ojK'ne. vooral stceniire plaatsen op. — Do ycirove 

 Tnpiül, Scr.ricola oenant/ie, die het grootste gedeelte van 

 Huropa tot Groenland en het gematigde Azië bewoont, 

 niiuir het kouile jaargetijde in Noord-Afrika doorbrengt, 

 is ook op drooge plaatsen van ons land, zelfs op 

 (ie heidevelden en in de duinstreken menigvuldig. Hij 

 is kleiner dan een leeuwerik, en het mannetje heeft 

 in den zomer de bovendeden grijs, de onderdeden 

 wit, zwarte wangen en bruinzwarte vleugels. Hij 

 houdt zich gaarne op plaatsen op, waar steenen 

 liggen, en maakt zijn nest tusschen deze of in duin 

 aan den ingang van oude konijnenholen. — Bij de 

 kleinere Saxicola caprata, van Java, is het mannetje 

 zwart, behalve de schouders en staartdekvedeien, die 

 wit zijn. Deze soort houdt zich in onvruchtbare, met 

 brokken van basalt, lava of andere steenen overdi'kte 

 plaatsen op. 



Andere soorten. »Pi-atieola" genoemd, leven bij 

 voorkeur op met struiken begroeide plaatsen, en 

 nestelen tussclien de struiken in het gras. — Onder 

 dfzi' behoort ons Paapje. Saxicola rttbetra. dat fraai 

 nifl bruin, biuinrood en wit geteekend is. en 

 menigvuldig langs den duinkant voorkomt. — Eene 

 andere soort, de Roodliorsl-tapu'd, Saxicola ruhicola. 

 is zeer kennelijk aan haren geheel zwarten staart, 

 en deze kleur neemt ook bij den ouden vogel den 

 ko]» en alle bovendeelen in. terwijl de krop en 

 borst roestrood zijn. De roodborst-tapuit is vooral 

 merkwaardig om zijnen buitengew^oon giooten 

 verspreidingskring, die zich over het grootste gedeelte 

 van Europa, over Azië tot .Tapan en China, en over 

 Afrika tot de Kaap de Goede Hoop uitstrekt. Even 

 merkwiuirdig is het. dat de vooiweipen, die in onze 

 duinen en wel langs de strandiecp broeden, gelijk 

 degenen die Engeland bewonen, in den winter niet 

 verliuizen, hetgeen wel het geval is met degenen 

 die aan de landgrenzen van ons Kijk en in lu't overige 

 gematigde Europa hvoedrn. 



DE P 1 K P K R S. 



A N T H U S. 



De (Mider-familie of hel groote geslacht der piepers 

 bevat vogels, die in hun niaak.sel met de grasmusschen 

 of in het algemeen de zangers der Oude Wereld 

 overeenstemmen, die echter min of meer het 

 voorkomen hebben van leeuwerikken, hetzij door 

 bunne kleurverdeding, hunne verlengde slagpennen 

 der derde orde. hunnen min of meer verlengden en 

 slechts Ikuvuw gekromden duimnagel, hetzij doordien 

 zij zich op den grond ophouden, en aldaar nestelen. 

 /ij loopen zeer vlug over den grond, wippen dikwei f 

 met den staait, eten insekten en wormen, hebben 

 eenen zacliten rn eeiivondigen zanu'. en eene lokstem 



die naar de klanken »piep-pii'ii" zweemt en waarvan 

 zij ook dl' b(Miaming van pieper verkregen hebben. 

 /ij zijn lankei- van gestalte dan de leeuwerikken. en 

 de meesten zijn ook een weinig kleiner. Men treft 

 hen in alle werdddeelen aan. 



Bij vele soorten is de duimnagel zeer lang en 

 slechts flaauw gekromd. — Dit is vooral het geval 

 met Anthus HasseUü, van Achter-Indië. — De grootste 

 soort, de groole Pieper, Anthus Richardi. herinnert 

 door kleur en grootte den kuilleeuwerik. Zij is over 

 het geheele warme en gematigde Europa en in Azië 

 tot China verspreid, houdt zich echter slechts op 

 drooge, opene plaatsen op, en werd in ons land tot 

 nog toe slechts enkel op den trek aangetroflen. — 

 De Duinpieper, Anllais campeslris, die, als het ware. 

 eene herhaling is in verminderden maatstaf van den 

 groeten pieper, broedt daarentegen op verscheidene 

 plaatsen op onze duinen. — De Waterpieper, AntJms 

 aqvaiicus, bewoont de hooge gebergten van Europa, 

 en een weinig verschillende vogel, Anthus ludovicianus. 

 die van Noord-Amerika. — De Graspieper. Anthus 

 pralensis, is de gemeenste soort van Europa, en wordt 

 ook in ons land menigvuldig, vooral op wi'ilandfn 

 aangetroffen. 



De soort met eenen korteien en gekromden nagel, 

 de Boompieper, Anthus arhoreus genoemd, zet zich 

 gaarne op hoornen, nestelt echter, gelijk de overige 

 soorten, op den grond. Zij is over Europa tot .la]ian en 

 China verspreid, en komt ook in onze grenspiovincii'n 

 en lancs onzen duinkant voor. 



DE K W' I K S T A A R T E N. 



M o T A C I L L A E. 



Deze onder-familie bevat vogels, die zich lid meest 

 natuurlijk aan de piepers aansluiten, op den grond 

 leven, tamelijk jioog op de pooten zijn, en een zwart 

 of grijs, door wit afgebroken, op de onderdeelen 

 somtijds geel vederkleed hebben. 



Men noemt eigenlmke kwikstaartex, motacilla. 

 de soorten wier slagpennen do^r derde orde, even als 

 bij de piepers en leeuwerikken, verlengd zijn, die min 

 of meer zeisvormige nagels, eeïien langen, uit smalle 

 pennen gevormden en aan het einde nagenoeg regten 

 staart, eenen kleinen kop en zeer lijnen snavel hebben. 

 Zij houden zich bij voorkeur in de nabijheid van het 

 water op, leven op den grond, zetten zich echter ook 

 in het riet, op takken of gebouwen, zijn onrustig van 

 aard. wippen met den staart, voeden zich met insekten. 

 nestelen veelal op of digt bij den grond, of in het 

 gias. verhuizen, als het vriest, en worden in Europa, 

 Afrika en Azië aangetroffen. 



De .soorten, wier nagel sterk verlengd en slechts 

 ilaauw liekromd is. zijn in het volkomen kleed op 



