DE SPECHTEN. PICUS. 



is pennen |Hintig naai' 



])(■ S[i(.rhlcn /ijn 

 wiggevüMiiigeu staart, 

 onderen gekromd en van stevige, maar buigbare 

 seliacliten voorzien zijn, gelijk dit ook bij i de 

 biioiiiknii|i('is plaats heeft. Bij het kliinincn. hetgeen 

 oehtcr iiiHiit at'waarts gescliieilt. diukken deze 

 vogels den staait tegen de boomen aan, en hun 

 ligchaam verkrijgt hierdoor een aanmerkelijken steun. 

 Hun bek is stevig, dikwijls met scherpe hoeken, 

 aan ilcii wmlci vieikant, naar voren zijdelings 

 zaïiii.'iigi'iliukt en min of meer beitelvormig : zijne 

 lengte evenaart veelal die van het overige van den kop. 

 Zij hebben middelmatige, afgeronde vleugels, en hunne 

 eironde, aan den grond van den bek geplaatste 

 neusgaten zijn met stevige vedertjes bedekt. Bij 

 eenige soorten ontbreekt de buitenste der achtcrtcenen. 



De meeste soorten vurilrn ziili niet insditrn en 

 dezer maskers, die zij mrt hunne klcveiiLic Unvj: van 

 onder d(.' boomsriiors lial.'n. nadat zij dezr nf zelfs 

 liet hout (hM,i- schi<'li,k,' kraclitige skiüvii ni.'t hunnen 



Ijek verbrijzeld liebbt 



niieien, en gaan deze ouk van ih'u prend opvangi'n; 

 anchjren eten zelfs zaden en vniehten. Zij JKindeu 

 zich bij voorkeur in bossclien o|i. eenige soorten 

 leven eciiter veel op den grond. Hun stemgeluid is 

 schel, en wordt op verre afstanden gehoord, even 

 als het snorrend geluid, voortgebragt door de 

 scliielijk o|)eenvolgende slagen van hunnen bek op 



de iMMunstai en. Men vindt hninie witte, glanzi-e 



.■ij.'icn. UM'estal ■!■ of T) in getal, up hontniohn in 

 hoondiolen hgL:en.(he zij naar omstandigheid vei wijden. 

 De spechten zipi slamlvogels, die echter in hel najaar 

 dikwerf hunne standplaats veidaten en in het rond 



die echter allen in maaksel en veelal ook in 

 zeden onderling veel overeenkomst hehhen. 



Deze vogels verdragen, wanneer hun een gi 

 voedsel toegediend wordt, den gevangen staat 

 goed. Niettemin worden zij nagenoeg iu)oit ii 

 diergaarden aangetroffen, en eok niet uit vici 

 werelddeeleu aangevoerd. 



Men heeft de gewoonte „n, ,1e miderafdeelii 

 welke de spechten vormen, vuluens de kleur 

 soorten te onderscheiden. In mis wiMeldileel ki 

 alleen z.negenaamde zwarte, gn.ene en Inmte spee 

 v.HM', en onder laatstgennemden bevindt ziel, 

 somt, die slechts '3 teenen heett. 



Owu' zwarle Specht, Picits inar/i/n'. heicikt ande 

 voet lengte en is aanmerkelijk gnmtei- ikni alle evi 



Knropesche s ten. Hij is zeer keim.'lijk all 



zwarte kleur van zipi vederkl.'e.l. di,- slechts ep 

 ko|i donr e,.ne ImeurniMle tint afuel,r,.ken ^^,ml 

 zelfs deze is bij het maim.'tje tet den bnvenkop 

 het wijfje tot het achlei hoofd beperkt. I>eze gl( 



pasl 

 zeer 

 1 de 



krachtige en dü(n' zijne zwarte' klevu' zoo zeer in 

 het oog vallende vogel houdt zich bij voorkeur in 

 sparrebosschen en bergachtige streken op, wordt 

 echter van tijd tot tijd ook in onze grens-provincÜMi 

 aangetroffen. Hij is overigens, ofschoon in -erin- 

 getal, over een groot gedeelte van het noindi'lijke 

 en gematigde Europa verspreid, en komt in hi't 

 gematigde Azië tot in de Amoer-landen voor. Zijn 

 voedsel bestaat in allerlei insekten en dezer maskers, 

 en de eijeren zijn naar evenredigheid klein. 



Onze gewone groene Specht, Picus viridis, bereikt 

 ruim eenen voet lengte. De hoofdkleur van het 

 vederkleed is groen; maar de bovenkop en bij het 

 oude mannetje bovendien de knevels zijn hoogrood. 

 Hij is ook door zijn blaauwachtig wit oog gekenmerkt. 

 Hij is over liet grootste gedeelte van Europa verspreid : 

 houdt zich bij voorkeur in de eikenbosschen op; snort 

 niet; komt ook niet op het kloppen af, waarmede 

 men de meeste andere soorten kan aanlokken: voedt 

 zich voornamelijk met mieren of' mierenlarven. komt 

 dei'halve van tijd tot tijd aan don voet der boomen. 

 en op den grond, waar hij huppelende, maar veel 

 behendiger loopt dan de overige soorten. — De Ideine 

 (jrofiie Specht, Picun caiiiix. hi'el't in het algemeen veel 

 overeenkomst met den uvwonen i^roeni'n specht: 

 maar hij is kleiner; de kop en hals zijn graauw: ih- 

 knevelvlek is bij beide seksen zwart: het rood van 

 den bovenkop is bij het mannetji' tol lu't vooihoold 

 en de kruin beperkt, i'ii hei wijfje beert in het udieel 

 geen rood op den kop. heze soori wcrdl voornamelijk 

 in Zwitserland, Dnitsehkind en (losii'lijk l'lnroiia 

 aangetroflen. — Andere sooitin van groene spechti'u 

 treft men in Azië tot .lapan en Java aan. 



Van de zoogenaamde bonte spechten is de ijroote 

 honte Specht. PicHs major, de grootste en gewoonste 

 soort van ons werelddeel. Hij heeft di' grootte van 

 een lijster. De hoofdkleur van het vederkleed is 

 zwart, hetgeen echter op verschillende wijze door 

 wit afgebroken is. De onderdeelen zijn grijsachtig 

 geel, de achterbuik en de onder-dekvederen van den 

 staart lood. Het oude mannetje heeft den nek rood; 

 en bij de jonge voorwerpen van beide seksen is zelfs 

 de geheele kruin rooil. Deze soort bewoont nagenoeg 

 dezelfde streken als de lionle speilit. Hij voi'dt zich 

 niet slechts met insekten en dezi'r nKi-;k(Ms. maar 

 ook met zaden en boomvruchten, vooial bazi'lnolen. 

 die hij. ten einde ze te verbrijzeli'ii. lusschen ile 

 boomschors klemt en met zijnen bi'k openbeitelt. — De 

 middelste Ijiiiile i'>/H-ch/. 1'iciis i.n-din-^. is een weinig 

 kleiner, en heide s,.ks,.n liel.hen d.,, bovenkop, in 

 eiken kM.fiiyl. roo.l. Deze vo-el is zeldzam.T dan de 

 groene .m gn.ote bonte speelil. — He l.-leu,e lj,n„r 

 Xperht van ons werelddeel, /'„v/.v ;,7///„;-. is niet groot, ■!■ 

 dan een,, mus, h. - In .\zie f, U .lapan ,m .lava wonh^n 

 v,Ts,li,.i,l,m,' soort,.n aaiigetronen. ,lie akkiar ,,nz.en 

 kl,mien b,mt,.n specht v,Tl,-,mw,M,r,lig,m. 



Op ,!,■ gebiTgt.m .m in \mA N,.,,r,len van Kiir,.pa w,n,ll 



