In Noord-Amerika liocft men vei'scheidene soorten, 

 die l<leiiier zijn (];ui de onze. maai' eene grootere 

 kuif heljljeii. en wirr liduliikleur een minder of meer 

 fraai grijsbkxauw is. De meest algemeene van deze 

 soorten, Garrulns crislalus, die ook van tijd tot tijd 

 levend voor onze diergaarden aangevoerd wordt, heeft 

 (i[) de keel eenen zwarten gordel, die tot op het 

 achterhoofd doorloopt. Deze vogel wordt menigvuldig 

 in dl' hosschen iloi' Vereenigde Staten aangetroffen. 

 Zijn stenini'luid is zeer verschillend volgens zijne 

 a;uidoeningen : zaclit. wanneer hij zijn wijfje liefkoost; 

 ais het geluid voortgebragt door het wiel van een 

 slecht gesmeerden kruiwagen, wanneer hij het wijfje 

 roept; een hevig geschreeuw. WLinncer hij bij gevaar 



liegt 



Hii 



laakt 



ij het uiten zijnei' 



stem 



allerlei zonderlinge gebaren, bootst de maniereu en 

 het geschreeuw van andere vogels na, schreeuwt, 

 wanneer hij eenen valk ziet, als een vogel die door 

 ilen valk gegrepen is. Hij is een groote vijand der uilen, 

 welke hij in hunnen dagslaap zoolang verontrust, 

 totdat zij wegvliegen. Hij voedt zich met eikels, noten 

 en mais; eet ook rupsen en rooft de eijeren of jongen 

 van andere vogels: valt zelfs kleine vogels aan; nestelt 

 op boomen ; legt 5 donker olijfgroene, met bruin 

 gevlekte eijeren; zwerft in het najaar in troepen 

 van omstreeks vijftig stuks in het rond; leert in den 

 gevangen staat woorden naklappen; steelt allerlei 

 voorwerpen en verbergt ze np ilnnkore plaatsen. — 

 Garrulus aironalns, zoo lirudt als de voorgaande en 

 van Mexico, is geheel dunkei' grijsblaauw, en lieeft 

 op de vleugels een klein getal zwaite dwarsstrepen. — 

 Garrulus Siellert, van het "Westelijk Noord-Amerika, 

 heeft overeenkomst met de vuergaande soort: maar de 

 kop, hals en rui: trekken in het zwarte, on zij is 

 veel grooter. 



Eenige soorten uit d(.' kende streken der (Jude 

 Wereld, vPerisarii/s" genoemd, hebben oenen nog 

 korteren snavel on eenen meer afgeronden staart. 

 De eene, Garrulus iiifaiis/its, omstreeks elf oude duim 

 lang, is graauw in het iilijfljiuine trekkendi'. De 

 buik, stuit, de vleuueldek vederen en de staart|iemien. 

 behalve het middelste paar, zijn rnestkleni ii:. De 

 bovenkop is vaal zwartbruin, het voorlieei;! lirhier. 

 /ij bewoont sparrebosschen en de rotsige >lieki'u 

 van het Noordelijk Scandinavië, van Finland en Siberië, 

 houdt zicli meestal op de lage takken der boomen 

 op. is zeer onrustig, maakt allerlei gebaren en legt 

 zirli. bij naderend gevaar, dikwijls plat op eenen tak, 

 zoodat men voorbijgaat, zonder haar op te merken. 

 Hare stem is schel, en zij bootst liet .stemgeluid van 

 andere vogels of van jonge honden en katten na. 

 Zij klautert sonitijds langs de takken, zooals de 

 meezen, voedt zich iiK.'t insi'kten, zaden en noten, 

 haalt de jonge vogels uit het nest of de gevaniiene 

 vogels uit de .strikken, en nestelt op boomen. niit 

 zeer hoog van den grond. — De tweede soort, Garrulus 

 i'.umdcmis. bewoont het koude Noord-Amerika. Zij 



heeft de grootte der voorgaande; haar staart is zoor 

 afgerond ; de bovendeden zijn grij.sachtig loodkleurig, 

 de onderdeelen, de bovenkop en een band boven den 

 mantel bruinachtig wit, de staartpennen aan haar 

 einde wit. De jongen zijn zvvartachtig. Zij is even 

 roofzuchtig als de vlaamschegaai, legt wintermagazijneu 

 aan, nestelt op sparreboomen , legt '2 tot ;i 

 blaauwachtige eijeren, en bootst het stemgeluid van 

 andere vogels na. In den gevangen staat sterft zij 

 weidra. 



Op .Tava heeft men eene soort, wiei- kuif geheel 

 van die der overigen afwijkt, vei'mits zij gevormd is 

 uit de verlengde puntige vederen van de kruin, van 

 welke echter twee, zeer kmg en tot aan haar einde 

 breed zijnde, vei' boven ile andere uitsteken. In 

 grootte evenaart zij een zwarten lijster. Haar zwait 

 vederkleed is aan weerszijde van den hals door eene 

 witte vlek afgebroken. Deze soort, Garrulus rjalericulalus 

 genoemd, wordt op ,Tava en Sumatra door eenen 

 vogel vervangen, die slechts daardoor afwijkt, dat 

 het zwart van het vederkleed door een roodachtig 

 geelbruin vervangen wordt. Men heeft hem den 

 bijzonderon naam van Garrulns r!(/u/»6'of )dnstiionicus" 

 gegeven. 



Aan de eaaiien schijnt ziili eene hooiïst zeldzame 



afwijkende soort va 

 genoemd, aan te sh 

 een zwarten lijster en haar hel, 

 Het vederkleed is op de hovend 

 op de onderdeelen roodaehtiu 

 onder-dekvederen van den staa 

 en staart zwart, de vleugels wit 



■kesl;ni, Podoces Panderi 



Zij heeft de grootte van 



hek is llaauw gekromd. 



DE SCHARRELAARS. CORACIAS. 



Deze vogels, die de heete en gematigde stiekeu 

 der Oude Wereld bewonen, schijnen zich het 

 natuurlijkst aan de kraaivogels, vooral aan de kitta's 

 aan te sluiten, ofschoon zij door hunnen groeten 

 klip on hunne fraaije kleuren aan de ijsvogels en 

 uKitmots doen denken. Zij hebben eenen stevigen, 

 somtijds zeer broeden bek, korte pooten, tamelijk 

 l.niiii' en puntige vleugels, en eenen middelmatigen 

 stuLiit: het buitenpaar der V'i staartpennen is .somtijds 

 verlengd. Zij bewonen bosschen en voeden zich 

 met insekten, wormen of zelfs met jonge kikvorschen. 



De EIGENLIJKE SCIIARREL.4ARS hebben eenen 

 kraaiachtigen snavel, bewonen Afrika en Azië, en 

 eene snoit woidt ook in ons werelddeel aangetroffen. 

 Zij houden zich op Imomen op, vliegen behendig, 

 nestelen in hooudiolen, en leggen witte eijeren. De 

 (jewone Scharrdnar, Coracias garrula, is een vogel van 

 de grootte van onzen kerkkouw. en heeft het buitenste 

 ]iaar staartpennen een wcMuigveilengd. Zijne hoofdkleur 

 is een fraai groenhki.niw ; maar de mantel is 

 kaneelbruin. de sclinuder^ i'u de. --tuit zijn donkerblaanw. 



