lang, op de bnvendeelen inat metaalgi'oen, op de 

 onderdeelen rosgrijs, met eene lichtrosse streep ondel- 

 en boven de oogen. Men treft deze soort in Brazilië 

 en Guyana aan. 



Onder de zeer talrijke soorten met metaalglanzige 

 vederen zijn er eenige vooral gekenmerkt doordien 

 de schachten van hare staartpennen der eerste orde 

 min of meer aangezwollen en afgeplat zijn. Zij hebben 

 eenen steviueii. ^ekromden snavel, en vormen het 

 ondergeslailit "• 'nnipx lupterus." — Eene der gewoonste 

 soorten is Trocliihis lutipennis, van Guyana en Brazilië. 



De Topaas-kolibris (Topaza), waarvan men twee 

 soorten kent, hebben de beide middelste pennen van 

 den afgeronden staart sterk verlengd en zoodanig 

 binnenwaarts gebogen, dat zij elkander kruisen. 

 Haar bek is gekromd, en haar vederkleed is met de 

 prachtigste metaal-kleuren versierd. De gewone 

 Topaas-Kolilri, Trochilus pella, bewoont Guyana. De 

 hoofdkleur van haar vederkleed is een fraai robijnrood 

 met goudgelen weerschijn. — Eene andere soort, 

 Trochilus prjra, werd aan de bovenoevers van den Rio 

 Negro ontdekt. 



Eenige soorten houden zich uitsluitend op het liooge 

 gebergte op, waarvan haar naam sOreotrochilus" is 

 afgeleid. Haar bek is langer dan de kop en een weinig 

 gekromd; de staartpennen zijn smal en hard, de 

 voetwortels met vederen bedekt, en de keel der 

 mannetjes heeft fraaije metaalkleuren, terwijl de 

 wijfjes een eenvoudig vederkleed hebben. — Eene 

 dezer, Trorlnlus Chiviborazo, wordt onmiddellijk onder 

 de sneeuwlijn van den kegel des vuurbergs Chiniborazo, 

 dus ongeveer op 14000 voet hoogte aangetroffen. Zij 

 is aldaar menigvuldig, geenszins schuw, laat eene soort 

 van zang hooren, en zoekt haar voedsel voornamelijk 

 op zekeren rooden distel. — Eene andere soort, 

 Trochilus pichimha. wordt op gelijke hoogte, op de 

 Pichinclia, Antisana en Cotopaxi aangetroflen. Zoolang 

 de bloem (Chuquiraga insignis), waarop deze soort 

 voedsel zoekt, nog niet geopend is, doorsnufi'elt zij 

 het mos op den grond, zoodra de sneeuw gesmolten 

 is, naar insekten. — Trochilus leucopleiirus, van het 

 Chilische Andes-gebergte, houdt zich aldaar in de 

 valleijen op eene hoogte van 6000 tot 8000 voet 

 op, en schuwt storm noch hagel, regen noch onweder, 

 waarmede deze streken zoo dikwerf geteisterd worden. 

 Zij voedt zich voornamelijk met vliegen. 



Eene aanmerkelijke reeks van sooiten, sLampornis" 

 genoemd, hebben den afgeronden staart bij beide seksen 

 fraai gekleurd. De bek is veel langer dan de kop, 

 gekromd en afgeplat; de staart een weinig afgerond. — 

 Eene der meest bekende, maar zeer fraaije soort is 

 Trochilus mango, van Brazilië, Guyana en het 

 noorder-gedeelte van Zuid-Amerika. Haar vederkleed 

 is metaalgroon, maar de keel en de borst zijn 

 metaalblaauw, on di' staart is doidicrrood. — Eene 

 andere, in dc/r streken grw.iii.' sooit. is Trochilus 



Bij sommige kleine sooi'ten, «Lophornis" genoemd, 

 met eenen fijnen regten bek, heeft het mannetje de 

 vederen van den bovenkop kuifvormig verlengd, en 

 men ontwaart bovendien, aan weerszijde van den hals, 

 een bundel trapsgewijze verlengde vederen, die, 

 uitgezet zijnde, aan waaijers doen denken. — Eene 

 dezer, Trochilus ornatus, heeft de waaijervederen ros, 

 maar aan de punt metaalgroen. Zij werd in Trinidad 

 waargenomen, komt veel op opene plaatsen en weiden, 

 en haalt haar voedsel uit de bloemen van allerlei 

 kleine heesters, vooral uit die der ipecacuanha. Zij 

 is zeer .strijdzuchtig en valt, de waaijervederen 

 uitgebreid, elke kolibri aan, die zij in het gezigt krijgt. 

 Eene andere soort, Trochilus magnificus, heeft de kuif 

 ros en de waaijervederen met metaalgroen omzoomd. 

 Zij is in Zuidoostelijk Brazilië, zelfs bij Rio de Janeiro, 

 geenszins zeldzaam, in het geheel niet schuw, en beloert, 

 op den dooden tak van een struik zittend, de 

 voorbijvliegende insekten, waarop zij zich, op de wijze 

 der vliegen vangers, stort, en die zij in de vlugt vangt. — 

 Eene andere fraaije soort van deze onderafdeeling 

 Trochilus regulus, wordt in Bolivia aangetroffen. — 

 Trochilus Helenae, van Guatemala en Zuidelijk Mexico, 

 is merkwaardigdoor een buitengewoon schel stemgeluid, 

 waardoor men ze zelfs op afstanden en in de vlugt 

 dadelijk van de overige soorten kan onderscheiden. 

 De Spanjaarden noemen ze de gehoornde kolibri. 



De soort die de Oostelijke Vereenigde Staten van 

 Noord-Amerika in den zomer bewoont, is veel kleiner 

 dan ons goudhaantje, en van boven groen, van onderen 

 wit met eene robijnroode keel. Bij het wijfje zijn 

 daarentegen de kleuren van het vederkleed eenvoudig 

 en somber. In het najaar verhuizen deze vogeltjes in 

 kleine gezelschappen van 20 tot 30 stuks, ten einde 

 in Mexico en Guatemala, maar in de gematigde streken, 

 op eene hoogte van 3000 tot 4000 voet, te overwinteren. 

 Zij begeven zich alsdan somtijds naar Cuba, of zelfs 

 naar de Bermudas-eilanden. Men vindt haar nest op 

 boomtakken. De eijeren, twee in getal, worden in 

 10 dagen uitgebroed, en de jongen verlaten reeds 8 

 dagen na hunne geboorte het nest. \)\i\siW Trochilus 

 colubris. 



De kleinste van alle soorten, Trochilus minimus, is 

 tevens de kleinste van alle bekende vogels. Hare 

 geheele lengte bedraagt niet meer dan 2 oude duim, 

 waarvan de regte snavel een zesde inneemt, en zij 

 weegt in het geheel ongeveer 20 grein. Hare 

 bovendeelen zijn metaalgroen, de onderdeelen witachtig, 

 en zij wordt op Jamaica en St. Domingo aangetroflen. 



Bij eenige soorten, sSpathura" genoemd, met eenen 

 gevorkten staart, hebben de mannetjes het buitenste 

 paar staartpennen zeer verlengd, maar slechts aan 

 haar einde van eene kleine schijfvormige vlag voorzien, 

 en de voetwortels met lange vederen bekleed. — Eenige 

 dezer, zoo als de hier afgebeelde Trochilus Undencodii. 

 van Nieuw-Grenada, hebben deze vederen wit. 



