ilrrhcltl 

 lilli.l ni 



Tihira CMii,i„„ 



enipziiis 



tot (1V( 



DE P 1 PRA'S. P IPRA. 



Deze vogels uit het heete Amerika zijn voüinamelijk 

 !2,ekenineikt doordien hun van achteren breede bek 

 naar voreii zijdeUngs zamengednikt is. on tot over de 

 neusgaten door de vederen van hi't voorhoofd 

 overdekt wordt. Hun staart is veelal kort, de 

 hnitcn- en midilelteen zijn grootendeels zamengegroeid, 

 en dl' iii;unietj('s hebben het volkomen vederklced 



De meeste soorten zijn klein van ijcstiilti'. Men 

 ti-ift haar in de Ixisselicn aan. en n;i den Inoedtiid 

 zwerven zij. tol kleine fainiliën verreni-d. in liet 



n.nd. Zij honden ziel, veel o, la.ue takken van 



hoornen en struiken op, waar men haar ziet in het 

 rond huppelen, ten einde haar voedsel te zoeken, 

 hetgeen in insekten en bezien bestaat. Zij vliegen 

 snel, maar slechts tot op korte afsta}iden. s<lninen 

 geenen eigenlijken zang te hebben, maken een 

 eenvoudig nest en leggen telkens slechts 2 eijeren. 

 Deze vogels dragen ook den naam van sManacus", 

 die afgeleid is van het woord «manneken", hetgeen 

 lic lldllandeis in Sniiname aan sommige soorten 

 gegeven lirlilirn. wier keelvedei'en verlengd en los 

 zijn gelijk zijden draadjes. De niei'st Ijekr-nde dezer 

 soorti'n is Pipra iiiaiiaciis. van Surinan)e. Zij heeft 

 de grootte van een pimpel, maar haar staart is veel 

 korter. In het volkomen kleed van het oude mannetje 

 zijn de bovenkop, de vleugels en de staart zwart , 

 de lials. de wangen, de keel en de krop wit, de 

 borst en buik grijsachtig. De Portugezen van Brazilië 

 noi'nien dezen kleinen vogel, wegens zijnen witten 

 baard, .■mniiir (nmnnik). Zijne stem duet iian het 

 geluid denken, hetgeen voortgebragt wordt bij het 

 kraken van een hazelnoot; het wordt gevolgd door 

 een snorrend geluid, en besloten door een lagen 

 hronnnenden toon. — Onder de soorten met 

 fraalje kleiu'en voeren wij de volgende aan. I'ipra 

 enjthrocephala, uit Brazilië en Guyana, is klein en 

 zwart met eenen roodgelen kop ; Pipra cyaneocapilla, 

 van Brazilië, zwart met eenen blaauwen bovenkop ; 

 Pipra cmreola, van Guyana, zwart, maar de kop, 

 hals en borst zijn hoogrood en de keel is hooggeel. — 

 J)e grootere Pipra pareola. van Guyana en Brazilië, 

 is zwart, maar de mantel is witaclitig blaauw en de 

 kruin hoogrood. — Pipra caudata, van Brazilië, heeft 

 hei middelste paar .staartpennen een weinig verlengd 

 en puntig. Zij heeft de grootte van een koolmees. 

 Het oude mannetje is witachtig blaauw. maar de 



nest tusschen een gevorkten tak v; nrn la-m 



hoorn, en legt 2 groote. dikke, lirlit Lüijs-ojc, mci 

 lunin gevlekte eijeren. — Bij Pipra jilicuinlu \iu>\\r]i 

 de schachten der staartpennen in verlengde, viije. 

 I afwaarts omgekrulde draden uit. — Pipra f/ah-c/a 

 of »Hilarii", van Brazilië, is gekenmerkt doordiin do 

 verlengde vederen van het voorhoofd boviai don K k 

 eene soort van lielmachtige kuif vormen. 



Bij eenige soorten, pipitrf.s gonaamd. zijn do 

 teenen slechts tot aan het tweede lid zamongoiiiooid. 

 en haar staart is trapsgewijze verlengd. Onder deze 

 behoort Pipra pileaia. van 1'ern. 



Bij eenige grootere sooiton. i'iioKNicocKRcrs 

 genoemd, is de voetwortol van arhtoren niet lijn 

 dons bedekt. Eene dezer, Pipra caniiii-j-, van Guyana 

 en Brazilië, heeft de grootte van een spreeuw, en de 

 vederen van den bovenkop eenigzins verlengd, en 

 van hardo losso di-adon voorzien. Haar vedorkli'ed is 

 lirht hlooilrood: Ar wan-oii, kool, hals. niantoj on 

 vleugels zijn purperachtig donkerbruin. 



Men noemt rotsh.vnen, rupicola, eeni-e groote 

 soorten van pipra' s, wiei' vederen van den 



geheelen bovenkop verlengd zijn. o no ovorlaiiLisiln'. 



zamengedrukte, opgerigte waaijoiaihligo knif vm mon. 

 De gewone RotsJiaan. Rupicola crocra. is fr]] vot;ol 

 van omstreeks 10 omlo dnini longto. mot oonon 

 korten staart en stovigo |iooton. dio, gelijk do 

 bek, geelachti-' van klonr zijn. Ho slag|iemien dor 

 derde orde heljlion aan liaro huitonvlag losse en 

 zeer verlengde dradon. on Ar liovon-dokvodori.ai van 



den staart loopen huitongowoim lu' I uit on zijn 



aan haar einde als afgehakt. De hoofdkleur van het 

 vederkleed is rood-oranje; de slag- en staartpennen 

 zijn bruin met witachtige zoomen. Het wijfje is 

 donkerbruin van kleur. Deze zonderlingo voool wmdt 

 in Guyana aangetroffen. Hij houdt zirh op intsi'ii 

 op, verbergt zich in rotsspleten, waar hij ook zijn 

 eenvoudig nest maakt, hetwelk twee roodachtig witte 

 eijeren bevat. Zijne stem bestaat uit den helderen 

 en gerekten klank »keh". Hij wordt somtijds getemd 

 met de kippen gehouden. Deze vogels hebben Ar 

 zonderlinge gewoonte zich van tijd tot tijd op grooto 

 rotsplaten te verzamelen, zioh, mannotjos lai wijfjes. 

 door elkander, in de rondte te zetten, om eene soort 

 van dans te aanschouwen, welken de mainietjes, telkens 

 één alleen, uitvoeren. Deze dans bestaat in huppelen, 

 springen en allerlei sierlijke bewegingen, en gaat van 

 het op- en- nederbuigen van de vleugels en den 

 waaijervormig uitgebreiden staart vergezeld. — Eene 

 andere soort, Rupicola Peruviana, van Peru, heeft eenen 

 langeren staart en de kuif is tot het voorhoofd 

 beperkt. Zij is vuurrood v.m klonr, Ar staart rw 

 vleugels zijn zwart, maar de laatste kloino slagiiomion 

 zijn grijs. 



