genoeuul worden. Zij zijn iii de heete strekon 

 standvogels, in de gematigde trekvogels. In de 

 gevangenschap leven zij onderling en met andere 

 vogels in goede verstandhouding, en het gebeurt zelfs 

 liat de kleine soorten zich op den bek der grootere 

 zetten om uit te rusten. In den vrijen staat daarentegen 

 zijn zij ongezellig en men ziet hen niet zelden onderling 

 zoolang vechten, tot dat de zwakkere, met verlies 

 van eenige vederen, de wijk moet nemen. Zij zijn 

 zeer moedig, vallen, zonder onderscheid, alle andere 

 vogels aan, welke hunne broedplaats naderen, en 

 trachten, om hen heen vliegende en op hen stootende, 

 ze met den hek in de oogen te pikken, om ze te 

 verwonden of te vermoeijen. Voor den mensch toonen 

 zij weinig vrees; zij nestelen dikwerf in tuinen, of 

 zelfs in de menschelijke woningen, of slapen op de 

 heesters, welke men in de vertrekken heeft staan. 

 De kolibri's zijn dagvogels, welke den nachtlijd en 

 ook een gedeelte van den dag op boomtakjes slapende 

 of rustende doorbrengen. Men ziet hen ook niet 

 zelden, bij het .slapen, zooals sommige andere vogels 

 [liegen te doen, omgekeerd, den kop naar beneden 

 hangen. Hun stemgeluid is eenvoudig, en bestaat 

 veelal uit eenige klanken, die zij vooral laten hooren 

 wanneer zij van de eene hjocni naar de andere 

 vliegen. Bij eenige soorten heeft men echter ook 

 eenen zachten, klagenden zang opgemerkt. Zij 

 bevestigen hun, veelal half kegelvormig, nest aan de 

 takjes van hoornen, heesters of kruiden, aan 

 boombladeren of ook aan graslialinen. Het is somtijds 

 iiangende. somtijds vindt nun hrl di-t hij don 

 grond, en de op hol iiuo-e lioiiorgle le\eiide -ooiten 

 ne-stelen veelal tegen de rotswanden. Het is gewoonlijk 

 gevormd uit katoen en het pluis van allerlei andere 

 planten, en van buiten met lijn hoommos bekleed of 

 met spinrag doorweven. Zij leggen telkens twee, 

 somtijds slecl't's één, wit of wit met rood gestipt 

 ei. waaruit het naakte jong bij de kleine soorten ' 

 reeds na tien dagen broedens te voorschijn komt. 1 

 Men kan de kolibri's, zonder ze te beschadigen, mei 

 een klein schot en fijnen hagel, op vijftien lol 

 twintig passen afstand, dooden; men kan ze- ook 

 in uitgespannene lijne netten en, indien men zeer j 

 behendig is, zelfs met het gewone kapellennet 

 vangen. De Indiaansehe vi-ouwcn dragen deze klcim^ 

 vogels gedroogd, als sieraad, in do ooren. In i]r]\ 

 tijd van Montezuma werden de huiden dezer diertjes 

 gebruikt tot het versieren van mantels en hel maken 

 van .schilderijen. De Fransche schrijvers onderscheiden 

 ile soorten met eenen regten bek onder Ai'w muini 

 van noiseaux-mouches" van die met oenen kronnm'n 

 hek. welke zij kolibri's noemen. Bij de Spanjaarden 

 in Anieiika ilragen deze vogels de namen van 

 ■i|iicaüor, tomino of tominvo:" hij de l'ortugezen dien ' 

 van sbejaflor of elin|iallor."" Do voi xhillendi' sooi ten 

 van kolibri's hebhon. Ion o|i/,i^(c luucr lowii^u i|/,,.. 

 onderling veel overeenkomst, maar haar voi blijf is 



niet zelden zeer verschillend. Velen bewonen lage 

 en boschachtige .streken, anderen zijn uitsluitend aan 

 bergstreken eigen, en sommigen dezer worden alleen 

 op de toppen van het hooge gebergte aiingetroflen. 

 Zij zijn van Patagonië tot in het koudste Noord-Amerika 

 verspreid. Men kent thans ongeveer vier honderd 

 soorten van dit geslacht. 



Er 



zijn zeer wemig verzamehngen van opgezett( 



vogels, die eene nagenoeg volledige reeks der bekende 

 soorten van kolibri's bevatten, en degenen, die zich 

 een begrip willen vormen van de verscheidenheid 

 van vorm en inacht van kleur, aan deze diertjes 

 eigen, zullen dit doel op de beste en meest gemakkelijke 

 wijze bereiken met het groote prachtwerk tebezigtigen. 

 hetwelk de vermaarde vogelkenner Gould over dit ■ 

 onderweip heeft uitgegeven. 



Daar er weinig kans bestaat levende voorwerpen 

 van deze vogels geregeld in onze dierentuinen aan te 

 treffen, zoo bepalen wij ons hier tot de opgaaf van 

 eenige der voornaamste soorten van dit geslacht. 



Sommige .soorten vallen in het oog door het gebrek 

 aan fraaije metaalglanzige kleuren van haar vederkleed. 

 Zij zijn, volgens Gould, misschien ook de eenigen. 

 die zich uitsluitend in de diepte der bosschen ophouden. 

 Sonmiigen zoeken de insekten, die haar tot voedsel 

 verstrekken, hetzij aan de onderzijde der bladeren 

 van groote hoornen, hetzij tusschen de spleten der 

 schois van hunne stammen. Men verhaalt ook dat 

 vele dezer soorten zich voornamelijk met spinnen 

 voeden. Zij worden zoowel in lage als hooge .streken 

 aangetroffen, en de kiing van hare vei'spreiding 

 strekt zich noordelijk (ol hel Zuidelijk Mexico. 

 zuidelijk tot Bolivia uit. In deze gewesten zijn zij 

 intusschen zeer menigvuldig. Men heeft haar, ten 

 gevolge van haar verblijf in bosschen, den naam van 

 kluizenaren gegeven. Het vederkleed van beide seksen 

 heeft in het algemeen onderling veel overeenkomst. — 

 Eene der grootste soorten, Troclnlus naevins genoemd, 

 en die men met eene tweede sooi't in het ondergeslacht 

 nliryiius" brengt, bereikt nagenoeg eenen halven voet 

 longli'. en haar bek is meer dan tweemaal langer 

 <lan de ko]), stevig, regt, en met fijne tandachtige 

 inkervingen aan de zijden der kaken, die aan de 

 punt een weinig gekromd zijn. De staart is afgerond. 

 De bovendeelen van het vederkleed zijn vuil kopergroen, 

 de buik en keel grijsgeel, met zwarte, overlangsche 

 strepen ; de zijden van den hals, eene oogstreep en de 

 p\mten der buitenste staartpennen zijn roestgeel. Deze 

 soort komt in Zuidelijk Brazilië voor, waar zij de 

 wouden in do valleijen van het gebergte bewoont. 



Andere sooi Ion zondei' metaalglanzige kleuren. 

 sPhai'tornis" uiiioimihI. zijn kennelijk aan haren 

 wiggevormiLien. vomal bij de mannetjes aanmerkelijk 

 verlengden siaail. en haren langen, stevigen, zeei' 



dnidolijk iii'ki Ion snavel. Eene der meest algemeene 



ilezor soiiiion is Trocliilus supercilioisus. van Brazilië. 



