DE MUISVOGELS. 



C o L I U S. 



Over (leze hooast zonderlinge von;els hebben wij 

 in onze sHandleiding tot de Dierkunde" het volgende I 

 gezegd: «Zij vormen eene op zich zelf staande groep, j 

 die zich echter het meest aan de toerako's aansluit, I 

 en wier teenen, ofschoon ten opzigte harer plaatsing 

 gewijzigd, als klimpooten beschouwd moeten worden. 

 Zij hebben omstreeks de grootte en eenigzins ook 

 het voorkomen van onze vinken, maar hun staart is 

 trapsgewijze zeer aanzienlijk verlengd. Hunne pooten 

 zijn vooral daardoor merkwaardig, dat zoowel hun 

 duim als de binnenteen zijdelings geplaatst zijn. en 

 zoo bewogen kunnen worden, dat dan eens twee of 

 drie teenen naar voren en de eene of twee ovei'ige 

 naar achteren, dan eens alle vier naar voren gerigt 

 kunnen worden. Hun voetwortel is, zoo als de teenen, 

 niet buitengewoon groote schilden bedekt. Hun bek 

 is kort en stevig: de bovenkaak, die aan haren 

 wortel breed is. en met hare S-vormige zijranden 

 over de smalle onderkaak heengrijpt, loopt afbellende 

 in eene punt uit. De achterhelft van den bek is j 

 veelal fraai geklemd, en zijne gedaante doet aan die j 

 van den bek der toerako's denken. De huid om de 

 oogen is naakt. De vederen van het achterhoofd zijn ' 

 min of meer kuifvormig verlengd. De vleugels zijn 

 tamelijk kort, eenigzins afgerond, en van 9 groote I 

 slagpennen voorzien. De staart is door 1'2 pennen 

 gevormd, maar de twee buitenste zijn buitengewoon 

 kort. Hunne vederen zijn zeer zaclit, kort en met 

 li.jne. gebrokene tinten versierd. Hun ligchaam is 

 naar evenredigheid buitengewoon zwaar. Zij voeden 

 zich met vruchten, de knoppen en jonge spruiten 

 van planton, maar eten nooit insekten, granen of 

 zaden. In plaats van oii de takkon te zitten en te 



der boomcn en stiuiken, het ligchaam niet zelden 

 naar beneden gerigt, zetten daarbij afwis.selend den 

 eenen poot na den anderen vooruit, en klimmen niet 

 zelden ook, zoo als de papegaaijen, met behulp van 

 den snavel. Zij -schuiven, in stede van te loopen, langs 

 den grond. Zij leven gezellig, klimmen, wanneer zij 

 vliegen willen, gewoonlijk eerst op de takken in de 

 hoogte, en vliegen alsdan, half vallende, een aan een. 

 tot aan den voet der struiken, als afgeschotene en 

 vallende pijlen. Zij zijn dom, niet schuw en worden 

 dikwijls een buit der roofvogels. Bij het slapen 

 haken zij zich, den kop naar beneden, aan de takken 

 digt naast elkander vast, en vormen eenen kloujii 

 als een zwerm bijen. Zij slapen zoo vast, dat men ze 

 met de hand kan vangen. Zij plaatsen hunne nesten 

 in digte doornstruiken, waar men er niet zelden 

 velen digt bij elkander vindt. Deze nesten zijn half 

 kegelvormig, maar zeer diep, van gras en bladeren 

 gemaakt, inwendig met pluis van planten bekleed, 

 en bevatten ieder 5 tot (5 rosékleurige eijeren. Zij 

 zingen niet, maar laten onophoudelijk hunne korte 

 lokstem hooren. Hun vleesch is smakelijk. Zij vereenigen 

 zich niet zelden tot troeiien van vele honderden en 

 zijn in het algemeen, waar zij voorkomen, in zeer 

 groote menigte aanwezig. De Hollanders hebben deze 

 vogels muisvogels genoemd, zoowel om hunne zachte 

 vederen als om hunne gewoonte, van gelijk muizen 

 door de struiken te kruipen. Men kent slechts zes 

 soorten van dit geslacht. Kr is geen onderscheid in 

 kleur tuisschen beide seksen." 



Eene der meest gewone sooilen, CoUus Cnpensis. 

 van de Kaap de Goede Hoop, is i'oodachtig grijs; 

 maar de borst en buik zijn vaal geel; de staart is 

 blaauwgraauw, en de stuit roodbruin met eene witte 

 streep. • — Bij Colitcs nigricoUis, van Angola, zijn de 

 staartpennen breed en de keel is zwart. — Eene andere 

 soort, de Quiriva, Colitis Q»/rn-fl of sindicus" genoemd, 

 heeft het voorhoofd en de onderdeelen Iirninachtig 



/Je qniriia-Miiisi-of/d. Coliiix Qiii. 



