staaitiieiinen i 

 van dl.' twceik 

 roodbruin. Zi 

 en rivieren. 



|ninten der middelste slagpenner 



wit, alle overig? deelen grijsachtia 



gezellin' aan de oevers der zee 



DE BLAAUWRAVEN. CYANOCORAX. 



De blaauw-raven liouilen. als het ware, het midden 

 tusschen de kraaijen en eksters ; zij naderen intusschen 

 door zeden en levenswijze meer de laatstgenoemden 

 dan de kraaijen, en zijn in Zuid-Amerika de 

 |ilaats vervangers van alle overige kraaivogels. De 

 hoiifdklenr van het vederkleed is veelal blaauw, en 

 wanneer de/e kle\ir door groen of geel vervangen 

 wordt, is dit trn minste met blaauw afgebroken. 

 Zij bewonen bosschen. Tot nu toe werden er slechts 

 enkele der gewoonste soorten levend naar Europa 

 vervoerd. 



In Brazilië heeft men imdei- andoren eene soort, 

 Cymioeorax azvreus. die uniolci- is dan een kouw, 

 diinkiTblaauw heeft. 



,-l'llsari 



ds tut 



Eene andere, in Drazilië en Guyana gewone soort^ 

 Cyanoeorax Cayanus, is een weinig kleiner en slanker 

 en lieeft de fluweelachtig zwarte vederen van het 

 voorhoofd opgerigt. — Bij Cyanoeorax püeatus, van 

 Brazilië, vormen de opstaande fluweelzwarte vederen 

 van den bovenkop eene soort van afgezonderde 

 kap. — Bij Ctjanocorax cyanopogon, van Brazilië, is de 

 nek witachtig, en de vederen van het achterhoofd 

 vormen eene kleine liggende kuif Men treft haar in 

 l)osschen en digte struiken, tot kleine troepen van 4 

 tot 6 stuks vereenigd, aan. Zij voedt zich met insekten 

 eet echter ook maïs. Haar stemgeluid is eenvoudig, en 

 op de klanken sgeng-geng" of »piom-piom" gelijkende, 

 waarvan ook de Braziliaansche naam van dezen vogel 

 ontleend is. — Eene andere Braziliaansche soort, 

 Cyanoeorax cyanoleucus of scristatellus", is gekenmerkt 

 door een bundel verlengde en naar achteren omgekrulde 

 vederen, die op het vnoruediTlto van het voorhoofd 

 eene afzondrrlijki' kuif voniii'ii. Ook deze soort wordt 

 in Brazilië )ipiom-piom" genoemd. — Eene der fraaiste 

 soorten, Cyanoeorax Geoffroyi, die sedert jaren een 

 sieraad is van onzen dierentuin, bewoont Californië. 

 Zij heeft in haar voorkomen, hare gidotto rn have 

 gewoonten veel overeenkomst met den ekstci-; maar 

 haar staart is korter; de rug, vleugels en staart zijn 

 (irachtig kobalt-blaauw, de overige deelen fluweel-zwart, 

 de pooten lichtgeel en de oogen bleek zwavelgeel. — 

 Cyanoeorax Floridanus, van het warme Noord-Amerika, 

 die aanmerkelijk kleinei' is, heeft den kop, nek, 

 eenen gordel over di'Vi ki'(i|i, de vliMe^rls iti diai staai t 

 grijsblaanw, .Icn rug vaal loudhruin. de lunst en den 

 buik lichter, den krop en de keel witachtig, de 

 wangen zvvartachtig, en eene witte streep boven het 

 oog. — Eene soort van Mexico, Cyanoeorax nnieolur, 

 klcinei- dan ren kouw, is geheel eenkleuriii- 



grijsblaauw. — Cyaiiocora.r ornn/iia, eveneens van Mexico. 

 grootiM' dan een lijster, is d.mkeiblaauw : de kop 

 en huls zijn zwail, en dr achterkop is met eene 

 lichtblaauwe, door wit omzoomde vlek versierd. — 

 Bij eenige kleine soorten zijn de hoofdkleuren groen 

 en geel. Eene dezer, Cyanoeorax Peruvianus, van Peru 

 en Bogota, is een weinig grooter dan de zwarte lijster: 

 de bovenkop en voorhelft der wangen zijn azuurblaauw 

 men ontwaart eene witte dwarsstreep achter de 

 opgerigte vederen van het voorhoofd; de keel, krop 

 en zijden van don hals zijn zwart, de rug, vleugels en 

 de twee i>aar middelste staartpennen groen, de overige 

 staartpennen, de borst en buik licht citroengeel. — 

 Eene zeer verwante soort, Cyanoeorax kcx/iosits, van 

 Mexico, heeft de borst en den buik groenachtig; de 

 vederen van hel vnorhonfd zijn niet verlengd, en de 

 witte band lni)|it over he-t voorgcdeelte van het 

 voorhoofd. 



DE EKSTERS. PICA. 



De eksters liebljen zeer veel overeenkomst njeL 

 de kraaijen; zij onderscheiden zich echter van deze 

 door eenen grooteren en trapsgewijze verlengden 

 staart, door kortere vleugels, en korten, meer 

 gewelfden bek. Het vederkleed is zwart en wit. of 

 blaauw en wit. 



Men hoeft verscheidene soorten, die min of moer 

 niet onzen yenwnen Ekster, Pica varia of «caudata". 

 overeenstemmen. Deze bereikt ongeveer anderhalven 

 voet lengte, waarvan de staart meer dan de helft 

 inneemt. De ko)), hals, krop en rug zijn fluweelzwart. 

 de schoudervedei-en. boisl lai buik wit, de vleugels 

 groenzwart, maar met de binm/nvlag der slagpennen 

 grootendeels wit; de stuit is witachtig, en de staart 

 groenzwart, met blaauwen, violetten en goudbronzen 

 weerschijn. De ekster wordt in de zuidelijke streken 

 van ons werelddeel veel minder talrijk aangetrofl'en 

 dan in het noordelijk gedeelte. Hij houdt zich in 

 boschje.s, zelfs in tuinen en op de iloornstruikiMi in 

 de duinen op, on ncrmt zijn viTblijf gaarne in 

 de nabijheid der woningen. Hij verslindt, gelijk de 

 kraaijen, allerlei voedsel en is even roofzuchtig als 

 deze. Bij ons is hij zeer oinzigtig en schuw ; in 

 vele streken van Zweden daarentegen, waar hij 

 beschermd wordt, volgt liij den ploeg, gelijk onze 

 roeken, en vreest den mensch geenszins. Hij plaatst 

 zijn groot nest op boomen, in het hakhout of op 

 struiken, in Noorwegen zelfs op oude gebouwen. 

 Het wijkt van dat der overige kraaivogels af, doordat 

 het met eene groote kap van stokjes of doornen 

 overdekt is. tusschen welke eene zijdelingsche opening 

 tot ingang dienl. lie i tot (') blaauwgroene eijeren 

 zijn met dordvergraauw gevlekt. — De gewone ekster 

 van China en Japan wijkt nagenoeg niet van tien 

 onzen af; meer verschillend zijn die van Nepaul en 

 Perzië, en nog meer is het die van Algei-ii'. Piea 



