d(' oi.rstnM'k, eii door hot zwart, hotwolk do kool 

 inneemt. Deze vogels liouden zicli in lU' bossrlion 

 o|). In plaats van den mensch, die in hunno nahljhoid 

 komt, te ontvlugten, naderen zij hem, on Iracliten 

 de opmerkzaamheid tot zich te trekken door hun 

 geschreeuw en hun slaan niet de vleugels. Door vooruit 

 te vliegen, toonen zij aan, dat zij wenschen gevolgd 

 te worden, en zoodra dit geschiedt, vliegen zij, onder 

 gedurig geschreeuw, van tak tot tak voorwaarts, tot 

 aan de somtijds eenige uren verwijdonlo plaats, waar 

 zich een bijenuest bevindt. Wanneer zij daai'ontogon 



dat 



i-|it( 



■t gevolgd worden, keeren zij om, en 

 'on vordvdiLield geschreeuw en onrust 

 (Ion monscli tot omkeei'en te bewegen, en zij 

 hanili'lon ook op dezelfde wijze ten opzigte van den 

 honigdas. Intusschen laten zich boeren, inboorlingen 

 en de honigdas, die allen de gebaren en het geschreeuw 

 van dezen vogel volkomen verstaan, niet te vergeefs 

 uitnoodigen ter kostelooze verkrijgint;- van lioniu. 

 terwijl aan ilen vogel hierdoor een jijk maal van 

 bijiMnnaskers wordt overgelaten. Ook dulden de 

 bowone'is dezer streken niet, dat men den honigwijzer 

 verontrnst of doodt, en geniet hij dus ecne ••■elijke 



hetren. Z(m, had l,o VaillanI bowoei.l. dat Inj in 

 boondiolen nestolt. en ln't wljtjo hare r\yyru op 

 hontmolm logt. intusschen is het door de grondige.' 

 waain(>mingen van den schranderen natuurkundigen 

 reiziger P. Yeri-caux bewezen, dat het wijfje, gelijk 



hot nest van andeic vogels brengt, om het jong, 

 zoodra hot nitpvhroed en groot gebragt i.s, wederom 

 te komen afhalen en verdei' op te leiden. De vogels, 

 welke de honi-wlizia- tot plei'-ondi.as kiest, zijn 



Kone der kk-iiiste, eveneens zeia- oenvoudiü' oeklennle 

 .soort. liiiJii-dtor Arckipelagicns. komt van ruuneo. 



DE T O E R A K O'S. 



M U S O ? ]-l A G A. 



.\trika aWcvu .schijnt deze m.Mkwaai-dige vogels, 

 die een in vole op/i-ten in /i,h al-esloteu geslacht 



een geheel afwijkende Amerikaansclie vogel, de 

 lloazin. dien wij aan liet slot der toerako's zullen 

 behandelen, schijnt aan te sluiten, (ofschoon zij door 

 hunne uiterlijke gestalte aan di' koekoeken doen 

 denken, wijken zij daarvan eeliter in vide hijzonderhcden, 

 voornamelijk ook d.ior ,1e plaatsin- van hmme 

 I. uitenteen. af. De/e nameli|k kmi. naar willekeur. 



i;erigt worden, en in dit opzi.^t is de eeno poot geheel 

 onafhankelijk van de andere. De meeste soorten 

 hebben ongeveer de grootte van eene duif, maar 

 haar staart, ofschoon breed en afgerond, als bij deze 

 vogels, is langer en steeds uit 10 pennen zamengesteld. 

 De vleugels der toerako's zijn van middelmatige 

 lengte, breed, afgerond, en de slagpennen hebljen 

 veelal zeer groote vlekken, wier kleur dikwijls een 

 fraai purperrood is. Bij vele soorten zijn de vederen 

 \.m den bovenkop min of meer verlengd, om eene, 

 dikwerf helmvormige kuif te vormen. Zij hebben 

 eenen korten, sterk gewi'ltilon. voi.'lal hooiden on 

 zijdelings zamengedrukten snavel, wiens zijranden 

 gewoonlijk van fijne insneden voorzien zijn. De 

 oogleden zijn bij velen naakt, rood van kleur en met 

 een of twee rijen korreltjes bedekt. Hun voetwortel 

 heeft ongeveer de lengte van de middelteen, en is van 

 voren met groote schilden bekleed. Het vedeikleed 

 prijkt bij vele soorten met zeer fraaiji' kleuren en 



het pmperrood der slagpennen vertoont het z Iimüul^ 



versciiijnsel, dat het, wanneer de vogel doornat is. 

 loslaat en uitgewischt wordt, terwijl de vleugel wederom 

 met deze kleur prijkt, wanneer de vogel droog 

 gi'woi-diMi is. Er -zijn ook voorbeelden, ilat hi.'t nat 

 geworden rood in blaauw verandert, wannoia- de vogel 

 voiu' het opdi'oogen sterft. Bij opgezette voorwerpen 

 is dl' roodo kleur daarentegen ongevoelig voor den 

 invloed van het water. 



De toerako's houden zich in bos.schen op en zijn 

 onrustig van aard. Bij huinie veelvuldige liewogingen 

 ziet men hen dikwerf pelijk de eksters, met don 



op den grond in het rond loopen, of zicli zelfs, 

 gelijk de spechten, tegen loodregte boomstammen 

 zotten. Zij voeden zich voornamelijk met saprijke 



ook land- of zoetwater-slakken. Het wijijo \i"A haii' 

 witte en nagenoeg kegelvormige eijeien in liolle 

 boomen. De kleuren van het veilerkleed hii.'di'n 

 volgens de sekse weinig of geen versehil. on dat dor 

 jongen wijkt slechts door flaauweiv tinten af. 



Do soorten van dit i^o.slachl kunnen onder twee 



afbeeldingen, die wij hier van drie der voornaamste 

 .soorten geven, zijn ontleend aan het prachtwerk over de 

 toerako's, door het Koninklijk Zoölogi.sch Genootschap 

 intiiogeven. 



De eerste afdoelin.L;- beval de edele toioh.vko's. 

 Zij zijn gekenmerkt dooi de liaaije kleuren van hun 

 I vederkleed en door dal hnune neusg-aten eirond en 

 niet langwerpig zijn. Slechts eene soort, de 

 Reuzen-Toerako. heeft de vleugels eenkleurig; bij 

 alle overigen zijn. miH uitzondering der 5 of (3 laatste, 

 de slagpennen der eerste onle o|> twee derden haror 

 lengte, die der tweede orde tot nahlj de [innt. fiaai 



