Da Killa val/ Cei/loii. Killa oriiala. 



DE GAAIJEN. GARRULUS. 



De oaaijen zijn kiaaivogels met zachte vederen, 

 eenen tamelijk korten, maar stevigen, zijdelings 

 zamengedrukten. van een haak voorzienen bek ; eenen 

 grooten kop, wiens vederen, op zijn bovengedeelte, 

 tot eene soort van kuit' verlengd zijn; met tamelijk 

 korto en afgerondi- vli'iigcls. die in grootte veelal die 

 van eenen kerkkouw cxcnairn; en wier vederkleed met 

 aangename kleuren, on wel op de vleugels meestal 

 met zwarte, dwarse lijnen np i'oucu Ijlaauwen liinud. 



ni de bosscheu van het grootste gedeelte van ons 

 werelddeel, vooral in eikenbosschen. Hij wordt zelfs 

 in buitentuinen of langs de wegen aangetroffen, en 

 verraadt zijne tegenwoordigheid door zijn hevig 

 geschreeuw, hetgeen hij vooru^inn.'lijk lilj het wegvliegen 

 laat hooren. Men vindt zijn mIj, lialfkogelvormig 

 nest op boomeu, niet al te hoog van den grond, 

 en hel hevat i tot G groenachtige, met olijfbruin 

 gevlekte eijeren. Andere streken van Europa, Azië 

 en Algerië brengen gaaijen voort, die standvastig, 

 maar veelal slechts door kleine wijzigingen in de 

 kli'ui- van de onzen afwijken. Zoo heeft b. v. de 

 gaai van den Kaukasus eenen geheel zwarten boveidvup. 

 en die van Algerië bovendien witte wangen; de gaai 

 van Japan is een weinig kleiner en het vederkleed heeft 

 tlonkerder tinten; terwijl die van het Altai-gebergte 

 eenen roestkleurigen kop heeft. — Eene soort van 

 Nepaid, Gurrulus bispecularis, wijkt voornamelijk van 

 alle voornoemde soorten af, doordien elke vleugel van 

 twee afzonderlijke blaanwe, met zwarte dwarslijnen 

 versierde spiegels voorzien is. — Eene andere soort 

 uit deze streek, Oarndus lanceolatus, heeft eenen 

 geheel zwarten kop, maar deze kleur is op de keel 

 door witte, oveiiangsche strepen afgebroken. — De 

 fraaiste van alle soorten, over wier geboorteland 

 men tot nog toe in het onzekere is, en waarvan men 

 slechts het eenige, hier afgebeelde voorwerp, afkomstig 

 uit de verzameling van wijlen den Hoogleeraai' van 

 Lidtli de Jeude, kent, is Garridus LicUMi. Zij heeft eenen 

 gelen bek; de keel is zwart met witte, overlangsche 

 strepen, de overige gedei'lti'ii v;ni ilcu kop ou ilc ui'k 

 donker ultramarijnblaauw, «Ie linip ildukcrvinlrt. de 

 rom[) bruinrood, de vleugels zijn hla.niw met zwaitc 

 ilwarsstrepen, de staartpeimcu \aal /.wartblaauw en. 

 gelijk de slagpennen, wit aan haai' einde. 



rht. 



n„l< 



I den grond, vliegen met rukken, en, nieuwsgierig 



II aard, maken zij allerlei zonderlinge gebaren; zij 

 leu dikwijls hun luid, maar onaangenaam .stemgeluid 

 Kjicii, voeden zich met eikels of allerlei andere 

 ncliti-n en zaden, verslinden echter ook jonge of 

 ■ke voücls, en halen de eileivn uit de Vducliicsti'ii : zii 



leest paarsgewijze, zwcimmi 

 idiid. maken hun nest np Ik 



Deze vogels ziji 



Algerië, 



Azi;- i'ii Xciord-Amerika beperkt. 



Do gewone soort vau Europa, Garrulus glandarius, 

 wordt bij ons Vlanwscl/e f/nai of ook sMeerkol" 

 iji'iKH'md. De hoofdkleur vau haar vederkleed is een 

 iiHiilaehtig grijs; maar de keel i'u de dekvederen van 

 den staart zijn wit, de staai tpcmicn en eene groote 

 kiievclvlek zwart, de slagpennen zwart met wit; aan 

 den viiorvleugel ontwaart men eenen blaauwen spiegel 

 met zwarte dvvarslijueu, en de vederen van den 

 boveukop zijn van eene zwaite, overlangsche vlek eu 

 witaclitige zoomen v zien. Deze vogel is ceineen 



/),■ Garri van l.idth ih' -Jriuh: Gnrndus LulUu 



