MaKrilrtHica. dio oinlri' aiiilcri'ii iiaakti' en bhuiuwo 

 oogleden heeft. — In Nonid-Aiiiciiku komt, behalve 

 eene soort die veel ovriri'iikdiiist met ile onze 

 heeft, en Pica Hudsonica genoemtl wordt, nog eene 

 soüit, Pica NiiUnlU, voor, die zeeï' gekenmerkt is 

 door hai'en gelen snavel, en tot het Westelijke 

 Noord-Amerika be|H'ikt scliiint te zijn. — Eene soort 

 van Celebes, Pica lur(jii(ilit of oCaledonica", is kleinei- 

 dan de onze en blaanwzwart, met den hals en krop 

 wit. — De nog kleinere, Pica cyanea, wier romp 

 niet zwaai'der is dan die van een lijster, heeft de 

 vlengels en den staart licht grijsblaauw, den rug 

 joodachtig- bruingrijs, den bovenkop en nek zwart, 

 de staart- en slagpennen aan haar einde wit, en de 

 overige onderdeelen purperachtig grijs. Deze fraaije en 

 zeldzame vogel wordt in Mantschoerie en het Noordelijke 

 China aangeti'ofl'en. Hij komt intusschen ook in 

 .Tapan, en, hetgeen zeer zonderling is, in Midden- en 

 Zuidelijk Spanje voor. liet verdient bovendien 

 opmerking, dat de voorwerpen van Japan eenigzins 



gewijzigde tinten hebben, en dat bij die \an Spanjr 

 hét wil aan de punt van den staart ontbreekt. 



Men kan ook bij de eksters eene soort van Mexico. 

 Pica Bidlockii of «gubernatrix", aanvoeren. Zij is 

 veel grooter dan onze ekster, heeft eenen veel langcicn 

 staart, eene kuif op den kruin van lange, bi'eetle en 

 naar voren omgekrnlde vederen, en is op de 

 Ixivendeelen grijsblaauw. 



Ue meest afwijkende, zeldzaamste en zonderlingste 

 soort is de Oier-ekster, Pica gymnocephala. van 

 West- Afrika, gewoonlijk »Picathartes" genoemtl. Zij 

 heeft ongeveer de grootte van onzen elcster, maai 

 eenen korteren staart, veel langere pooten. m 

 kop en hals nagenoeg geheel naakt. Laatstgenoemde 

 deelen zijn geelachtig met eene zwarte, schijfvorniige 

 vlek op de oorstreek. De vleugels en staart zijn 

 bruin, de schouders en rug donkergrijs, ilc (mdiadrclcn 

 wit, de pooten geelachtig en de bek is zwart. Ueze 

 geheel eigenaardige vogel schijnt zich \ee| op ilm 

 grond op te houden. 



i>e Gier-ehster , Pica gymnovi^plKilu. 



DE ALPENKRAADEN. PYRRHOCORAX. 



Dl- Alpiaikraaijen zijn gekenmerkt door hunnen 

 t;ekroniden en tamelijk zwakken bek. Ofschoon zij 

 rankei' van gestalte zijn, hebben zij intusschen het 

 voorkomen van kraaijen. Er zijn slechts de volgende 

 di'ie soorten van dit geslacht bekend. 



De Steenkraai, Pyrrhocorax Alpinus, die ongeveer 

 de grootte van onzen ekster, maar eenen veel korteren 

 staart heeft, is zeer kennelijk aan den dunnen, 

 aanmerkelijk gekromden bek, die langer is dan de 

 kop en, gelijk de pooten, eene fraaije koraalroode 

 kleur heeft. De vleugels zijn lang en reiken in 

 de rust over den staart heen. Het vederkleed is 

 zwart met groenen en vinli'llrn weerschijn. Deze 

 vogel woi'dt. als stand voiiid. op Ar Alpen-gebergten 

 van het ovhoele Zuidelijke Kincna. Nenaul. Ai'abië. 



Abyssinië, en zelfs oji de rotsige kusten van het 

 Westelijk Engeland aangetroffen. ■ Hij is schuw, leeft 

 eenzaam id' p.iaisgewijze; zijn stemgeluid, ofsclioon 

 veel niiniba- bard. gelijkt op dat der kraaijen, en liij 

 kakelt als de eksters en spreeuwen; zijn voedsel 

 bestaat voornamelijk in insekten, slakken, bezien en 

 zaden; hij nestelt in de spleten van rotsen of hooge 

 oude gebouwen, en het wijfje legt telkens 3 tot 't 

 witachtig groene, met lichtbruin gevlekte eijercn. 

 Hij weid herhaaldelijk levend in onzi'ii dieicntnin 

 gezien. 



De Alpenkraai, Pyrrhocorax graculm, is een wiMnii: 

 kleiner dan de steenkraai, de vleugels zijn len 

 weinig korter en de bek is korter en hooggeel. ^len 

 treft deze vogels op de hooge gebergten van Zuidelijk 

 Euiopa aan. en zij komen ook op den Libanon voor. 

 In den winter ilalen zij in de lager gelegen valleijen 



