vlocsch wordt gegeten. — Bij andere so 

 de staartpennen niet versmald tegen h; 

 Onder deze behoort Icierus miUlaris. dii 

 en bor.st fraai rood, de overige deelen 1 



■i;ten, rupsen, de zaden van 

 1' verwoestingen in de ma'is- en 

 den ti-ek in liet najaar is 

 rdt alsdan veel gevangen en 



/r/^;7« riiLtr of «liicolor", veelal «And.lvi haniphus" 



gei md. wijkt van alle ,,vcriuv sonrtri. af dn,.r 



den afceplatten bek. Il.j is kiriner vn >kuikcr .kui 

 onze .spreeuw, maar zijn staart is langer, en afgerond. 

 Het vederkleed is donker zwart, maar de kop, hal.s, 

 krop en schenkels zijn fraai menierood. Hij leeft 

 paarsgewijze of, na den broedtijd, eenzaam op de 

 met gras bedekte vlakten en moerassen van de La 

 Plata-rivier, lioudt zi.'h op d.n grond "p, maar zet 



on klagenden, maar aangenamen zang hooren. 



Eenige kleine .soorten met eiïene en doid^en:' 

 kleuren, en eenen korten, kegelvormigen snavel, 

 sMcdothrus" genoemd, laten, gelijk de koekoek, het 

 uithroeden van hare eijeren aan andere vogels 

 over. De gewone soort, Icterus pecoris, broedt in de 

 Noordelijke, en overwintert in de Zuidelijke Staten van 

 Noord-Amerika. Zij heeft in hare houding, zeden 

 en stemgeluid de grootste overeenkomst met Icterus 

 Plioernceus, in wiens gezelschap men haar ook 

 dikwijls in de rijst- en graariM'Mi'ii .lanticfl. Intussschen 

 houdt zij zich bij voorkeni- (ip hrl land iii ilc nabijheid 

 der kudden op, waar zij uit de mist dezer dieren 

 woi'men en zaden gaat halen, en derhalve door de 

 Anglo-Amex'ikanen «Cow-Bird" genoemd wordt. De 

 koevogel leeft het geheele jaar door gezellig. Het 

 wijfje verlaat, wanneer een ei tot leggen rijp is, het 

 gezelschap, en brengt het in het nest van kleine 

 vogels, vooral vliegenvangers, zangers en vinkgorsen, 

 die liet met hunne eigene eijeren uitbroeden en het 

 pleegkind groot brengen. — Men neemt dezelfde 

 zeden waar bij Icterua Boiini-iensis of imiger", die 

 de groote grasvlakten om de i.a Plata-rivier 

 ix'woont. 



Eene soort, Iclens oryzivoriis, veelal sDolichonyx" 

 genoemd, nadert de gorsen, vooral door den vorm 

 van haren bek. Zij evenaart in grootte een leeuwerik ; 

 haie staartpennen zijn puntig, met stevige aan haar 

 i'inde uitstekende schachten. De nagels zijn rank en 

 weinig gekromd. De jongen, het oude wijfje en de 

 niamiefji^s in liet winferkleed zijn op de bovendeelen 

 olljfhruin. van ond'-reii vuil geel. Daarentegen is het 

 mannetje in ln't /.(imerkk-cd zw.iit. maar de nek is 

 bleekgeel, eu de stuit en .sclioudiMs zijn wit. Deze 

 vogel broedt in het gematigde, en overw iiilci t in 

 het Zuidelijke Noord-Amerika. lij lio\idt zirlinpdm 

 grond op. en plaatst aldaar, meestal in het gras, 

 zijn van hooi of bladeren vei vaardigd nest. lietwrlk 

 •"> hlaauvvachtig witte, met oirregelmatige, zwartbruine 

 vlekken bedekte eijeren bevat. Terwijl het wijfje 

 hroedi, rij.st het mannetje, gelijk onze leeuwerik. 



DE K\V1S!CALEN. QUISCALUS. 



Deze vogels sluiten zich ten naauwste aan fle 

 troepialen aan en zijn, gelijk deze, tot Amerika beperkt. 



Zij zijn voornamelijk gekenmerkt door de aan 

 weerszijde naar boven gekeerde vlaggen van hunne 

 staartpennen. Hun staart is overigens verlengd 

 rn wiggevormig, de snavel een weinig gekromd en 

 v.m boven afgerond; de neusgaten liggen in eene 

 groef; zij hebben een metaalglanzig vederkleeil, leven 

 en nestelen gezellig op booinen, in boomholen, in 

 het riet of in rotsspleten, houden zich voornamelijk 

 op weilanden, velden of vochtige plaatsen op, voeden 

 zich met insekten en granen, zingen aangenaam en 

 zijn in de koudere streken trekvogels. 



Bij de grootste soort, Quiscalns major, bereikt het 

 mannetje nagenoeg de grootte van onzen ekster, 

 ofschoon het veel slanker van gestalte is. Zij worden 

 in buitengewoon groote menigte in de kuststreken 

 der Zuidelijke Staten van Noord-Amerika, en dikwijls 

 gezellig met andere soorten aangetroffen. Zij zoeken, 

 bij lagen waterstand, hun voedsel op oesterbedden 

 en zandbanken, nestelen gezellig in het riet, en leggen 

 .5 witachtige, met donkerbruin gevlekte eijeren. Hun 

 stemgeluid is schel, maar het mannetje laat in het 

 vootjaar eenen klagenden en niet onaangenamen 

 zang hooren. In het einde van November trekken 

 deze vogels, tot groote troepen vereenigd en hoog 

 in de lucht vliegende, naar meer zuidelijke streken. 



Eene soort met eenen korteren staart, Quiscalus 

 versicolor, heeft het vederkleed met eenen prachtigen, 

 in alleilei linti'ii s|ioliaiden weerschijn. Zij broedt 

 in de X'en'rnigde ."^laten van Noord-Ainerika. met 

 tiitzondering der koude streken, houdt zicli op 

 weilanden in lage, vochtige .streken oj), volgt den 

 ploeg gelijk onze roek, en met hetzelfde doel, laai 

 haar luid gekakel, vooral bij het gaan slapen op 

 sparrebüomen, hooren, en maakt, veelal gezellig, 

 haar nest o;) de takken dezer boomen of ook 

 tnsschen de takken van het nest des visch-arends, 

 in de Zuidelijke staten ook in boomholen en rotsspleten. 

 Het bevat 5 blaauwachtige, met bruin gevlekte eijeren. 

 Deze vogels rigten op de landerijen, vooral de 

 maïsvrlilrn. ongeloofelijke verwoestingen aan. 



E(;ne diade soort, Qniscalus Kï^ycr of sferrugiiieus". 



kt 



■si 



den giond. Ook zy begeelt zieh m hel najaar, 

 ongeloofelijke menigte, naar de landerijen en bron 

 veel nadeel toe aan de graan- of rijst veldi'ii. Zij k 

 oveiiü'ens zonder veel moeite mak gemaakt wordi 



