De eene soort, Moctiura sujierLa, door de Engelschen in 

 Australië eenvoudig sfaizant" genoemd, heeft schijnbaar 

 de grootte eener kip, maar haar romp is veel minder 

 zwaar. Zij is bruin van kleur, op de onderdeelen 

 lichter en meer grijs, aan de keel roodachtig. De 

 staart bestaat, bij het mannetje in het bruiloftskleed, 

 uit pennen, welke het overige ligchaam dubbel in 

 lengte overtreffen, en drieërlei verschillende vormen 

 vertoonen. Het middelste paar, namelijk, is sabelvormig 

 gekromd en sleclits aan de buitenzijde met eene zeer 

 smalle vlag voorzien. Op dit jiaar volgen aan weerszijde ! 

 zes paar pennen met zeer eidiel staande draden. Het : 

 buitenste paar eindelijk heeft de binnenvlag zeer sterk 

 ontwikkeld en is S-vormig gekromd, zoodat deze beide i 

 pennen, als een geheel beschouwd, de gedaante eener 

 lier hebben. De binnenvlag dezer pennen is van licht 

 Ijruinioodachtige, naar binnen puntig toeloopende ! 

 (Kvarsbanden voorzien. Deze soort schijnt tot het i 

 /.uid-oostelijke Australië beperkt te zijn. Zij houdt i 

 zii-h iii boschachtige streken op, leeft "p don ginud. 

 vliegt zelden en moeijelijk. maar loopt, langs den ' 

 liioud of over rotsen en liggende boomen, met j 

 buitengewone schielijkheid en maakt onbegrijpelijk 

 groote sprongen, '/ij is zeer schuw, maakt haar 1 

 overdekt nest op den giond, on voedt- zich met | 

 insekten. De loksteni van deze soort is zeer helder, 1 

 de zang daarentegen zacht; maar zij bootst de .stem ' 

 van andere vogels of dieren, ja zelfs het huilen van 

 honden na. Zij leeft eenzaam; somtijds echter ziet 

 men twee mannetjes elkander, op koi'ten afstand, met 

 (ipgei'igten en uitgehroiden st;uut rondjageii. vmu-al 

 op de kleine aardhoopeii. welke zij schijnen bij een te 

 brengen om te spelen. De tweede soort, Macnura 

 Alhcrli, eveneens van het Zuid-oostelijke Australië, is 

 meer roodbruin van kleur, en de beide buitenste 

 staartpennen zijn de helft korter dan de overige, 

 niet liervorndg en eenkleurig bruin. 



DE TAPACOLO'S. PTEROPTOCHUS. 



Plerop/odiii-s wiujnpodh 



De tapacolo's zijn vogels uit ('hili en Patagonië. 

 die zich door hunne lange stevige pooten, teenen en 

 nagels aan de liervogels aansluiten, echter niet grooter 

 zijn dan eene nmsch of lijster, en eenen gewonen, 

 sterk afgeronden staart, in lengte den romp evenarende, 

 hebben, dien zij echter buitengewoon sterk öpgerigt 

 dragen. Zij vliegen zeer zeldzaam, loepen daai-entegeii 

 met groote snelheid over den iiKuid. vooden zich 

 met insekten en bezien, en verslinden somtijds zelfs 

 steentjes en zaadjes. Er zijn slechts een klein getal 

 soorten van dit geslacht bekend. De lio(d'dkleni' van 

 het vederkleed is bruin. 



De grootste, Pleroptoclms meyajioJius of »rufus", 

 ook ))Hylactes" genoemd, evenaart in grootte een 

 zwaren lijster, en wordt in Chili »Turco" genoemd. 

 Zij houdt zich tusschen de digte struiken op, op wier 

 onderste takken zij zich .somtijds zet, leeft overigens 

 up den grond, en nestelt in gaten van den giond. — 

 Eene andere soort, Pleroploclms Tuniii. wordt door 

 de Engelschen ))blaflende vogel" ui/noenid. wegens 

 de overeenkomst, die hare stem met het blallën van 

 een hondje heeft. — Eene zoodanige stem heeft ook 

 de kleinere sClieucau" der Chiloësen. Pleroptockus 

 rubecula. die in met boomen en slinikcn bedi'klo 

 streken van het i'iland ('liiloe leefl ; zi, nc.-tolt o|i den 

 grond. — Zeer verwant met deze .sooi't të Pleroptoc/itia 

 albko/lix. of "inedius". van Chili, die aldaar »Tapacülo"'. 

 hetgeen 'd)i'dck uw achterste" beteekent. genoemd 

 wordt, onidal liij. gelijk overigens ook alle audrie 

 soorten doen. zijnen Staart hoog opi-igt. II ij wonll iu 

 de onvrnclitliare streken van dit land inenii^vuldig 

 aangetrolVen. houdt zich tusschen de stiniken op. 

 is zeer oni'ustig. en zijne stem bestaat uit allerlei 

 vreemdsooitige klanken. 



DE NX'ATERSPREEUW'EN. HYDROBATA. 



De wateispicenwen. in de wel, nseliap het L'esiaclit 

 ..llydr.d.ata" of ..Ciiulns" vormende, zijn vooral 

 merkwaai'dig wegens hunne digte vedeibeklee<ling. 

 huime sluitbare neusgaten en hunne levenswijze, in 

 grootte evenaren zij ongeveer eenen spreeuw; maai' 



De hoornbekleeding van hunnen voetwoiii'1 hostaal 

 uit een enkel stuk; de klepvliezen, die lol het -luiien 

 van hunne neusgaten dienen, zijn met verlertjes bedi'kl. 

 en zij wijken van alle overige rocstvogels af, doordien 

 hun vedeikleed niet slechts uit gewone vederen, maar, 

 gelijk hij de roof-, moeras-en waleivouels. bovendien nil 



dolis beslaat. Uil vedel kl 1 is ,L;el,eel ,if -l ,,olende..|s 



leikleurig. Het zijn slandvonels. die zich aan beken, 

 rivieren, zelfs bij het cluinwater, maar vooral iu 

 rotsachtige streken opluaiilen, en slechts bij besloten 

 waler. warme wellen of stei k stroomend waler 

 opzoeken, hetgeen niet beviiesl. Zij hebhen eenen luiden, 

 afwisselenden en iii<'t onaangenamen zaïi-; zijn onrnstii;. 



