luiiik' vlekjes, (Ie overige hovondeeleii gn|sljnuu met 

 witte, ilwarse streepjes; de schachten der slagiieuncii 

 zijn geel. Men ontmoet hem vooral in ile met 

 ractns-sDorten bedekte, opene streken: intusschen 

 klimt hij ook langs de boomstammen. Hij haalt overigens 

 de witte mieren uit liare nesten, en vangt <le gewone 

 }iiiei-en dik^vijls op den gronil zelf'. 



DE DWERGSPECHTEN, PICUMNUS. 



|ii'Z(^ vogeltjes hebben in hun gelieel voorkomen 

 en in hun maaksel de gi'ootste overeenkomst met 

 de spechten, van welke zij intusschen afwijken door 

 hiuine afgeronde en van gewone schachten voorziene 

 staartpennen. Men kent ruim een twaalftal sooi-ten 

 van dwergspechten, van welke de meesten kleiner 

 zijn dan een sijsje. Bij sommige soorten zijn slechts 

 :> teenen aanwezig. Zij houden zich in struiken op, waar 

 zij, iif op omgevallen hoornen, hun voedsel zoeken, 

 hetgeen uit maskers van insekten bestaat. Men zegt 

 dat zij in boomholen nestelen, en witte eijeren leggen. 

 Zij worden .slechts in het heete Ai^erika en Oost-Indië 

 ;ian'^i'tni(len. Men heeft deze vogels tot nog toe niet 

 levend in ons werelddeel gezien. 



liet heete Amerika herbergt de mei>ste soorten en 

 deze hebben alle i teenen. Van de drie soorten der 

 Oude Wereld is er daarentegen slechts eene vierteenige 

 bekend. — De gewone soort van Amerika is Picumuim 

 minutiis. Hare onderdeelen zijn dwars met wit en 

 zwart gestreept. Do hoofdklem' der bovendeeirn 

 is een bruingrijs, hetgeen echter op den nek in 

 ros overgaat en op den bovenkop bij het wijfje 

 door zwart, bij het mannetje door rood met 

 overlangsche, zwarte vlekken vervangen wordt. Dit 

 vogeltje wordt ook in Suriname aangetroffen. — De 

 eenige vierteenige soort der oude wereld bewoont 

 het Himalaya-gebergte, en wordt Picummus innominatm 

 genoemd. De kleurverdeeling van haar veder-kleed 

 doet aan die van Picumnvs minutus denken. Zij houdt 

 zich op eene hoogte van 3000 tot 6Ü0(» voet, in 

 met digte struiken bedekte streken, of bij vochtige 

 plaatsen, tussrhen doode en omgevallen hoornen op, 

 waar zij muU-v de vergaande schors naar insekten 

 zoekt. 



Men kent slechts twee drieteenige soorten, en deze 

 zijn van Oost-Indië afkoinstig, en niet gestreept gelijk 

 de overige. Men heeft ze onder den eigenen naam 

 van »Sosia" afgezonderd. — De eene, Picumnns abnormis, 

 wordt op de Sunda-eilanden aangetroflen. Haar 

 vederkleed is olijfkleurig, op de onderdeelen en 

 wangen kastanjebruin, en zij heeft eenen zwarten staart. 

 Zij houdt zich veelal in het lage hout op, en men 

 ziet haar zelden op groote boomen: maar zij klautert 

 als de s|ieiliten en pikt aan de schors der stanmien. 

 Haar voedsel bi'staat vooi namelijk in de maskers 

 van (Ie witte mieren, en zij heeft derhalve een zeer 



onaangename lucht hij zich. — De tweede sooit. 

 Picumnus ochraceus, wordt in Nepaul en het oostelijke 

 Himalaya-gebergte tot Arrakan aangetroflen, en wel 

 op gelijke hoogte met Picumnus buiomina/iis, met 

 welke soort zij ook volmaakt in hare levenswijze 

 overeenstemt. 



DE DRAAIHALZEN. lYNX. 



Men heeft aan de draaihalzen dezen naam gegevi/nten 

 gevolge van de gewoonte, die zij hebben, van hunnen 

 hals van tijd tot tijd uit te rekken en in het rond 

 te draaijen, waarbij zij de vederen van den boveidiop 

 oprigten en den staart nitlireiden. Daar zij deze 

 zonderUnge gebaren zelfs dan en dikwijls (lo(,'n. 

 wanneer men den vogel in de hand houdt, zoo 

 kunnen zij zeer gemakkelijk worden waargenomen. De 

 draaihalzen zijn overigens vogels, die onzen leeuwerik 

 in grootte niet veel overtreffen: hnnne vederen en 

 zelfs de staartpennen zijn tamelijk zacht, en hiiiin 

 of geel gespikkeld, en de bek is een weinig korter 

 dan de kop, regt en kegelvormig. 



Het zeer kleine getal soorten, die men van dit 

 geslacht kent, worden in Europa, Afrika en het 

 vast(>land van Azië tot .Tapan aangetroffen. Zij 

 houden zich op strinken en lage hoonien. het liefst 

 langs de lioschkanten op. klinmien niet, maar spiiugen 

 om hun voedsel te zoeken van tak op tak, en haken 

 zich aan de boomschors vast, ten einde de daaronder 

 verl)oi'gene in.sekten of maskers voor den dag 

 te lialeii. Zij azen hij voorkeor op mieren en 

 niieicii|ioppeii, eien echter in het najaai' ook bezien, 

 en gaan hun voedsel dikwijls op den grond zoeken. 

 Zij vliegen niet schielijk en gewoonlijk langs den 

 grond. Zij verraden, voornamelijk in het voorjaar, hunne 

 tegenwoordigheid door het schelle doordringende 

 geschreeuw, hetwelk zij van tijd tot tijd doen hooren, 

 en dat tot op groote afstanden vernomen kan worden. 

 Zij maken geen nest, maar het wijfje legt hai-e 

 6 tot 7 witte, rosékleuiig doorschijnende eijeren 

 op houtmolm in boomholen, en broedt met zooveel 

 inspanning, dat zij bij deze bezigheid gemakkelijk 

 met de hand kan worden gevangen. 



Onze gewone Draaihah, lynx tonjHilla, wordt in het 

 grootste gedeelte van Europa en in het gematigde Azië 

 aangetroffen, komt ook in onze grens-provinciëii en 

 zelfs op sommige plaatsen langs den duinkant voor. 

 Men treft hem op plaatsen aan, in welker nabijheid 

 de mieren menigvuldig zijn. Hij houdt zich op de 

 lage takken dei' hoooK^n of in struiken op, en komt 

 ook dikwijls op den giond. Hij vliegt steeds laag 

 bij den grond, en volgt, op den trek, het liefst de 

 boschkanten. Zijn stemgeluid, hetgeen hij, vooral in 

 het voorjaar, dikwijls doet hooren, is buitengewoon 

 sterk en schel. Na den paartijd leidt hij meestal 

 een eenzaam leven, zelfs gedurende zijne verhuizingen. 

 De uitheemsche soorten hebben eene i'oodbrnine 



