vuil raaf oii dr Siinda-cilandrii cii op Timor. In 

 j^rooUe houdt zij lirt midden tusschen den raaf en den 

 kraai. — In de Moiuiiken en op Nieuw-Guinea wordt 

 liaar plaats vervangen door Corvus orru, die kleiner is 

 en blaauwachtig witte oogen heeft. Bij Corvus hrevipennis, 

 van de PhiHppijnsche eilanden, zijn de vleugels zeer 

 ];ort. — Eene groote soort met eenen hoogen, gelen 

 bek en eene bruine tint, Corvus senex, bewoont 

 Nieuw-Guinea. Bij deze is het bruin van den hals 

 en romp tot het einde der vederen beperkt, en het 

 wit der overige gedeelten dezer vederen komt 

 derlialve overal te voorschijn. 



De soorten die onzen roek naderen, hebben den 

 bek regter dan gewoonlijk; hare keelvederen zijn 

 weinig of niet verlengd, en zij zijn ook minder 

 roofzuchtig. De meest bekende van deze is de Roel-, 

 Corvus fnigilegus, die het geheele gematigde en een 

 groot gedeelte van het koude Europa tot China en 

 .lapan bewoont; ofschoon de paarsaclitige glans der 

 vederen bij de voorwerpen van laatstgenoemde streken 

 meer in het purpei'kleurige speelt dan bij de onzen. 

 De roek heeft in het algemeen veel overeenkomst 

 met den zwarten kivaai, maar zijne keelvederen zijn 

 minder pimtig, de bek is regter, de vederen van 

 het gezigt zijn veelal afgesleten door het boren in 

 den grond, en hij nestelt in groote gezelschappen, 

 zoodat men dikwijls dO en meer nesten op een en 

 denzelfden boom, digt l)ij elkaar, aantreft. Hij haalt 

 de maskers der insekten uit den grond, volgt, om deze 

 roden, den ploeg, eet echter ook peulvruchten. — 

 Eene grootere soort met orww langoren bek, Corvus 

 Capensis of ssegetum", wmilt iii Ali ika. van Kordofan 

 tot de Kaap de Goede Hoop aaniivtnifl'cn on aldaar 

 door de Hollanders korenland-krimi ijviiniMüd. — De 

 Oost-Indische soorten dezer ondi'ial'ili'cling hebben de 

 vederen van den hals en nnnp aan haren wortel 

 wit. Eene dezer, i'on-iis mlidissimns, van Ternate. 

 Halmahera en Batjan, is grooter dan onze roek, en 

 merkwaardig wegens den buitengewoon langen en 

 ook stevigen bek. — De gewone soort van ,Tava is 

 Corvus enen. Zij is een weinig kleiner dan de gewone 

 kraai. — Nog kleiner is Corvus violaceiis, van Ceram. 



Eenige soorten van Noord-Ainerika en Egypte 

 \\ijken van alle overigen af, doordien hare neusvederen 

 naar boven gerigt zijn. — Eene dezer, Corvus ossifragus, 

 of »nasicus," die Cuba en het warme Noord-Amerika 

 bewoont, is een weinig kleiner dan onze gewone 

 kraai, on komt veel aan het zeestrand, ten einde 

 viscli te eten. Zij nestelt overigens op boonien. — 

 Eene andere, Corvus afflnis, is grooter, heeft langere 

 \leugels en wordt in Abyssinië aangetroffen. 



De KorwEN zijn eigenlijk kleine kraaijen met 

 eenen korteren bek. Onze gewone Komv, Corvus 

 iiionedula, diegewoonlijk skerkkouw" genoemd wordt, is 

 een in Europa gemeene vogel, die ookinbeneden-Egypte 

 aangetroffen wordt, en zijn verblijf dikwijls in de 

 steden opslaat, waar hij op torens, in oud muurwerk 



n schoorsteenen zijn nest maakt. .Men treft hem 

 ook in boschjes aan ; hij nestelt alsdan in holle boomen. 

 Elkeen kent dezen vogel, die in de gevangenschap 

 zeer mak wordt. — Eene kleinere soort, Corvus negleclus. 

 bewoont Japan; maar men treft in dit land, in 

 Noordelijk China en Mantschoerie nog eene amlcrc 

 soort, Corvus Bnvricus genaamd, aan, ilii^ den hals, 

 de borst en den buik zuiver wil. maai- bruine, in 

 plaats van witte oogen heeft. 



DE NOTENKRAK.ERS. NUCIFRAGA. 



De notenkrakers sluiten zich het meest natuuilijk 

 aan de kraaijen, van welke zij het voorkomen hebben, 

 aan. Zij zijn gekenmerkt door hunnen kegelvormigen 

 snavel, die een weinig langer dan de kop en nagenoeg 

 regt is, en, gelijkmatig versmald, in eene scherpe, maar 

 eenigzins afgeplatte punt uitloopt. Hunne kleine vederen 

 zijn bruin met witte vlekken. Zij bewonen het 

 Noordelijk'' iMUDpa en het koude en gematigde Azië 

 tot ,Tapan en het Himalajah-gebergte. Zij leven, even 

 als de gaaijen, van allerlei voedsel, verslinden wespen en 

 bijen, houden vooral veel van noten en de pitten van 

 vruchten, vestigen zich bij voorkeur in sparrebosschon. 

 klimmen langs de takken als de meezen, zetten zich 

 tegen boomstammen, om onder de schors te boi'en en 

 insekten er uit te halen, en nestelen in holle boomen. 

 De gewone JSfolenIf raker , Nucifraga caryocatacles, zoo groot 

 als de vlaanische gaai, heeft de slag- en staartpennen 

 glanzig zwart met groen-blaauwen weerschijn, en 

 de laatstgenoemden wit aan het einde. Alle kl(.'ine 

 vederen zijn bruin met traanvormige, oveilangsehe 

 vlekken. Deze soort bewoont het Noord-oostelijke 

 Europa, bioedt echter op het Reuzen- en zelfs op 

 het Alpen-gebergte, en wordt in geheel Siberië tot 

 Kamschatka en in ,Iapan aangetroffen. Zij legt 5 tot (i 

 geelbruine, met kleine, roestkleui'ige en donkerbruine 

 vlekken bedekte cijeren. Even als de pestvogels, 

 verlaten de notenkiakers in sommige jaren liunne 

 vei'blijfplaats en worden alsdan in vele andere streken 

 van Europa aangetroffen. Deze vogel maakt, zoo als ook 

 verscheidene soorten van gaaijen doen, voorraadkamers 

 voor den winter, van hazelnoten en andere boom vruchten, 

 in rotsspleten of onder de boomschors, en kan in 

 eene soort van keelzak, die door eene verwijl ling 

 van den slokdarm gevormd wordt, zes hazelnoten te 

 gelijk bergen en wegbrengen. — Eene tweede soeit. 

 Nucifraga hemispila, is een weinig grootei' en heeft 

 slechts de zijden van den kop, den mantel en de 

 borst met witte vlekken bedekt. Zij bewoont het 

 Himalajah-gebergte. 



In het Westelijk Noord-Amerika leeft eene in vele 

 opzigten van de overige notenkrakers afwijkende 

 soort, Picivorus Columbianus genoemd. Zij is oeni'n 

 voet lang. Hare nagels zijn buitengewoon stevig, laiiii 

 en krom, als bij de valken. De vleugels en de twei' 

 middelste staart]ienncn zijn blaauw-zwai't. de evei'ige 



