■M: Zij hebben ii' voedsel, wijzr van Irvn, rn n.'steleu 



met Jen slrciikiaai. en \V(,nl<'!i, daar li.'t vlr,.s,l, 

 snudcelljk is. .eH|k ,\o,r. ,:e.,.l,.„. 



melanorhjnchii^ en ook .iCuieorax leucoptems" 

 uenoeind, met eenen langeren staart, maar kortere 

 vieurjel.?, en bovendien afwijkende door de zwarte 

 klem van de ponten en den bek, als ook door eene 

 nidotc wille vlek op den grond der binnenvlaggen 

 van de groüle slagpennen. Haar oop- i's sihai-lakenrooil. 

 Hare levenswijze biedt allerlei i'iuni.i.ii di-lhdcn aan. 

 ^len ziet haar gewoonlijk in kleine i:i'/,rlsili;i|)|icn van 

 zes tot tien stuks bij elkander. Zij zoekl haar 

 voedsel, hetgeen uit insekten bestaat, op den i^iond. 

 en loopt aldaar met groote snelheid. Wonlt zij 

 opgejaagd, dan zet zij zich op boomtakken. Zij 

 loopt schielijk van tak tot tak, met den uitgespreiden 

 staart wippende. Haar stemgeluid bestaat in een 



.tri|d/nelr 

 dt zich £ 



■ntoonig melancholiek gefluit. Zij maakt haar groot 



nest op eenen lionzontalen hoomtak, ihgt hij ot over 

 het water, liet is schotelvornn.i;. uil sti.io vw moddei' 

 vervaardigd, en bevat -i tot 7 eijeren, welke 

 geelachtig wit zijn met olijfkleurige en purperbruine 

 vlekken. Het merkwaardigste bij deze soort is, dat 

 veischeidene wijfjes, somtijds vier tot vijf, hare eijeren 

 in een en hetzelfde nest leggen. 



DE GLAUCOPIS. GLAUCOPIS. 



Ue Glaucopis, (.mk ..( allaea-" geneiand. sluiten /.i.h 



snavel, die korter is dan de kop. tamelijk hoog. zeei- 

 glad en gewelfd. Hunne vleugels zijn lamelijk kort, d<> 

 staart is daarentegen dikwijls en zi-ei- aamnerkelijk 

 verlengd. Zij worden in Oo.st-Indii'. tot Australië en 

 Nieuw-Zeeland aangetroffen. 



De EiGENLMKE GLAUCOPIS hebben een zwart of 

 grijs vederkleed. — Eene der merkwaardigste soorten 

 is Glaucopis cinerea. van Nieuw-Zeeland. Zij is 

 gekenmerkt door hare donkergrijze kleur, door eene 

 vleezige lel aan weerszijde van den grond der 

 onderkaak, en doordien zij hooger op de pooten is 

 dan de overige soorten. Zij evenaart in grootte eene 

 tortelduif — Glaucopis leucopiera, van Sumatra. die 

 de voorgaande in grootte gelijk is, maar veel lager 

 op de pooten, heeft de vederen van het voor'hoofd 

 opgerigt, en haar vederkleed is zwart, met witte 

 zoomen aan de groote vleugeldekvederen. — Glaucopis 

 alerrima, van Borneo, onderscheidt zich daarvan, 

 door dat zij geheel zwart is. — Glaucopis varians, die 

 menigvuldig op Java aangetrolTen wonU. liereikt 

 naauwelijks de grootte van een spreeuw; maar luiar 

 trapsgewijze verlengde staart is langer dan het ovi'i ige 

 ligchaam, en de middelste pennen nemen, naar liaai- 

 einde, aan breedte toe en zijn naar boven omgekruld. 



intnssilien ook. om zijn voedsel te zoeken, uy den 

 lerend. I'iij eene grootere, geheel zwarti' soorl van 

 Cuchini hiua. Ghincopis truncala of stemnura", zijn alle 

 penni^n van den trapsgewijze verlengden .staart breed 

 uitlonpend en van eene hoekige insnede voorzien. — 

 Tot deze afdeeling behoort ook eene donkergrijze soort 

 van Australië, Glaucopis struthidea, wier staart stei'k 

 afcerond is. Haar .stemgeluid is ruw', zij voi'dt zich 

 met insekti^n, en houdt zich op boomen op. 



De ovei-igo soorten, df.ndrocitt.v genoemd. Iielilien 

 fraaijei-e kleurc^n. kcnti' pooten. <'n het midilelste |iaar 

 staartpennen is min of meei- aanmerkelijk verlenpl. 

 Zij hebben het voorkomen en veelal ook de limotti' 

 van eksters, en bewonen Oost-Indië. — De gi'wone 

 sooit, Dendrocilta vagabunda, evenaart onze eksters 

 in grootte, en heeft den kop, hals en krop zwartachtig. 

 de vleugels en dèn staart grijs met wit, en de overige 

 deeli'n roestkleurig. — Eene kleinere soort van 

 Snmalia. Deiidrocitta orcipitalis, is aanmerkelijk kleiner: 

 de kop tot aan de keel is donker purperbruin, de 

 nek wit en grijs, de vleugels en staart zijn grootendeels 

 zwart, en de middelste staartpennen grijs met zwarte 

 punten. — Hij Dcvdroeilln leacogas/ra, van Hindo.stan, 

 is de huik wit. 



DE KITTA'S. KITTA- 



Di' Kitta's. eveneens uit Oost-Indië afkomstig, en 

 dom liumie gestalte den ekster herinnerende, 

 heiilien i>en fraai, veelal met blaauw en groen versierd 

 vi'derkleeil. en den bek. even als de pooten, fi'aai 

 i'ood van kleur. De gedaante van den snavel doet 

 aan die van den snavel der vlaamsche gaaijen denken. 



In Middel-Azië tot China heeft men verscheidene 

 soorten, die onderling veel overeenkomst hebben. 

 Het meest algemeen verbreid is Kitla Sinptisis, ook 

 «erythi'orhyncha" genoemd. In grootte evenaart zij 

 een ekster, maar haai- staait is veel langer. Haar 

 kop. hals en ki'op zijn zw.iit ; aan den nek ontwaart 

 men eene witte vlek. De overige bovendi'elen zijn 

 vaalblaauw, de buik en borst wit. ■ — Bij Ki/la rci/n/oria. 

 die van Nepaul tot Sumatra voorkomt, is de hoofdkle'ui- 

 een witachtig groenlilaau\\. en de vederen van den 

 bovenkop vormen eene kleine, door eenen breeden, 

 lluweelachtigen band omzoomde kuif — Kiiia ihalasshia. 

 van .lava, heeft veel overeenkomst met de voorgaande, 

 maar eenen korteren staart. Zij houdt zich in liet 

 gebergte en langs de oevers der bergstroomen. aan 

 steile rotswanden, in struiken of tusschen de rotangs 

 en bamboes op. en heeft een i'uw, onaangenaam 

 stemgeluid. 



Eene .Ier zeld/aam>te en tiaai-le soorten. Kilh, 

 onwin, komt \an (Vvlon. Ihire hootdkleur .-- 



fraai kaneellunin. 



