vooral in het Aluiiilasclii' kuiiUclia]) on wordt nooit iu }i(■/.l■l^<cllaJl van andeie tO( 



•lioiiit geenszins onder de zeldzaamliedeii. j aangetroUen. Voornoemde onislandiglieden 



i^ hij in den hoogsten graad scliuw, lioiidt waarscliijnlijlc ook oorzaak, dat deze vogel tut 



in lirt digte hoscli op. leeft liij pai'cn. ' niet levend in ons land gezien werd. 



":-y'/<^é^.m 



De Rcn:en-loi'r(do. Mnsopliaya <jt<iü)üc(i. 



De tweede hoofd-afdeeling der Toerako's bevat 



dl' ONIODELE TOERAKO'S, SCHIZORRHIS door de 



nalmukundigen genoemd. Zij onderscheiden zieli 

 voornamelijk door hunne spleetvormige neusgaten, 

 en de eenvoudige kleuren van hun vederkleed. 



]3ij eenige soorten zijn de vleugels eenklourig, en 

 haar kop is van eene groote kuif voorzien. — Eene 

 dezei-, Mnsophaga {ScMzorrhis) concolor. heeft eene, 

 uit losse draden gevormde kuif, en is onder alle 

 overige toerako's dadelijk te herkennen aan hare 

 eenvormige kleuren. De algemeene kleur der vederen 

 is namelijk een groenachtig grijs, hetgeen op de 

 kleine vederen, vooral op den hals en kop, in het 

 licht puipeilirnine. op de keel in het donker 

 piiipcihrninc. np den krop in het vuil aardgroen 

 trekt, en op de groote slagpennen, even als aan het 

 einde der staartpennen, in een groenachtig zwartbruin 

 overgaat. De bek en pooten zijn zwart. Deze vogel, 

 die aanzienlijk grooter is dan een ekstei', bewoont 

 de bossclien van het Zuidoostelijk Afrika. — De tweede 

 soort met eenkleurige vleugels, Musopl/aga (ScMzorrliü ) 

 personala, is zeer kennelijk aan haar naakt gezigt en 

 de kleuren van haar vederkleed. Haar kop is van 

 eene groote, vaal grijsachtig geelbruine kuif voorzien. 

 De keeK teugels en het voorgedeelte der zijden van 

 den kop zijn met eene zwartachtig purperkleurige 

 naakte huid bedekt. Het overige gedeelte van den kop 

 en de hals zijn wit: de krop is mat geelgroen, en de 



overige onderdeelen zijn mat giijsgroen, hetgeen echter 

 in het midden van borst en buik in het roestbruine 

 overgaat. De rug, de bovenzijde der vleugels en 

 staiiilpennen zijn groenachtig grijs, maar de 

 onderzijde der staartpennen is geelgroen. De bek en 

 pooten zijn zwait. Men lieeft deze zeldzame sooit 

 in de zuidelijke provimiiai van Abyssinië waargenomen : 

 maar er is niets van hare levenswijze bekend. 



Bij eene soort, Musopkaga {ScIiizorrJiis) leuco/iaslra, 

 zijn de groote slagpennen aan den grond wit. De 

 kop is van eene kuif voorzien, welker vederen lot aan 

 het einde toe broed zijn. De bek is geelgioen. De 

 borst, buik, schenkels, en de onder-dekvederen van 

 staart en vleugels zijn wit, even als de grond der 

 groote slagpennen en een breede band der i paar 

 buiten-staartpennen. De grondkleur der overige 

 vederen is grijs, hetgeen echter op de kuif, de 

 groote slagpennen en het einde der staartpennen in 

 zwart overgaat, terwijl ook de vleugeldekvederen 

 zwaite zoomen hebben. Deze toerako werd in de 

 Abyssinische provincie Shoa ontdekt. Volgens den 

 luitenant Barton geven hem de Arabieren dezer 

 at zij hem als 

 •I. 



streken den naam van Kakatoea 

 eene soort van papegaai beschouwm. 1 

 gaarne op digte hoornen bij afgronden i 

 luide stem dikwijls hooren, en stelt, 

 vervolgd wordt, alle listen der eksters 

 om het gevaar te ontkomen. 



lij h, 



