i'tMi aaiihiiudi-nil on schel jifluid tot zicli, om liciii 

 te dooden, en zijne staartvederen tot sieraad tf 



Neomniyliii Goiihüi. 



Twee aiidi'ii' afwijkende suorten zijn ten eeiK^n 

 male gekenmerkt dour dat de vederen van haren 

 bovenkop schubvormig zijn en eene tamelijk liooge, 

 zamengedrukte, schijfachtige kuif vormen, die tot over 

 de neusgaten loopt. Eene dezer, Basüornis corylhaix, 

 met eene zeer liooge kuif, komt van Ceram , de 

 tweede, Basüornis Cehberisis, van Celebes. Zij zijn 

 steviger dan onze spreeuw, hebben een langeren 

 staart, eenen gevvelfden snavel, die, gelijk de pooten, 



geel is. en de aigemeene khwv van haai- wderkl 1 



is een glanzig blaa\iwzvvart. 



DE PURPER-SPREEUWEN. LAMPROTORNIS. 



Men kan deze vogels beschouwen als spreeuwen, 

 wier staart in den regel ti'apsgewijze vei'lengd is, 

 wier vi'den.'n meestal zwai'tblaanw id' zwartgroen 

 met weèisi hijn en metaalglans zijn. die min of meer 

 atgerunde vleugels en eenen gewelfden. zamcii-rdi ukd/n 

 bek hebben. Hunne pooten zijn middelmali- in vi'i'ial, 

 gelijk de bek, zwart. Ueze vogels bewonen grootendeids 

 AtVika; een tamelijk klein getal soorten is eclitei- 

 over (tost-Indie ,.n Anstralic verspreid. 



l'.ij vele Afrikaanse 

 bek. heeft In^t vr,l,.,kl 



in|M 



rten, met eenen gewonen 

 irn prachtigen, blaauwen, 

 'taalglans. Eene dezer. 



l.tiniproloniis aci/cn, die in Zuid- Afrika, Senegambiij 

 en Sennaar waargenomen werd, is grooter dan een 

 lijster, en haar staart is dubbel zoo lang als het 

 overige ligchaam; de hoofdkleur van het vederkleed 

 is metaalglanzig donkerblaauw. op den kop in het 

 goudgroene, op den staart en buik in het violet 

 trekkende, en de dekvederen der vleugels zijn van 

 eenige fluvveelzwarte vlekken voorzien. Het wijfje is 

 kleiner, matter van kleur, en heeft eenen korteren 

 staart. Deze vogel leeft gezellig en is schuw. Men 

 hoort hen, wanneer zij op boomen zitten, even als 

 onze spreeuwen, onophoudelijk schreeuwen en zingen ; 

 op den grond loopen zij springend en met opgerigten 

 staart, gelijk de eksters; zij zoeken wormen op den 

 grond, insekten in het gras en op de kruiden, en 

 vallen op boomen, om bezien te eten. — De Nabirop 

 der Hottentotten, Lamprotornis phoenicoptera, heeft 

 de grootte en gestalte van een zwarten lijster, en op 

 de schouders eene groote, purperbronze vlek. Hij 

 bewoont het oostelijke gedeelte der kolonie van 

 Zuid-Afrika, en wordt door de Hollanders van deze 

 streken «groene spreeuw" genoemd. Men treft dezen 

 vogel in troepen van 3000 tot 4000 stuks aan. In 

 zijne levenswijze, zijn zang en zijn voedsel hoeft 

 hij veel overeenkomst met oir/ii'n spreeuw. Hij 

 i nestelt in boomholen of hellingen van den grond, 

 en legt 5 tot O blaauwgroene eijeren. — Lamprotornis 

 plilorliynclia, van de Goudkust, heeft de gestalte van 

 onzen spreeuw, is echter een weinig grooter, en 

 j metaalglanzig donkerpaars, op den rug en de vleugels 

 goudgroen met lluweelzwarte vlekjes. — Lamprotornis 

 cJirysogastra, uit Abyssinië, heeft de grootte van een 

 spreeuw, den buik en de bor.st kaneelbruin, de 

 overige deelen bronsgroen. — De kleinere Lamprotornis 

 svperba, uit Shoa, heeft de kruin en de wangen 

 zwart met gouden wi'i'a'srhijn. ilen kop, hals. kriiji, 

 rug en staart staalblaauw, de vlmgvls goudgroo'n 

 met zwarte vlekken, de borst en den buik Imog 

 roestkleurig, den onderbuik en een smallen gordel 

 om den krop wit. — Lamprotornis leucogastra, vun 

 Senegambië en de Goudkust, die de grootte heeft 

 van een leeuwerik, is prachtig glanzig violetblaauw, 

 maar ile linik en borst zijn wit. 



Andcii' Afiikaansche soorten hebben mindi'r fraaiji' 

 kleuren, en de gestalte van onzen zwarten lijslei', 

 ofschoon zij een weinig grooter zijn en den stiuirt 

 meer afgerond hebben. — Eene dezer, Lamprotornis 

 morio, is zwart, met groenachtigen weerschijn op de 

 vleugels en den staart, en heeft de slagpennen der 

 eerste orde grootendeels roestkleurig. Bij het wijfje 

 echter trekken de kop en hals in het grijze. Deze 

 in Zuid-Afrika zeer gemeene vogel wordt door de 

 aldaar wonende Hollanders »berg-" of »roode-vlerk 

 spreeuw" genoemd. In zijne levenswijze, zeden en 

 voedsel stemt hij met onzen spreeuw overeen. Hij 

 nestelt gezellig in rotsspleten, en daar de nesten digt 

 bij elkaar geplaatst worden, zoo kan men in korten 



