tijd duizeiide eijei'cn verzamelen. — Lawprolornis 

 Licolor, die in Zuid-Afrika «witgat-spreeuw" genoemd 

 wordt en aldaar onder de zeer gemeene vogels behoort, 

 is bruin met bronsgroenen en violetten weerschijn, 

 maar de achtorbuik en de onderdekvederen van den 

 staart zijn wit. Deze vogels vereenigen zich tot 

 vlugten van vele duizenden. Zij houden zich veelal 

 op de weilanden op, maar brengen veel schade aan 

 de vruchtboomen en wijnbergen toe. Zij maken hun 

 nest in gaten van muren, onder de daken der huizen, 

 in boom- of aardholen, of in de nesten van zwaluwen 

 en andere vogels, die zij tot dit einde verjagen. De 

 5 tot 6 eijeren zijn groenachtig met bruine vlekjes. 



In Achter-Indië heeft men kleine soorten, wier 

 snavel eenigzins aan dien der kraaijen doet denken. 

 Eene dezer, Lamprolumis niHcillica, is aanmerkelijk 

 kleiner dan onze spreeuw, maar heeft verlengde, 

 puntige vederen gelijk deze, doch haar staart is 

 wiggevormig en langer dan de romp. Het volkomen 

 kleed is eenkleurig metaalglanzig zwartgroen, met 

 violetten ^weêr.schijn. Zij bewoont Amboina en andere 

 naburige eilanden. — Lampi-olomis cantor, die op Java 

 gemeen en tot Malakka en de Philippijnsche eilanden 

 verspreid is, heeft eenen korteren en eenvoudig 

 ufgeronden staart. Hij leeft en nestelt gezellig, veelal in 

 gebouwen, gaat dikwijls <>p de luiideiiicn waar vi-i' is. 

 zingt aanlig en wordt deiluilvc in kodijini gi/liiiiiilcn. 



Men heeft door de Papoe's eenige gedroogde huiden 

 verkregen van eene soort, die waarschijnlijk het 

 eiland .Tobie bewoont. Dit is Lawprolornis carunculata, 

 ook sParadigalla" genoemd. Zij heeft de grootte van 

 een zwarten lijster, maar haai- staart is langer en 

 sterk wiggevormig; het zwart van het vederkleed 

 trekt op den kop in het groen, en zij is voornamelijk 

 i)|) eene geheel eigenaardige wijze gekenmerkt, 

 doordien haar mondhoek met eene gele lel omzoomd 

 is, die nagenoeg tot op de helft der lengte van den 

 bek voortloopt, en naar boven zoo sterk verlengd 

 is, dat zij boven het voorhoofd uitsteekt. 



Op Celebes heeft men eenige afwijkemli' sniutcn. 

 Eene dezer, Enodes erytropln-ys genorind. \aii de 

 grootte van een lijster, maar met eenen sterk 

 w iggevormigen staart, heeft, aan weerszijden van den 

 bovenkop, eene breede geelachtig roode streep, die 

 gevormd is door kleine vederschachten zonder vlag. 

 Haar vederkleed is donker blaauwgrijs ; maar de .staart 

 en vleugels zijn geelachtig olijfkleurig, de wangen 

 zwart, en de stuit en onderbuik lakgeel. — Nog 

 afwijkender is Scissirostrmn Fnijé. In grootte evenaart 

 hij een leeuwerik. Hij heeft vrije, naar boven gekeerde 

 neusgaten, en de wiggevormige staart is een weinig 

 langer dan <le lomp. De hoofdkleur van het vederkleed 

 is een griH^nai htiuddiikergraauw; maar de vleugels en 

 staart zijn zwurtachtig en de boven-dekvederen van den 

 staart, alsmede enkele vederen van den achteibuik, 

 zijn van harde, lancetvormige, karmozijnroode 

 aanhangsels voorzien. 



In Afi-ika heefl men i.'cnige soorliMi. cinxor'OMASTUS 

 of »Irrisor" genoennl. ilii'. (il'scJKHin afwijkeinli' doen 

 haren, gelijk bij de hdjipen. zcci- ilmnion en gokmmdcn 

 bek, zich echter, door liare kleuren cti liann 

 verlengden .staart, het meest natuurlijk aan de 

 Afrikaansche glansspreeuwen aansluiten. Zij hebben 

 intusschen zeer korte pooten, zijn slank van gestalte. 

 leven gezellig in bosschen, voeden zich met insekten 

 en hunne maskers, die zij op de lniomtakkcn gaan 

 zoeken, en eten ook vruchten. Zij nestelen in 

 boomholen, slapen ook daarin, leggen blaauwachtig 

 groene eijeren, en liebben een zeer helder kakelend 

 stemgeluid. — Eene soort, Rliinopomastm mdariorJiynchus. 

 die nagenoeg de grootte van een lijster licivikt. 

 maar veel slanker van gestalte is en eeni'n lani^eicn 

 staart heeft, bewoont Senegambië. Haar bek is zwart. — 

 Rkinopomastus erythrorliynclms, van Zuid-Afrika tot 

 Abyssinië verbreid, heeft eenen ronden snavel. Het 

 is een standvogel, die niet silmw is. na d^n tijd dia 

 voortteling gezellig leeft, zich met inscjvten voiMlt. 

 maar ook boomkikvorschen verslindt, en (i ini S 

 blaauwachtig groene eijeren op den iinutniiilin in 

 boomholen legt. — Eene kleine sooit, ongeveer van 

 de grootte van een leeuwerik, Ehiiwpomnslus minor, 

 wier snavel eveneens hoogrood van kleur is, bewoont 

 het Zuidelijke Abyssinië. 



DE BEO'S. GRACULA. 



De Uust-Indische vogels van dit geslacht, die veelal de 

 grootte hebben van een lijster, zijn vooral gekenmerkt 

 door hunnen groeten kop, die gedeeltelijk van eene 

 naakte huid of groote gele lellen voorzien is. Zij zijn 

 ineengedrongen van gestalte, hebben .stevige pooten, 

 eenen stevigen, eenigzins gewelfden bek, zijdehngsche, 

 dooi' vederen bedekte neusgaten, eenen korten staart, 

 en hun vederkleed is meestal glanzig groen, of 

 blaauwzwai't, met eenen witten spiegel aan den grond 

 der slagpennen van de eerste orde. Deze vogels voeden 

 /iih met insekten en hunne maskei's, met bezien 

 lai vinihtiai. Zij llnitrn aangenaam, leeren allerlei 

 wooiden duidelijk nabootsen, worden derhalve veel 

 in kooijen gehouden en dikwijls naar Europa vooi- 

 de diergaai'den vervoerd, waar zij de menigte 

 verlustigen door de alledaagsehe gezegden, die men 

 hen geleerd heeft na te klappen. 



De meeste soorten hebben eene naakte huidplek 

 onder het oog en aan weerszijde van het achterhoofd 

 een groote naakte huidlel. die naar voren tot aan 



eene in IoIjImmi xerdcrlde strnok tut op de kruin 

 vooi'tloopt. 



Er zijn slechts twee soorten met eene ki'uinstrook 

 bekend. De eene, de Mina, Gracula religiosa, is de 

 kleinste van alle soorten en niet veel grooter dan 

 een spreeuw. Zij bewoont Voor-Indië en Ceylon. 

 en ofsclinon zij niet zeer abemeen is. werden ei- 



