De bek van dez.en vogol is lang, zeer zami'iigedrnkt 

 en zwait. Het glanzig goudgroen van het vederkleed 

 wordt (ipdo (inderdeelen door een rosse kleur vei-vangoii. 

 en de jonge vogels van beide seksen, zooals ook de 

 oude wijfjes, hebben eene witte keel. De Brazilianen 

 houden dezen vogel gewoonlijk voor eene groote 

 colibri-soort, en noemen hem ook sBejaflor grande", 

 (lat is te zeggen sgroote Colibri." — Bij Galbula 

 pciradi.sea is de staart, vooral door verlenging van 

 zijne Ijeidi' middelste pennetjes, sterk wiggevormig. Zij 

 bewoont het Noordelijk Brazilië en Guyana, en is 

 meer levendig van aard dan de andere soorten. Men 

 treft liaar ook in gezelschap van vink- cutanagra-vogels 

 aan, en zij konil zrlfs in de iiahijheid ilci- |ilantsoencn 

 voor. Gewoonlijk ziel men vri sclieiilcnc voorwerpen 

 bij elkaar op takken zitten, ten einde op insekten 

 te loeren, die zij vangen terwijl ze voorbijvliegen. 

 Bij eene .soort, die onder de kleinsten behoort, 

 zijn sleclits diie teenen aanwezig. Dit is de drieleenit/e 

 Jacamar, GaUiila iridactijla. Hai'o bovendeelen zijn 



/.ij bewoont ]5razilië, en onderscheidt zich van alle 

 sooiten door haren tragen en eenzelvigen aard. Zij 

 kiest bij voorkeur hare zitplaats op 10 tot VI voet 

 hoogte van den grond, op do dinmo takken i\'-\- 

 slingerplanten, en vangt, zittende, di' voorbijvliogoiulo 

 insekten. 



DE SOEROEKOE-S. 



T R o G o N. 



Ofschoon do teenen dozi'i- vogels, oven als Ijij de 

 klimvogels, in dier voege ingerigt zijn, dat er steeds 

 twee naar voren, en de twee anderen naar achteren 

 gekeerd zijn, zoo heeft hier het eigenaardige verschijnsel 

 plaats, dat debinnenteen naar achton^n. de Imitontoon 

 naar voren gerigt is, terwijl hot omgoki'ordi^ plaats 

 h(>eft bij de overige klimvogels. 



Overigens vormen de soeroekoo's ook door Inmno 

 geheele gestalte en andere eigenschaiipen een gohool 

 op zich zelf staand geslacht. 



Deze vogels behooren in de heete gewesten van 

 AiHorika en XiW' to hnis, maar eene soort wordt 

 ook in Atiika aanüotrollon. Hunne grootte evenaart 

 o|i het gezigt die van oen lijster of duif, en zij zijn 

 ineengedrongen van gestalte. Zij hebben eenen breeden, 

 min of meer, en somtijds zelfs zeer aanzienlijk 

 \oiiingdon staalt, middelmatige vleugels, zeer zwakke 

 pooton, conon k(nton hals, eenen grooten en dikken 

 kop, eenen korten, dikken, eenigzins gekromden, naar 

 achteren breeden, aan dezijranden veelal van insnijdingen 

 on aan den vxortel van baardliaren voorzienen snavel. 



pn h, 



■lts motaalglanziggokl 

 zeer dun en de vc 



vederen. Hunne huid 

 vallen gemakkelijk uit. 



De Soeroekoe's bewonen het woud, waar zij. als 

 standvogels, eene eenzelvige levenswijze leiden, 

 en zich bij voorkeui' in het digte lommer, het 

 liefst op ^W midd.'ltakkon opliou.lon. llunno vingt 

 geschiedt zonder p'dinisrh. maai' is tolkons tid zoor 

 korte afstanden bopinkt. Zij zijn geen.szins s.lniw. on 

 laten zich meestal zonder erg naderen, voiaal wannooi- 

 zij, ineengedrongen en met hangenden staart op do 

 takken zittende, uitrusten. Hun eentooiiii^ on kla-ond 

 stemgeluid laten zij slechts in den paartijd liooion. 

 Hun vnodsol hostaal uit alloiloi ins.'kton. vo(aal 

 spinnen, sprinkhanen, wandolondo bladiai. torron. 

 rupsen; doch zij eten ook sapiljko vrucliton. Hot 

 wijfje legt hare 3 tot 4 eijoron op liontmolm in 

 holen van boomcn. De jongen zijn hij hnime geboorte 

 naakt, on linn oorste kleed is eenvoudiger van kleur 

 dan hol volmaakte; kleed. Ook is het vederkleed bij 



van klonr (km bij do ,Mido maniiotj(_>s. Ho naam van 

 soeroekoe. dien zij in liiazilië dragen, is aan Inm 

 stemgeluid ontleend. Kr zijn moor dan iO soorten 

 van dit geslacht bekend. 



l>o Aziatische soorten, dio mon \an do ovorigo, 

 onder don naam van sHarpactcs" atgeschoiden boort, 

 hebben veelal fraaijo. maar zacble klonicn. zonder 

 metaalglans. Zij zijn van NepanI oostelijk lot op do 

 Philippijnsche en Sunda-eilanden verspreid. — Kene 

 dezer, Trogon Diardii, van .Sumatra, heeft de grootte 

 eener tort(d(luif: hare bovendeelen zijn geelijrnin. de 



de kool on krop zijn zwart en do nok is van (■on 

 i'osékleurigen dwar.sband voorzien. — Op Borneo 

 wordt haar plaats vervangen door Trogon TemmincJcii, 

 die zich van haar voornamelijk door eenen rooden 

 nekband onderscheidt. — Bij Trogon ardens, van de 

 Philippijnsche eilanden, is de krop rostdcleurig, en 

 Trogon flagrans, van Sumatra. heeft den kop. bids en 

 alle onderdeelen fraai rood van kleur. — l'Vno kleinere 

 soort, Trogon rulilus of sHuvaucelii", van Sumatra, 

 is geelbruin, maar de kop en de keel zijn zwart, de 

 stuit en alle onderdeelen fraai ponceau-rood. — Bij 

 do gewone soort van het HimaUiya-gebergte, Trogon 

 erythrocfphalust of sHodgsonii", zijn de kop, nek, keel 

 en borst fiaai rood. Zij houdt zich bij voorkeur in 

 de valloijen vau heuvelachtige streken, tusschen 2üOÜ 

 en iOOU voet hoogte, op, waar zij gedurende de heete 

 uren van den dag, eenzaam en rustig in het lommei' 

 der büomen zit. Des morgens laat zij daarentegen 



hare stom dikwijls I ren, vliegt gezellig van boian 



tot Ijoom. en \an,ut vliegende insekten in do vlugt. 

 Het wijfje leiit hare '2 witte (>ijeren op houtniobn in 

 boomholen. 



Ken sooit van .lava. Troyoii /ici/i/rnrdtii. is op do 



