sodi't v;iii Nicuw-üuinea. Arachuolhera Novae-Guuieac. 



Eeni' groote soort, Promerops Cafer, wordt in 

 Zuid-Afrika »Pijlstaart" genoemd, omdat haar staart 

 ti-apsnewijze en bij het oude mannetje zoo buitengewoon 

 verlengd is, dat hij het overige ligchaam meer dan 

 twee maal in lengte overtreft. De romp heeft 

 ongeveer de grootte van dien van een leeuwerik. Haar 

 llaauw gekromde en tamelijk stevige snavel is langer 

 dan de kop. Het vederkleed heeft zeer eenvoudige 

 kleuren : op de bovendeelen bruin, op de onderdeelen 

 grootendeels witachtig, met bruine, overlangsche 

 vlekken. Zij houdt zich op boomen, voornamelijk 

 proteën op, waarop zij ook haar halfkegelvormig 

 nest maakt. De eijereii. -i tut .^) in getal, zijn 

 olijfgroen. 



De Moho, van de Sandwich-eilanden, Mohoa nigra 

 of »fascicvdata", is grooter dan een leeuwerik, zijn 

 staai't is wiggevormig, en de sterk verlengde mid- 

 delste pennen overtreffen het overig ligchaam in 

 lengte. Do bek is ruim zoo lang als de kop, flaauw 

 gekromd en aan de zijranden met insneedjes voorzien, 

 waardoor lljne, naar voren gerigte tandachtige punten 

 gevormd worden. De hoofdkleur van het vederkleed 

 is zwart, maar de onder-dekvederen van den staart 

 en een bundel vederen aan weerszijde van de borst 

 zijn hoog citi'oeiigeel. 



DE BASTAARD-HONIGVOGELS. DICAEUM. 



Deze vogeltjes, die onzen winterkoniug weinig in 

 grootte overtreffen, sluiten zich zeer naluurlijk aan 

 de Nectarinia's aan; maar hun lick is korter dan 

 de kop, stevig, en slechts flaauw gekromd ; hunne 

 vleugels hebben slechts 9 groote slagpennen, van 

 welke de t\^eede een weinig langer is dan de 

 eerste en derdi'. Hiui staart is kort en vierkant, en 

 de zijrandi'u van di'u bovensnavel zijn veelal van 

 voieu VLUi (ijne insneeiljes vooiv.ien. lluniie kleui'en 

 zijn van metaalglans enthldot, maar de mannetjes 

 zijn veelal gedeeltelijk met fraaije roode of gele 

 tinten versierd, teiwijl de wijfjes meestal groen- of 

 grijsachtig zijn. Deze vogels worden in Oost-Indië en 

 Australië aan-etidIVen. 



De soort. Ijc^kend onder den naam van Dicaeiivi 

 ruhrocanum, is zeer menigvuldig op .lava. waai- men 

 haar zelfs in de tuinen aantreft, en zij komt ook op 

 Dorneo voor. Men verneemt liaar scheri» stemgi'luid 

 vooral wanneer zij, volgens hare gewoonte, andere 

 vogels vervolgt. Zij hangt haar nest aan de uiterste, 

 dnnst<' einden der takken. Het is peervonnig, met 

 e.aien zijdelingschen, eenigzins naar boven gekeerden 

 iuüauL;, en uit de fijnste en zachtste plantdeelen zeer 

 fraai vervaardigd. De twee eijoren, die het bevat, 

 zijn op eenen witten grond met bruine vlekken als 

 gemarnieeril. Het mannetje voorziet het wijlje. l.awijl 

 liot la It. van voedsel. He l„ast en huik ziin lai 



de overige deelen verrniljoenrood. — Eene andere 

 soort van Java, Decaeum snnguinolenlum, is op de 

 bovendeelen blaauwzwart, maar de borst en buik 

 zijn geelachtig en zij heeft eene roode keel. Men 

 treft haar paarsgewijze in het gebergte aan, waar 

 zij eene soort van vruchten, die niet grooter zijn dan 

 erwten, tot in de kraters der vuurspuwende bergen 

 gaat opzoeken. — Dicaeum Jurundinaceum, van Australië, 

 heeft eenen aan den wortel zeer broeden bek. Haar 

 vederkleed is zwart; maar de buik is grijs, en de 

 keel tot aan de borst, zooals ook de onder-dekvederen 

 van den staart zijn rood. Zij houdt zich op de toppen 

 van hooge boomen op , zingt aangenaam , voedt zich 

 met insekten en waarschijnlijk ook met bezien, hangt 

 haar buidelvormig nest aan de punten van dunne 

 takjes, en legt 2 witte, fijn met bruin gevlekte 

 eijeren. — Bij Bicaenm thoracicum, van Borneo en 

 Malacca, is de bek dikker dan bij eenige andere 

 soort. 



DE PARDELVOGELS. PARDALOTUS. 



Dit zijn kleine vogels uit Australië, die door hunne 

 gestalte aan de Dicaeum's, door hunne levenswijze 

 en hun voedsel aan de meezen doen denken. Zij 

 hebben 9 slagpennen der eerste orde, eenen zeer korten 

 dikken en eenigzins gekromden bek en enge neusgaten. 

 Hun vederkleed is bruinachtig of geelachtig en dikwijls 

 met witte vlekjes versierd. Hun staart is kort en 

 hunne gestalte ineengedrongeii. Hunne stem bestaat 

 uit een ruw gepiep, en zij nestelen in holle boomen. 

 eene soort echter in aardholen. De eijeren, 3 tot i 

 in getal, zijn wit of vleeschkleurig. 



Eene der gemeenste soorten, Pardalolns pimctatns, 

 is degene die haar fraai, bolvormig nest met eenen 

 zijdeling.schen ingang, aan het einde van eene horizontale. 

 3 voet lange, maar zeer naauwe buis i)laatst, die zij 

 aan hellingen van eenen zachten grond graaft. — 

 Pardalolns affïi/k, ofschoon zeer vei'want met di' 

 voorgaande, maakt daarentegen, gelijk ook di' overige 

 soorten te doen plegen, haar bolvomii- nest in holen 

 van boomen. 



DE BLADVOGELS. PHYLLORNIS. 



Mt'u kan in de tamilie der bloenr/uigei's ook de 

 bladvogels plaatsen, die uit Oost-Indië afkomstig zijn. 

 eenen gekromden snavel en een groen vederkleed 

 hebben, hetwelk op den kop veelal met blaauw (jf 

 geel versierd is. trawijl de vleugelbogt gewoonlijk 

 blaauw en de ki;el der mannetjes zwart is. Hunne 

 afgeronde vleugels bedekken ongeveer een dertle 

 van den middelmatigen, eveneens maar zeer weinig 

 afgeronden staart. Zij hebben middelmatige pooten. 

 tamelijk k(nte teeneii. en de Iwvenhelft van den 

 voet\V(irt(d is. op hare voorzijde, met een enkel 

 si'liilil bi..dekt. D(' "-rootte dezer vogels wisselt af 



