(liiiikiT (ilijfhniin, iiK'1 ('i'iHMi /.win'tcn bovenkop. op 

 lic (iiidcideelen grijs, met eene zwarte keel. 



ni| anilere soorten met eeneii zeer korten staart, 

 tOxNoi'OPHAGA, is de bek breed en min of ineer 

 afgeplat. Ook zij houden zich op den grond op. De 

 gewone soort. Conopophaga lineata of »vulgaris", maakt 

 door liaiv ^rodltr en klem'verdeeling, van ver gezien, 

 eenigzins ilfii indi uk van een roodborstje met eenen 

 afgehakten staart. 



DE EIGENLIJKE MIERVOGELS. FORMICARIUS. 



Deze vogi'ls. nok algeiiiei'ii onder de benaming van 

 ),MYi"tliiTa" brkend. zijn klriii of tamelijk klein van 

 gcslalic: hun lirk is nirt sd'sig. de pooten zijn 

 luiddrluiatig. ('11 hun atgerondc staalt is even lang 

 nl' korter ilan de romp. Zij hniKhai zich op dcii 

 Midiid ol' op de takken van struiken of boouicn. 

 dii:t hij den gi'ond op. 



Mcne in Guyana en ürazilii' gewone soort is 

 Formicariiis cimiamoiueiis. Zij heeft de grootte van 

 ccne musch. Haar bek is nagenoeg regt en eviMi 

 lang als d<> kop, en de staart een weinig kort(M' dan 



d<cr r.M.dhi 

 ut. Av vicu 



wijfje eene 



UE ICLAAUWIER-MIERVOGELS. 

 THAMNOPHILUS. 



bek is aanmerkelijk zijdelings zaniengedrukt. liet 

 mannetje heeft eene zwarte kuif, den rug, de vleugels en 

 den staart zwart met witte dwarse banden, de overige 

 deelen graauw. De tinten van het wijfje zijn lichter 

 en trekken sterk in het rosse. — Bij Thamnopliüiis 

 major of »stagurus", van Brazilië, is de staart veel 

 korter. De onderdeelen zijn wit, de bovendeelen hij 

 het mannetje zwart, bij het wijfje roestkleurig, en 

 het oog is vermiljoenrood. Deze vogel is voorzigtig, 

 schuw en houdt zich steeds in het digte gras of riet, 

 of in de langs de oevers der wateren groeijende 

 struiken op. Zijn stemgeluid is zeer eigenaardig. Het 

 klinkt omtrent als wanneer eene kogel op een liard 

 voorwerp afwisselend valt ' en in de hoogte springt, 

 en de op deze wijze voortgebragte klanken allengs 

 in hoogte van toon dalen, totdat zij door een anderhalf 

 oktaaf lageren toon besloten worden. 



DE MIERVOGELS DER OUDE WERELD. 



Deze onder-familie behelst een aanzienlijk getal 

 soorten, van welke men in het algemeen /,e--cn kan. 

 dat zij de Amei-ikaanschi' niiervogels in de Oud. 

 Wereld vervau-en. Zij houden zich in hossciien of in 

 digte struiken o|i. eu velen leven op of digt bij den 

 grond. Wij noemen de volgende hoofdgesluchten o[i : 



DE DWERG-MIERVOGELS. MICRURA. 



korte en afi^eriimle vleuuds en hunnen staart, die 

 even lang of lamfer is dan ile mmp. Zij verkrijgen 

 hi.Tdoor het voorkomen x,m kla ui\vier,-n. Sonuu'igen 

 hereiken de grootte van onzen koeko.'k. Ilnn kop 

 is uroot en (Ie xederen \au deu bovenkop zijn 

 dikwerf eeuivzins knilNoruii- \erlengd. Bij velen 'is 

 het vedeikleeil van lichte (I \va I si i;n idcil VOOrzien, en 

 de tinten der wljtjes zlju verschillend van die der 

 mannetjes. do(„- dat zij hij eerst-enoemden mec-stal 

 m het ro-se trekken. Ofscho.m deze vo-els zelden 



nahijheid, hetzij op strinken. de la-e takken van 



stil < 

 hehlx 



,dige, maarst( 



iorl, Thii,iiiiophihi!< uinhihilii.s. ook »striatns ' 



tjenoemd, bereikt de grootte van onzen 



Haar staart is lanu en de eveneens lann'e 



hit geslaclit lievat slechts eenige vogeltjes van de 

 grootte van ons sijsj,., ,||c echter zeer hoog op de 

 pooten zijn, terwijl limi staart zoo buitengewoon 



waargenomen, en behooren onder de zeldzaamheden. 

 Eene .soort, Micmra nquamuta, is geelachtig rosbruin. 

 maar de vederen hebben lichtere vlekjes en die der 

 onderdeelen witte zoomen, terwijl de keel wit is.- — 

 De tweede soort, Micnira siijii'rcUioin. is op de 



wangen. 



DE PITTA'S. PITTA. 



l)e pitta's hebben eenigzins het voorkomen en ook 

 de grootte of nagenoeg de grootte van lijsters, maar 

 zij zijn hooger op de pooten; hun staart is zeer 

 k(at, en hun volkomen vederkleed is t allerlei en 



tot .lapau, Nieuw-(iuinea en .\ustralie, en eene soort 

 komt zelfs aan de Westkust van Mi ika voor. Het 



