vogf.'ls beliüoreii. zoo zoude elke soort van dit geslaclit 

 onze dierentuinen tot sieraad verstrekken. Het nemen 

 van pi'oe\ en, om deze vogels voor dit doel op te kweeken, 

 zonde derhalve eene zeer wenschelijke zaak zijn. 



Onder de soorten, die het middelste paar staartponnen 

 in den ouden leeftijd verlengd hebben, is bij eenigen 

 de hoüfdkleiu- een fraai groen, zonder een donkeren 

 kiaag aan de keel. Tot deze behooren de volgenden. 

 Merops Jegyj)lins, van de grootte der gewone soort, 

 is groen met een zwarte streep achter en voor de 

 oogen ; het voorhoofd, eene streep boven de oogen 

 en eene knevelvlek zijn lichtblaauw ; de keel is ros, 

 hetgeen naar voren in citroengeel overg-aat. Bij de 

 jonge vogels zijn alle tinten llaauwoi' en minder 

 helder. Deze vogel bewoont Afiika. liet westelijke 

 warme Azië, en verdwaalt van tijd lot tijd in het 

 zuidelijk Europa. — Merops PJdlippinus. die een weinig 

 kleiner is en een groenachtig blaauwen staart heeft, 

 vervangt, als liet waro. di' plaats dei' voorgaande 

 soort in oostelijk .\/.ii'. waar zij van Nrpaid over het 

 vasteland van Indië en Ceylon tot op de Sunda- en 

 Philippijnsche eilanden verspreid is. Op .Tava broeden 

 enkele paren aan de steile oevers dei- rivieren, en 

 men ziet derhalve dezen vogel weinig in het heete 

 jaargetijde. Daarentegen verschijnt hij van November 

 tot Maart, in gidotr hcndm. die onder gedurig 

 geschreeuw ovi'r i\<' vlakte heen en weder vliegen, 

 of zelfs om de dorpen in het rond zwerven, en een 

 onnoemelijk getal vliegende witte mieren, krekels, en 

 allerlei andere kleine vliegende insekten ver.slinden. — 

 Op Borneo, Siunatra en Malacca treft men bovendien 

 eene andere .soort met verlengde .staartpennen aan. 

 Deze, de Merops Lndins. is zeei' kennelijk aan hare 



en mantel, bij oude voer\\i'i|ien. tVaai denker 

 brainrood zijn. 



Andere sooilen met verlen-di' siaai t|ienneii zijn 

 gekenmerkt dooi- i.'en zwaiten el' lilaanwen kraag, die 

 dwars over den kre|i leept. — Ünd(_T deze lielienit 

 onze gewone Bijen-eter, Merops apiasier. Deze fraaije 

 vogel, die ongeveer de grootte heeft van eenen 

 leeuwrik, maar slanker van gestalte is, en eene 

 gele keel heeft, bewoont de warme gedeelten \au 

 Europa, het westelijk Azië en noordelijk Afiika. Tot 

 broedplaats kiest hij de steile hellingen \an 7anillie\i\eK 

 of de oevers der rivieren, waarin \n\. men al- ile 

 ijsvogels, g-aten van :ï tel O voet diepte gi'aaft. 

 f^ene groote uitlmlling aan liet einde dezer gaten 

 bevat, in do maand Mei, de ."> lot 7 glanzig witte, 

 nagenoeg geheel kogelvormige eijeren, die geheel op 

 die van den ijsvogel gelijken, maar grooter zijn. Na 

 den broedtijd vereenigen zich deze vogels met hunne 

 jongen tot vlugten, die alsdan naar warmere streken 

 verhuizen of. bij ininstig weder, in hel rond zwerven, 

 en soms ook van tljil tut tijd in de ^emati^de 

 streken van ons werelddeel verdwalen. — In Anst lalië. 

 0,1 Tiliioi-. Nieu\v-( iuinea en d,- Mnluksrlie eihmdeai ti-eft 



men eene sooit. Merops ornalus. iian. die in liet 

 algemeen veel overeenkomst heeft met de onze, maar 

 kleiner is, en wier tinten eenigzins anders gewijzigd 

 zijn. Daar in Australië geene andere .soort van bijen-eters 

 voorkomt dan deze, en hij aldaar broedt, als trekvogel, 

 gelijk de zwaluw en koekoek bij ons, een verkondiger 

 van het voorjaar is, en door zijne fraaije kleuren 

 ovenzeer in het oog valt als door zijne sierlijke 

 gestalte, zoo is hij in dit land algemeen bekend. 

 Intusschen schijnt hij in den zomer meer intsluitend 

 tot de zuidelijke helft van dil werelddeel beperkt te 

 zijn, vermit-s er slechts enkeli'n in Noord-.\ustralië 

 broeden, ofsclioon zij er (i|i di-n trek menigvuldig 

 aangetrolVen woi-den." Dil scliijnt ,,ok het geval te 

 zijn met betrekking tel de liovengeneeinde. meer 

 noordelijk gelegene eilanden. Met ziei ln^m veelal op 

 de dorre takjes van boomen zitten. \an waar hij 

 zich telkens wanneer een of ander insekl in .Ie 

 nahljheid kemt. daarop stoi-t, om het Ie vangen en 

 te versliiulen. Hij heeft overigens in zijne zeden en 

 wijze van nestelen de grootste overeenkomst niet 

 onzen bijen-eter. 



Eenige Afrikaansche soorten. met verlengde 

 sttiartpennen, zijn zeer gekenmerkt door de roede 

 kleur, waarmede haar vederkleed in het algemeen 

 prijkt. — l';eiie dezer, Merops NMcits. is een weinig 

 giooler dan onze bijen-eter, en heeft den kop met 

 de keel. de stuit, de dekvederen van den staart, en 

 het onderlijf aardgroen. Men treft haar in Senegambië 

 en aan den Boven-Nijl aan. — In Zuid-Afrika wordt 

 liaar plaats vervangen door den Merops Naialensis. 

 die eene rosé-roode keel heeft. — Merops Mcolor. van 

 Neder-Guinea, is op de bovendeelen leiklemiL; grijs. 

 op de onderdeden flonker rosé-rood. met eene witte 

 streep aan weerszijden van de keel. 



Bij eene .soort met verlengde slaaitpennen zijn 

 bovendien de vederen van de keel sterk veilengil en 



