dooi- de natuurkundigen . 

 volgens eene oude gewoonte, aan het hoofd der 

 roofvogels geplaatst, maar zeer ten onregte, vermits 

 liunne pooten niet geschikt zijn tot het grijpen van 

 liunnen buit, en zij in het algemeen, door hunne 

 levenswijze en den aard van hun voedsel, aantoonen 

 op een lageren trap te staan dan de valkvogels. Hunne 

 pooten, ofschoon zeer stevig, zijn echter van stompe 

 nagels voorzien en doen in het algemeen aan die 

 der hoendervogels denken; ook is de (i|ip( rvlakte der 

 jjooten, in plaats van met schilden dijKMiti' ^hubben, 

 met een net van kleine schuhlicn l)cil('kt. De 

 lammergier uitgezonderd, is hun hals lang en, gelijk 

 de kop, kaal of slechts met enkelstaande haar- of 

 wolachtige vederen bekleed. De kop en oogen zijn 

 klein, en de snavel is min of meer in de lengte 

 gerekt. Zij zijn daarentegen zwaar en plomp van 

 gestalte, en hebben breede, groote en afgeronde vleugels. 

 De meesten behooren onder de grootste roofvogels; 

 anderen zijn slechts van middelmatige grootte. Het 

 vleesch van doode , zieke of gewonde dieren strekt 

 lum tot voedsel. De lammergier tracht zelfs gezonde 

 dieren te overrompelen en in afgronden te storten: 

 maar de overige soorten beloeren haren buit terwijl zij 

 hoog in de luclit in het rond zweven. Het verscheuren 

 van den Iniit geschiedt met den snavel, terwijl de 

 pooten hierbij slechts dienen om op den buit of den 

 grond te zitten. Hun lange, veelal kale hals en kleine, 

 eveneens kale kop stellen hen bijzonder in staat de 

 ingew;iri(N'ii uit de liuik- en licMstliolte der doode 



Zij maken liun nest np rotsen of leggen de eijeren 

 eenvoudig ii|> diii -iuud; .sommige nestelen ook op 

 hoomen. Men treft deze vogels in geheel Amerika 

 en Afrika, in liet heete Europa en van hier door 

 Middel-Azii' tot Bengalen aan; maar zij ontbreken 

 viM-der o,,sli'li;k. en komen d\is in den Indischen 

 Aichiprl. in Aiistralii^ en l'nlyiiesië niet voor. 



DE R A A F G I E R E N. 



CATHARTES. 



liet geshu 



■ren bevat alle gieren der 

 gemeen gekenmerkt zijn 

 dat is te zeggen , in het 

 tussclienschot van i'lkaar 



afgescheidene neusgaten. Mm deelt de Anierikaansi-he 

 gieren wederom af in soorten zoudei- of met vleezige 

 aanhangsels aan den kop. 



Onder de soorten zonder vleezige aanhangsels aan 

 den kop, die men eigenlijke ra.\fgieren noemen 

 kan, zijn de meesten slechts van middelmatige grootte, 

 en hun vederkleed heeft eene zwarte kleur. De meest 

 algemeen verspreide van deze is de Aura, Vultur aura. 

 ook )),Tota" genoemd, die zuidelijk tot de Falklands 

 eilanden en Vuurland, en noordelijk tot in den staat 

 Ohio voorkomt. Deze soort bereikt twee voet lengte, en 

 is kennelijk aan haren verlengden en sterk afgeronden 

 staart, en aan de kleur van het naakte gedeelte van 

 kop en hals, die, even als de pooten, paarsaclilii; 

 vleeschkleurig zijn. De oogen zijn bruin, met eenen 

 witten zoom om de pupil, en de schachten der groote 

 slag-pennen bruin; daarentegen is de bek witachtig. 

 De aura wordt van het zeestrand tot op de hoogi' 

 gebergten aangetroffen; intusschen ontbreekt hij in 

 sommige, zelfs uitgebreide streken, terwijl hij in 

 andere wederom zeer menigvuldig is. Hij slaapt op 

 rotsen of op de lage takken van vrij staande boomen. 

 op de daken der gebouwen of zelfs op de ra's van 

 kleine schepen. Met het krieken van den dag gaat 

 hij o|i i-(iof uit. en zweeft, zonder de vleugels te 

 bewegen, uren lang en op eene geringe hoogte in 

 het rond. Door zijn voortreffelijk gezigt ontdekt hij 

 op groote afstanden de krengen van dieren, waarmede 

 hij zich voedt, en waarop hij onmiddellijk afkomt. Mij 

 wordt nu weldra van anderen vergezeld, die gezamenlijk 

 het kreng van alle weeke deelen in dier voege ontblooten. 

 dat ei- b. v. van een dood paard, na een paar 

 dagen, niets dan het geraamte overblijft. Daar hlj 

 hierdoor de verpesting der lucht belet, en dit voor 

 de luije bewoners dezer streken gemakkelijker is dan 

 wanneer zij zelven hiervoor moesten zorgen, zoo wordt 

 hij als oen nuttig dier overal gespaard; in Peru wordt 

 zelfs degene, die er een doodt, met vijftig zware piasters 

 beboet, en op Cuba wordt deze handeling met den 

 kerkban bestraft. Men heeft ook bovendien geene 

 aanleiding deze vogels te dooden, daar hun vleesch 

 eenen onaangenamen reuk en walgelijken smaak heeft, 

 en zelfs van hims gelijken niet gegeten wordt. Ook 

 verlaten zij de plaatsen, waar men er een gedood heeft. 

 Hij vervaardigt zijn nest uit takken, en plaatst het in 

 het digte hout, dikwijls op den grond tusschen drooge 

 struiken. Het bevat twee lang-werpige, blaauwachtig 

 witte, met bruin en paars gevlekte eijeren, die 

 afwisselend door het mannetje en wijfje uitgebroed 

 worden. De jongen, die in den beginne met ro-sachtig 

 wit dons bekleed zijn. verlaten het nest eerst eene 



