(Ie achtersten puntig, de voorsten breed, gedeeltelijk 

 zeisvormig uitloopend en eene soort van oprigtbaren 

 waaijer vormende. Het mannetje heeft omstreeks de 

 grootte van onzen ekster, maar zijn staart bereikt 

 twee en een halven voet lengte. De hoofdkleur van 

 •zijn vederkleed is een prachtig fluweel zwart, inet 

 blaauwgroenen en paarsen weerschijn ; de zeisvormige 

 einden der zijvederen zijn metaalglanzig blaauw 

 en groen. Het wijfje is kleiner en bruin, op ile 

 (indei'deelen met lichte dwarsstrepen. Ook deze soort 

 is slechts uit gedroogde Papoe-huiden bekend. Men 

 gelooft dat zij het Noordwestelijk schiereiland van 

 Nieuw-Guinea bewoont. De huiden van dezen pi-achtigen 

 vogel komen intusschcn slechts zrldcn in din liandel, 

 of zijn alsdan dikwijls zoo verniinist. dut zij voorde 

 verzamehngen weinig waarde hebben. 



Sommige soorten, de Klhn-pnradijsroyeh. die men 

 in het ondergeslacht »Ptiloris"' vereenigt, hebben 

 eenen dunnen, gekromden, zwarten bek, die langer 

 is dan de kop. eenen tamelijk korten staart, korte 

 vleugels, en stevige zwarte |>ooten, die van eenen 

 langen achterteen en groote gekromde nagels voorzien 

 zijn. Deze vogels evenaren in grootte nagenoeg eene 

 duif. De mannetjes hebben verlengde zijvedcren; 

 hunne hoofdkleur is een fraai paarsachtig flmveelzwar't; 

 maar de bovenkop en een gi-oot keelschild zijn met 

 schubachtige vederen bekleed, die. gelijk de beide 

 middelste staartpennen, fiaai iiietualglanzig groen 

 van kleur zijn. De wijfjes en jnngcn zijn daarentegen 

 (ip de bovendeelen kaneelbruin, op de onderdeelen 

 witachtig, met zwarte dwarsstrepen. Deze vogels 

 liewoneti de bosscheu van Nieuw-Guinea en Australië. 

 Zij kinijen somtijds, gelijk de boomkruipers, langs de 

 staiiiiiien en takken der boomen, en voeden zich met 

 bezien, vruchten en allerlei insektcn, vooral ook 

 mieien. — Dij P/iloris piirai/i.sca. van Australië, zijn 

 de zijvedeien breed, een weinig verlengd en met 

 olijfgroen gezoomd. Deze soort bewoont als standvogel 

 de bosschen van het zuidwestelijk gedeelte van 

 voornoemd werelddeel. Govdd houdt het oude mannetje 

 voor den prachtigsten van alle tot nog toe ontdekte 

 Australische vog^s, terwijl de wijfjes en jonge mannetjes 

 daarentegen tot de meest eenvoudig gekleurden 

 behooren. Het is te bejammeren, dat men deze aan 

 hare vei blijfplaatsen geenszins zeldzame soort niet 

 levend voor onze dierentuinen aanvoert. — Bij Plüoris 

 iiKinniJico. van Xieuw-CJninea. die in het zuidwestelijk 

 gedeelte van dit eiland door eene grootere bijsoort 

 vervangen wordt, zijn deze vederen liaarachtig en tot 

 over den staart verlengd. De oude mannetjes zijn zeer 

 schuw. Men ziet hen dikwerf op de doode takken op 

 de toppen der boomen zitten en, door met de vleugels 

 te klappen, een gediuisch voortbrengen, hetgeen tot 

 op honderd passen afstand kan worden gehoord. Zij 

 hebben eene eenvoydige, maar luide stem, en het 

 wijtjo logt. volgons de inboorlingen, hare witte eijeren 



Aan 



m Ni 



|.ar;i 

 -Guii 



Plilorix iiiaguijica. 



•Is sluiten zich eemge vogels 

 1'apoe- en Aroe-eilanden aan. 



e. gestalte en zelfs door hiuinen 

 de ek.«ters doen denken. 



art, ofschoon sterk afgiTmid. 



•leugels. De vederen van den 



■in, fluweelachtig en glin.sterend 



n weerschijn, terwijl het overige 

 — De gewone soort wordt 



ml. — Bij Chalybaea KerauJri'ni 

 aan weerszijde verlengd en 



ip zijn kl 



DE SFEELVOGELS. PTILORHYNCHUS. 



Men kan onder di'zen naam eene kleine reeks van 

 vogels uit Nieuw-Guinea en Australië zamenvatten, 

 die zich het naaste aan de paradijsvogels aansluiten, 

 en iloor Innme Irvcnswijze. inaar vooral daarin 



lusthoven vervaardigen, w 

 hebben, en wiiarin zij 

 voorwer|ien slepen. Ibl 



flaa\iw aekrnmdcu sii;nrl 

 met stevige pooten. mlilil 

 vleugels, eenen miildrlma 

 aan zijn einde regteii sta 



liet kdzmgen plaats 



vooral blinkende 



■Is. die de i^rootte 



lijk eeiiviiudiL;t. 



