wóidt in Guyana en verscheidene strel<en van Brazilië 

 aangetroffen, maar schijnt over liet algemeen onder 

 de zeldzame vogels te behooren. — De kleinere Bucco 

 cliacuru of smelanotis" heeft een hoog oranjerooden 

 bek. De bovendeelen zijn bruin met zwarte, dwarse 

 vlekken, de onderdeelen en nek witachtig, en er is 

 eene groote, zwarte kuevelvlek aanwezig. Men vindt 

 dezen stillen en geenszins schuwen vogel meestal 

 eenzaam op dorre takken onder de bladrijke kroonen 

 der boomen zitten. Hij klimt niet. maar wacht rustig, 

 tot dat de insekten, met welke hij zich voedt, in zijne 



iiiiliijliriil k •11. Volgens de verhalen der Brazilianen, 



It'gi Int wijtir hare witte eijeren in boomholen. 



Men noemt monasa's, monasa, de soorten wier 

 beide kaken flaauw benedenwaarts gekromd zijn. Haar 

 .staart is langer dan gewoonlijk, dat is te zeggen, . 

 ongeveer even lang als de romp, en hare kleuren 

 zijn zeei- eentoonig. Eene der gewoonste soorten is 

 Monasa alra of »tranquilla". Haar vederkleed is 

 nagenoeg eenkleurig grijs-zwart, maar zij heeft eenen 

 veirniljdiMi-rooden bek. Zij wordt in Guyana en 

 Nodidrlijk Brazilië tot Venezuela aangetroffen, en 

 bereikt nagonoeg eenen voet lengte. — Monasa lencops, 

 van Bi'azilië, is een weinig kleiner, en om den bek 

 geelachtig wit. Hij leeft, van de woningen verwijderd, 

 in het digte, oorspronkelijke woud na den paartijd 

 eenzaam of tot kleine troepen vereenigd. Zijn 

 stemgeluid is helder, maar zonderling. 



Eene door liare lange vleugels en zeer korten 

 vierkanten staart afwijkende soort, Monasa lenebrosa, 

 wier gestalte om deze n^len aan dii' dei zwalnwen 

 (loet denken, heeft men tot lirt cigi'iie geslacht 

 n('ht'li(liipter;i" vcilifven. lU' Portugezen in Brazilië 

 lii'iilM'n \\\\.\v oiM dezelfde reden den naam van 

 »Aii(l\iiiiilia do iiiato" gv-vvcii. hetgeen «wouil-zwaluw" 

 beteekent. Haar vederkleed is zwart, maar de huik is 

 ros, en de dekvederen van den staait zijn wit. Zij 

 overtreft onze nntsch sledits wcini- in gi<Hitte. Deze, 

 in het grootste gedeelte van het heete Zuid-Amerika 

 ver.sprcide vogel is in vele streken niet zeldzaam. 

 Men ziet er dikwerf drie of vier stidcs bij elkander op 

 de dorre takken der hoogste boomeu zitten, terwijl ei' 



op zijn voiige |)laats gaat zitten. Zijne vliii^t is 

 ook zeer gemakkelijk en schielijk; np den Lirend 

 daarentegen kan hij niet limpen. maar zijn ligcliaam 

 slechts vo.iniitschuiven. Zijn steiii-ehiid hestaat in 

 eenen keil uiti:est(i(iti'n klnuk. iJaar hij in lii't geheel 

 niet schuw is, kan men hem gemakkelijk naderen en 

 dooden. Het wijfje legt hare eijeren, 0|) de wijze der 

 ijsvogels en oevf'rzwalnwen. in aardholeii van eenige 

 voeten diepte. Zij zijn ten -etale van twee. wit. en 



DE J A C A M AR 'S. 



G A L B U L A, 



Het geslacht der .Tacamar's bevat een klein L:etal 

 .soorten nit het heete Amerika, die door haar uiteilijke 

 gestalte, haren verlengden, regten of een weinig 

 gekroniden snavel, hare kleine, zwakke pooten met 

 gedeeltelijk zaïnengegroeide voorvingers, en zelfs hare 

 wijze van leven en nestelen aan de bijen-eters of 

 ijsvogels doen denken, ofschoon zij zich van beiden 

 dadelijk onderscheiden door de rigting harer teenen, 

 die volmaakt dezelfde is als bij de klimvogels. 

 Intusschen heeft men eene soort, bij welke de 

 buitenteen ontbreekt, en die zich derhalve ten opzigte 

 van de rigting harer teenen niet van de drieteenige 

 ijsvogels onderscheidt. 



Deze vogels, van welke men ruim een twaalftal 

 soorten kent. bewonen allen het heete Amerika. De 

 grootste soort is niet zwaarder dan een spreeuw. 

 De snavel van de jacamar's is lang, veelal dun en 

 prienivormig, regl, of ilaauw gekromd, en gewoonlijk 

 aan zijnen wortel van borstelachtige haren voorzien. 

 Zij hebben vleugels van niiddehiiatige lengte, en hunne 

 vederen prijken dikwijls met tiaaije metaalglanzige 

 kleuren. Zij houden zich in groote bosschen, aan ile 

 oevers der beken en rivieren op. Hier ziet men lien 

 veelal eenzaam op lage en drooge takken zitten, ten 

 einde op hunnen buit te loeren, die in insekten 

 bestaat. Ofschoon zij traag van aard zijn, en telkens 

 slechts op korte afstanden vliecien. is hunne vinut 

 snel. Zij nestelen, tielijk de ijsvogels en hijen-eleis. 

 in aardholen langs de oeveis der wateren. 



De groote Jacamar, Galbula grandis, die ongeveer 

 de grootte van een spreeuw heeft, is nagenoeg geheel 

 iiondm-oiMi van kleur. Hii bewoont IbaziliC' i'n Sni'iname. 



\ 



"4% 



^!. t 



De groo/i' Jncaninr. Halhiiln grandtn. 

 iiewonf Jarnmar. (Salhida rlrulm. van Biazilü' i'n G 



