en keel, zooiils onU de stuit ziju liroeruu-litif;- isriA: 

 (Ie iiitintel, ile scliouitei- m vlcii-clvederen, cii de 

 iiiiddolste staartpennen zijn i^idcii; de zijdelingsche 

 staartpennen, de krop, buist en voorbxiik blaaiiw. 

 Deze fraaije vogel bewoont West-Austialië. Men treft 

 hem veelal in kleine vingten aan, terwijl liij zijn 

 voc,N,.l ,,|, drri ^T.mil z-.ckt. Het wijtjc l(-t hiiiv 

 melkwitte eljeicii, 7 tot il in octal. in de lieleii vuil 



dunde biinmtakken. De jongen zijn in den beginne 

 een kleurig groen. — Plaiycercus Jlaviventi-is, ook 

 «llavigaster" genoemd, van de grootte eener tortelduif. 



I ft liel vnorlii.ofd 1(10,1: het ondergedeelte diM' 



wangen, de kin. de buikzijde iV^v vleugels en de 

 hnitenste staartpennen zijn blaanw ; de bovenkop, het 

 bovengedeelte der wangen en de hals achter de wangen, 

 gelijk ook alle onderdeelen van het lig(diaain, van 

 de kin a( blciw.uiits. zijn liclit-eel; de middelste 



van ( en gn.en. helücen celiler (i|, den mantel eii de 

 vleugels iu hot zwmte trekt. Deze s.MOl bewoent 

 Tasnianii' en de eilanden der straat Bass. De voorwerpen 

 van elke familie schijnen zich bij elkaar te houden. 

 Zij voeden zich voornamelijk van graszaad, hetgeen zij 

 (i|i den -rond zoeken, waar zij niet veel liebendi-beid 

 in bet rond liMipen ; iiilusschen bestaat hun voedsel oek 

 uit biKim-bldesmis. en insekten of dezer maskers; 

 bewndien eten zij alleiiei granen, en brengen, 

 daar zij zich in groote menigte nit de liossrhen op 

 de graanvelden begeven, aau deze V(,'el nadeel toe. 

 Het vleesch van dezen vogel is voortrelVelijk van 

 smaak, en W(u-(lt ook tot bet maken van pastijen 

 gebruikt. — Met de voorgaande se(n't stemt in het 

 algemeen de Plalijcerais palliceps, van(.)oste\\]k Australii', 

 overeen, maar hij is een weinig kleiner; de kop is 

 witgeel, de vederen van rug en schouders zijn zwart 

 met breede gele randen. De onder-dekvederen van den 

 staart zijn rood. de iubteiiiig is groenblaauw, en ook 

 de overige deelen zijn min of meer blaauw, hetgeen 

 echter op de onderdeelen lichter- en met geel afgebroken 

 is. — Plaiycercus fateoJus, eveneens als de voorgaande 

 soort van Oostelijk Australië afkomstig, onderscheidt 

 zich van deze doordien de kop, de onderdeelen en 

 zelfs de ondei-ilekvedereii van den staart ge(dacbtig 



er eene blaauwe knevelvlek aanwezig is. — P/h/i/ch-ims 

 renmlHs, ook sBrownii" genoemd, heeft in bet algemeen 

 de kleni'verdceling van den ^^aW/cc;;*. nuiai' zijn mmp 

 is nii't ZAvaarder dun die van een s|,iceuw. de 

 bovendeelen van den bek tut op den manlel zijn zwart. 

 en de gele vederen der- oridei'deelen hebben zwarte 

 zoomen. Deze soort is zeer menigvuldig op de 

 noord- en nooi-d-westkust van Australië. Zij houdt zich 

 het liefst op bij moerassen en op plaatsen waar gras 

 groeit, en voedt zich ook gr'ootendeels met het zaad 

 van gras en kruiden, hetgeen zij o|i den gioiid gaat 

 (i|iziiekeii. — Plaiycercus ^ddaidae, van Zuid-AustiLilii-. 

 die ten onzigte der grootte en iu liet aliicmeen ook 



der teekening met den paUki-ps overeenstemt, heeft 

 echter eene blaauwe knevelvlek, en de grondkleur van 

 den kop, den hals, de schoudervederen en den romp 

 is rood. ofschoon valer op den mantel en rug dan 

 op de overige deelen. De jongen zijn groen. f>ok 

 deze soort voedt zich van zaden, die zij op den 

 gidiid piiit zeekeii. — Plaiycercus iclerolis. die in het 

 al-eineen (i|i de voorgaande sooi-t gelijkt, wier romp 

 echter- niet giooter is dan die van een spreeuw, heeft 

 gele knevelvlekken, en de grondkleur der bovendeelen 

 is groen. Deze sooi't woi-dt in West-AustraliC' 

 aangeti'olleu. waar zij zeer meuigvuldig is, en zelt's 

 de bouwlanden en tuinen diut bij de huizen konii 

 opzoeken, ten eiiulo zich met vruchten, voornamelijk 

 echter granen eii zaden te voeden, die zij meestal 

 op den grond gadert. — Plaiycercus eximius, die de 

 grootte van een zw^aren lijster heeft, is kennelijk aan 

 eene uitgebreide witte knevelvlek; het overige van 

 den kop, de keel, de krop en de nudei-dekvederen van 

 den staart zijn r-ood ; de liorst is geel, de buik, stuit 

 en middelste .staarl|ienneu zijn L^roen; de zijdelingsche 

 staartpennen en grooii mhIccK (.uk de vleugels blaauw, 

 en de mantel en s( benilei\cileien -zwart met gele 

 Zdomen. Dit is ecu,' der fraaiste soorten, die. zoo 

 als bet seliijnl. tot 'lasmanii' en Nieuw Zuid-Wales, 



'/■ii 



en zelfs hier- tot zekere jilaatscn bep( 

 zich voornamelijk met zaden, eet ecbter eek insekten 

 en rupsen. Het wijfje legt in boombolen hare 7 tut 

 10 fraaije w-itte eijeren. — Hij eene andere fraaije 

 soort, Plaiycercus P,'„,nu,ln, is de lioofdkleul- van hel 

 vederkleed bloed r-ood : iiuiai- de staart, vleugels en eene 

 knevelvlek zijn grijsacblig knballblaanw. Zij evenaart 

 eene duif in gr-ootte, bewoont Nieuw-Zuid- Wales, 

 voedt zich met zaden, en houdt zich veel op den grond 

 op. — Bij Plaiycercus melanunis, die de gr-ootte lieeft 

 van eene tortelduif zijn de zwarte staar'tpennen aair 

 hare binncnvlag met rosé eu de schouder-slagpennen 

 met rood gezoomd. De hoofdkleur van het vederkle(»(l 

 is overigens olijfgroen, hetgeen op de schouders in 

 groenachtig geel overgaat. Hij bewoont Zuid- Australië. — 

 Bij Plaiycercus rosaceus, door sommigen, maar ten 

 onregte, ook sBarrabandi" genoemd, heeft slechts 

 bet wijfje rosékleurige zoomen aan de staart|ienneii. 

 Ovci-igeiis is de hoofdkleur green, hetgeen bij hel 

 mannetje afgebi-oken wor-dt door eene r-oode vlek aan 

 de keel; bovendien zijn het voorhoofd en de kne\i|s 

 fraai geel. Deze vogel bewoont Nieuw-Zuid- Wales. 



Eene zeer zeldzame soor-t van Nieuw-t'aleduuie. 

 de (jehoornde Waaijer-parkiel, Plaiycercus con/ulun. 

 genoemd, wijkt van alle overigen af, dooi-dien de kruin 

 versierd is met eene of twee lange en smalle vederen. 

 Zij heeft de grootte van eene tortelduif. Het voorhoofd 

 en de kiiiin zijn rood, laatstgenoemde echter met 

 geel oniziHimd: de teugels en knevels zijn zwait : 

 het overige vederkleed is gi-ueu, hetgeen echter op 



en op de slag- en staartpennen in blaauw overgaat. 



