ongcdiiltlig' Hinken, wanneer zij, zoo als dikwijls 

 geschiedt, niet verkiezen liunne stem te doen hooren. 

 Zij dragen zelfs aangeleerde deuntjes voor, en doen 

 dit dikwijls tamelijk zuiver, niet uitzondering van de 

 voorlaatste tot den grondtoon leidende noot, die zij 

 niet schijnen te kunnen treflen. De soort die meer 

 he|nialdelijk orgelvogel, »organ l)iiil,"" of witte ekster, 

 «white magpic," genoemd woi'dt, scliijut slechts in 

 Tasmanië voor te komen, en daar zelfs in zekere 

 streken te ontbreken. Men ziet haar veelal gezellig 

 iii kleine troepen van 6, 12 of meer stuks bij elkaar. 

 Deze vogels loepen op den grond met groote snelheid 

 en zoeken aldaar hun voedsel, zijnde dit allerlei 

 insekten, rupsen en wormen. Hunne lokstem bestaat 

 uit enkele luide toonen; wanneer zij daarentegen, in 

 de schemering, op de dorre takken v;iii iHMiinen zitten 

 uit te rusten, laten zij hunnen zaïi^ Ihh.ivh, welks 

 zonderlinge en onderling verscliillmilf timnen aan 

 die van een draaiorgel doen denken. Deze vogels 

 bezitten de gaaf der nabootsing, ook van woorden, 

 in een hoogen graad. Zij plaatsen hun, op een 

 kraaijennest gelijkend nest op boomen, en het wijfje 

 legt 3 tot -4 eijeren, die door groenachtig grijze 

 zoogenaamde schaalvlekken en bruine buitenvlekken 

 liedekt zijn. Wat Craclicns leiiconotus betreft, hij bewoont 

 Zuid-Aiistralië, oostelijk tot Nieuw-Zuid- Wallis. Hij is 

 zeer schuw, zoekt zijn voedsel, hetwelk in sprinkhanen 

 en andere insekten bestaat, op vlakten, loopt met 

 groote snelheid over den grond en vliegt met niet 

 minder behendigheid. Hij heeft in zijne stem, wijze 

 van leven en nestelen enz. vitI overeenkomst met 

 de voorgaande en volgemli' sotJiien. De eijeren zijn 

 somber blaauwachtig wit. hetgeen somtijds in het 

 roode trekt, maar met groote, bruine en bruinroode 

 vlekken van allerlei gedaante afgebroken is. De soort 

 met een zwarten voorrug of mantel, Craciicus tibicen, 

 bewoont Nieuw-Zuid- Wallis, en wordt door de 

 Engelschen van deze streken eenvoudig ekster,»magpie," 

 genoemd. Ook deze soort is in haren zang, hare zeden, 

 haar voedsel enz., weinig of niet van den orgelvogel 

 verschillend; maar zij houdt zich gaarne nabij de 

 menscholijke woningen op en wordt zeer vertrouwelijk. 

 Zeer opmerkenswaardig is hetgeen E. Ramsey kort 

 geleden over de eijeren van dezen vogel berigt heeft, 

 te weten: dat zij onderling in grootte, vorm 

 en kleur, zelfs die van een en hetzelfde nest, zoo 

 buitengewoon verschillen, dat men ze, zonder ze zelf 

 uit het nest gehaald te hebben, niet voor gelijksoortig 

 zou liouden. Omtrent de kleuren der jonge vogels 

 merkt de heer Ramsey op. dat hunne borst donkerbruin 

 en niet zwart van kleur is. 



Bij eenige andere soorten, die zich overigens ten 

 naauwste aan de drie voorgaanden aansluiten, is de 

 snavelliaak duidelijk, ofschoon niet zeer sterk 

 ontwikkeld. Zij hebben niet geheel de grootte van 

 een kerkkouw en zijn slanker dan deze. Eene soort, 

 Crnc/icits Qiioyi. is zeer gekenmerkt door de geheel 



zwai'te kleur van h;iar ve<lerkleed. Zij hewoont de 

 noordkust van Nieuw-Holland, Nieuw-Guinea, de 

 Papoe- en Aroe-eilanden. Volgens Gilbert houdt zij 

 zich op moerassige plaatsen in manglebosschen op, 

 en vindt in de krabben, die tusschen de wortelen 

 dezer boomen leven, een overvloedig voedsel; intusschen 

 eet zij ook allerlei insekten en hunne maskers. Haar 

 zang is kort, maar bestaat uit onderscheidene 

 zonderlinge toonen, van welke sommigen aan die van 

 den orgelvogel doen denken. Andere soorten, zoo als 

 Crneiiais picalus. van Noord-Australië , Cracticus 

 personains, van Nieuw-Guinea, en Cracticus van'iis. van 

 de Aroe-eilanden, zijn wit en zwartbent. Van 

 eerstgenoemde soort zegt Gilbert, dat ook hare stem, 

 zoo als die der overige soorten, op de toonen van een 

 ontstemd draaiorgel gelijkt. Haar voedsel, hetwelk 

 uit allerlei insekten bestaat, zoekt zij hoog in de 

 boomen; ook het nest werd op 30 tot 50 voet hoogte 

 van den grond aangetroffen. 



De soort die de klaauwieren het meest nailert, 

 is Cracticus torqnatus of «destructor". Zij is niet 

 veel grooter dan een lijster, en op de bovendeden 

 grijsbruin, hetgeen echter op den kop in zwart 

 overgaat, en door een witachtigen halsband, eene witte 

 vlek aan de teugels en witte boven-dekvederen van 

 den staart afgebroken wordt; op de onderdeelen is zij 

 grijsaclitig wit. Deze vogel bewoont Nieuw-Zuid- Wallis 

 en Zuid-Australië, waar hij zeer algemeen langs 

 j de boschkanten voorkomt. Hij verraadt zijne 

 tegenwoordigheid oogenblikkelijk door zijne luide en 

 zonderling klinkende stem, eene opeenlMH.|iiri- van 

 allerlei vreemde en enliarmonische klanken. Men ziet 

 hem veelal op de dorre takken der boomen zitten. 

 van waar hij naar voedsel uitkijkt, en vooral den 

 grond bespiedt. Zoodra hij een groot insekt, eene 

 hagedis, kleine vogels of muizen ontdekt, stort hij 

 loodregt naar beneden, grijpt zijnen buit, en keert 

 daarmee naar zijn verblijf terug, om hem te verslinden. 

 Somtijds hecht hij, even als vele klaauwieren doen. 

 zijnen buit aan dunne takjes, waarschijnlijk om hem 

 te bewaren en later te gebruiken. Het nest van dezen 

 vogel is groot en komvormig, en zijne eijeien zijn 

 onderling dikwijls min of meer verschillend van kleui' 

 en teekening, veelal echter geelachtig bruin me't 

 donkere vlekken. 



De meest afwijkende soort, die bovendien, van 

 Boi'neo komende, in zekere mate geographiscli van 

 ile overigen afgezonderd is, draagt den naam van 

 Crncticus gynniocfp/mhis. Zij heeft ongeveer de grootte 

 van een lijster, maar is veel plomper van gestalte. 

 Van de overige soorten onderscheidt zij zich 

 voornamelijk door haren tamelijk korten staart, 

 haren dikken bek, door de vederen van den bovenkop 

 en de ooi-streek, die onvolkomen ontwikkeld zijn en 

 zich vertoonen als kleine tepelachtige punten, en dein' 

 de hoogroode kleur der vederen van hals, koel, wangen 

 en sclienkels. terwijl de overige vederen zwart zijn. 



