gewone soort. Iieoft do Ijovondoclon oliit'kleiirii;-, do 

 oiiderdeeleii wit; elke veder is van eene zwarte, 

 overlangsclie vlek voorzien, en de boveiikop is zwart. 

 Zij is ongezellig en schuw, bemint de nabijheid der 

 wateren, en loert van de toppen der boonien, op de 

 wijze der vliegenvangers, op insekten, die zij in de 

 \liigt vangt. — Eene andere soort, Si/lvicola coerulea, 

 springt met hangende vleugels van tak tot tak, om 

 insekten te vangen, en maakt haar fraai nest tusschen 

 boomtakken. — Sylcicola milrata houdt zich in lage, 

 met riet en digte struiken begroeide streken np, 

 maakl liaur iVa li iic^st in slruikcn. on logt 'p tot ."> 

 grijswitlo. aan hot ilikkr oiiido mot rood govlokto 

 oijeron. — De Sylvicola penisUh treft mon in 

 sparrebosschen aan. — Si/lvicola formosa looft up 

 moerassige, met hoog gras, struiken of bosch 

 begroeide gronden, en nestelt in het hout of zelfs 

 op den grond. — Sylvicola cürinella nestelt tusschen 

 do takken der struiken, on heeft, indien men haar 

 nest ontilokt, golijk onze giasmusschen. de gowonnti', 

 langs den grond te lladderen, ten einde de 

 opmerkzaandieid tot zich en van het nest af te 

 trekken. — Sijlvlcola pinus, gelijk al de vorige soorten 

 van Noord-Amerika afkomstig, houdt zich in 

 sparrebosschen op, eet insekten en ook de zaden dei- 

 pijnappels, en kliml. als ons lioondu-uipertje, langs 

 de boomstammen in i\r hdn^to. — Eene andere 

 klimmende soort. Sylricoln raria. voedt zich. behalve 

 mot andere insekten, met mieren. 



Kene in Noord-Amerika menigvuldige soort. Si/h-icoln 

 ;-«/?c/7/«, ook sSetophaiia" on .ionr do Aii-lo-A moiikanon, 

 'iKedstart" genoemd, liooli oom^n lanpoicn on Iji i'oiloron 

 staart dan gewoonlijk, /ij liomlt zich in het hout 

 op. loopt (likwijK. mot hol ligcliaam in oone horizontale 

 rigting. langs do boomtakkon, on bew-eegt haren 

 lütgebreiden staart gedurig ; zij loert, op de toppen der 

 hoornen zittende, op de voorbijvliegende insekten, die 



aan <\f tiddion van struiken on howaakt hot zeer 



X, 



ml. diion (Idiir haar Mnukomon. hare lovonswijze. 

 sloi-his llaauw uokinmilon nagelen zelfs oenigzins 

 haro klom' aiui i\f piopers denken. — Eeno 

 Sy/ricola Xovaeboraceiisis. is op do ondoriloolon 

 t zwarte, overlangsche vlokken, ep de 

 Ijfklonrig, mot oone goolaolitiL^e siici>|i 



•k gei 



ondeel 



stJ 



■lal. 



watei- ovei'schadnwcnde boomtakkon zittende, h; 

 holderen en fraaijen zang hooron. — Eene am 

 soort. Si/lvicola auricapiUa, is gekenmerkt door e 

 hniLis liei midden van de kruin loopende, oianjekleii 

 uiot zwait gezoomde streep. Zij zingt niet. I 



wipt mol i\v\\ siaarl. plaatst haar overdekt, van gras 

 en bladeren vervaardigd nest in bosschen op den 

 grond, legt A tot 5 witte, met roodbruin gevlekte 

 eijeren, en loopt, wanneer zij van het nest gejaagd 

 wordt, langs den grond gelijk eene muis. 



Sommige Xoord-Amerikaansche soorten, sialis 



op de bovendeelen donker hemelsblaauw. De meest 

 bekende, Sialis Ifilsonii, door de Anglo-Amerikanen 

 ))Blue bird"' genoemd, heeft eenen witten buik, maar 



Zii 



houdt 



de overige onderdoolou rooilli 

 gaarne in de nabijln'ld di^r monsohi^lijko woningen 

 op. zingt aangenaam, on laat daarbij de vleugels 

 hangen; zij voedt zich met torretjes en spinnen, en in 

 hot najaar met beziihi; zij maakt haar nest, hetwelk 

 .") tot () liohtblaauwe eijeren bevat, digt bij den grond. 

 verhuist in het najaar, komt echter reeds in Februarlj 

 op liaro broedplaatsen torug. en is zeer zacht van 



Sommige soorten, trichas genoemd, hebben don 

 snavel veel dikker en de vleugels korter dan gewoonlijk, 

 en doen door haren zang. hare zeden, wijze van 

 nestelen on oijoron aan onzen ütis denken. De in 

 Xoord-Amorika gewone seorl, Trichas personata, heeft 

 de bovendeelen olijfgrocn en de onderdeden geelachtig, 

 maar de keel is citroengeel, en men ontwaart 0[i 

 hot voorhoofd en de wangen eenen breeden, zwarten, 

 van achteren met wit omzoomden band. Men treft 

 haar in lage, vochtige streken aan, en zij zoekt haar 

 voedsel, hetgeen uit insekten en dezer maskers 

 bestaat, terwijl zij tussclien de struiken in lu't jond 

 kruipt. Haar zang is eenvoiidig en tamelijk zacht. Hare 

 eijeren en haar ne.st gelijken op die van den ütis, 

 en de kinderen noemen ook den vogel, wegens den 

 voi'm van zijn nest, ))Ovenvoger'. 



Andore soorten, icteria genoemd, schijnen in 



Do gewone soort, Icleria viridix of «polyglotta", is 

 i;rooter dan onze spotvogel en heeft zwarte teugels. 

 .Men treft haar vooi'al langs de oevei's der rivieren 

 aan. waar zij in digte slrnikon \ers,liolen locf(. 

 Haar sterke zang bijstaat afwisselend uit heldoro on 

 hooschi' tiMUii'n. waartusschen zij allerlei vreemde 

 lioluiden. '.ioliikeuili' op liot geblaf van jonge honden. 

 het miauwen vau kallen, di- wioksingon der oondvogols 



lo wijzi.iion. dat zij. e\ou als de zoog.'uaamde 

 bnikspiokers. .lan e.ais di-l bij, dan wederom 

 voiwijdord schijut to zijii. Somlljds stijgt zij ook 

 met han-onde' poolen, maar zimiondi'. :!<> tot -il) voet 

 hooü in i\c lueht. Haar \oedsel bestaat voornamelijk 

 uit torren eu be/ien. /ij bovosti.üt haar fraai nest 



vloeschkleuiiue. \,iu düldiorroodo. londo vlokjes 

 vomziono oijoron. Dit een en ander bewijst, dat 



