op. vlieyeii gfwouiilijk l;ui,i; ovci- tien gruiid. cii de 

 meesten loopen huppelende, niaur zeer behendig, 

 zelfs over oneflene vlakten, of van tak tot tak. Zij 

 maken hun groot nest op boomtakken, niet hoog 

 van den grond, en leggen 3 tot 4 eijoren. Men ziet 

 de ouden, volgens het jaargetijde, meestal alleen of 

 bij paivn, of met hunne familie; de grootere soorten 

 leven dikwerf gezellig. Hunne stem is luid, maar 

 zeer zonderling, en op de onharmonische toonen van 

 een ontstemd draaiorgel, bij sommigen ook op het 

 'jeliüd eener bel gelijkende. 



De soorten die meer bepaaldelijk den kraaivorm 

 MTtegenwoordigen, overtreffen de overigen in grootte, 

 en zijn vodinamelijk gekenmerkt door haren regten, 

 auu dl' pniit niet, of slechts weinig gekromden bek. 

 Zij bewonen allen Nieuw-Holland en Tasmanië. 



De grootste soort van alle orgelvogels is Craclicns 

 in-cjidus. Zij is een weinig grooter dan een kraai, en van 

 eene grijs-bruinachtig zwaite kleur, die ei-htcr aan den 

 wortel der slagpennen en op de onder-dekvedcren 

 zoo als ook aan het einde van den staart, door 

 wit afgebroken wordt. Zij wordt in Tasmanië 

 menigvuldig aangetroffen, is ecliter in de kuststreken 

 minder algemeen dan meer binnenlands. Volgens 

 (iould, aan wien men in het algemeen de volledigste 

 niededeelingen over de orgelvogels te danken heeft, 

 komt zij ook enkel in het zuidelijk gedeelte van 

 Nieuw-Holland vooi', maar zijn de voorwerpen van 

 deze streek kleiner dan die van Tasmanië. Zij 

 bewoont o[iene plaatsen in bosschen en heuvelachtige, 

 dun met hout of struiken begroeide streken. Ofschoon 

 zij zich van tijd tot tijd op boomtakken zet, schijnt 

 zij zich niettemin bij voorkeur op den grond op te 

 houden, waarop zij met buitengewone schielijkheid 

 loopen kan. Men treft ei- meest 3 of 4 stuks bij 

 elkander aan; in den winter echter ontm.oet men 

 ze in grooter getal gezellig levende. Zij voedt zich 

 voornamelijk met insekten, vooial spi'inkhanen, en 

 in het algemeen met soorten die op den grond 

 leven. Bovendien eet zij vruchten en zaden. Hare 

 stem bestaat uit zeer eigenaardige toonen, die dan 

 eens op <le herhaalde woorden: «klink, klink", dan 

 weder op de klanken voortgebragt door het slaan 

 met den hamer op een groot aanbeeld gelijken. Zij 

 maakt haar gi'oot. komvoiiniL; ni'st uit boomtakjes, 

 belegt liet van biinicn niet vczelachtige worteltjes 

 en andere zachte stollen, en plaatst het op den 

 horizontalen tak van lage boomen. Gould heeft, ondei' 

 ilen naam van Cracticus mdanopterus, eene soort uit 

 Zuid-Austialië beschreven, die volgens hem groote 

 overeenkomst toont met vooi-iioemden vogel, maar 

 iii het geheel geen wit aan de vleugels heeft. 



Cracticus fuligmosus, eveneens door Gould ontdekt. In 

 volgens hem gekenmerkt, doordien deonder-dekvedcrcii 

 van den staart, in plaats van wit te zijn, de kleur lichhen 

 der overige vederen, te weten een roetachtig zwaiL 

 liet oog is aeel. even als dat der beide vodriiiicinilr 



soorten. Deze heeft in hai'e zeden, stem en lovenswijze 

 veel overeenkomst met de groote soort. Haar nest 

 gelijkt, volgens G'ould, veel op dat der Europesche 

 kraaijen, en hare 3 eijeren zijn bleek roodbruin, 

 met groote, onregelmatige vlekken. De Engelsche 

 kolonisten noemen dezen vogel «zwarten ekster". 



Eene andere soort, Cracticus anaphonensis. die van 

 de grootte van een gewonen kraai is en loodkleurig 

 grijze vederen heeft, wordt door de Engelsche 

 kolonisten van Oost- en West-Australië, hare 

 woonplaats, schreeuwer (squeaker) genoemd. Men treft 

 haar alleen en bij paren in bosschen aan, waar zij, op 

 de wijze onzer kraaijen, haar voedsel op den grond 

 opzoekt. Dit bestaat voornamelijk uit torren en 

 maskers van allerlei insekten. Hare vlugt is gemakkelijk, 

 aanhoudend, en men ziet haar somtijds tamelijk hoog 

 in de lucht rijzen. Hare stem is krijschend en schel. 

 Men vindt haar nest omstreeks het begin van Octobei' 

 in het digie lommer der eucalyptus-boomen verborgen, 

 en het bevat 3 vaal roodbruine, overal met bruin 

 gevlekte eijeren. 



Eene soort, Cracticus grucnUnus, die niet geheel de 

 grootte van een kraai heeft, is zwart, maar de staart 

 is aan den wortel en het einde wit, gelijk ook 

 eene groote vlek op de groote slagpennen en de 

 onder-dekvederen van den staart wit zijn. Zij wordt 

 in Nieuw-Zuid-Wallis aangetroffen, bewoont bosschen 

 of ook opene plaatsen, maar bij voorkeur de met 

 struiken begroeide kuststreken. Zij leeft meer op 

 boomen dan op den grond, en voedt zich grootendeels 

 met zaden, bezien en met andere vruchten. Men 

 treft haar- veelal in kleine troepen van 4 tot (> 

 stuks, zeldzaam enkel of paarsgewijze aan. Zij verlaat 

 haar gewoon verblijf slechts wanneer zij in nahuriuv 

 streken, met liet doel om voedsel te zoeken, gaat 

 rondzwerven. Hare- stem is schril en zij doet die 

 ook onder het vliegen hooren. Haar nest, hetwelk 

 zij op boomen [ilaatst, gelijkt op dat der voorgaande 

 soorten. 



De soort, welke den naam van oi'gelvogel of Cracticus 

 organum draagt, heeft buitengewoon veel overeenkomst 

 met twee andere, Cracticus leuconolus en Cracticus 

 tibicen. Deze vogels, die in grootte ongeveer het 

 midden houden tusschen een kraai en een kerkkouw. 

 en de punt van den bovensnavel een weinig afwaaits 

 gekromd hebben, zijn zwart van kleur, met nitzuiideiinu 

 der voorhelft van tien staart en de vlengcis, den 

 nek, achterrug en de dekvederen van den staart, 

 welke deelen wit zijn Wat den vooi'rng betieft. deze 

 is zwai't bij C. tibicen, en wit, maar hij de jongen 

 of wijfjes met grijs gemengd, liij G'. laucoiiotus en 

 C organuni, welke laatstgenoemde bovendien een 

 weinig kleiner is en een korteren bek heeft dan de 

 beide overige soorten. Het zijn vooi'al voorwerpen van 

 (_'. Ii-uconotus en C'. tibicen, die men in de nieiiweic tijilen 

 hier en daar levenil in de diergaarden ontmoet, en 



