maar gi'üotcre soort, met ceiion ka8taiij('l.)ruinen 

 kop, Passer salicicola, wordt iii Sunlinii', het Zuidelijke 

 Spanje en Noord- Afrikaaau'^etrollen.— Onze RingmuscJi, 

 Passer nwntamis, is kleiner dan de liuismusch, lichter 

 van kleur, de bovenkop en nek zijn vaal roodbruin; 

 zij heeft een witten nekkraag, eene zwarte oorvlek 

 en verscliilt weinig van kleur naar gelang van de 

 sekse en den leeftijd. Deze soort is over geheel Europa 

 en het gematigde Azië tot Japan verspreid; zij komt 

 ook in China en op Malakka voor, en wordt zelfs in 

 s(jnnnige streken van Westelijk Java aangetroffen, 

 waar zij echter, volgens een aldaar algemeen verbreid 

 verhaal, tegen het begin van deze eeuw ingevoerd 

 werd. Opmerkelijk is het dan, dat de nakomelingen 

 van deze op Java ingevoerde ringmusschen hare zeden 

 gewijzigd hebben, vermits zij zich bij voorkeur nabij 

 de woningen ophouden, zich bij het nestelen aan 

 üeen vast jaargetijde honden, en telkens slechts 2 

 cijiTcn loggen. V<\'\ ons lioii.lt zicli t\r liiigmusch 

 Ijuiten de steden op boojoen o|i, (■n valt, tot 

 troepen vereenigd, op de velden, waar zij de granen 

 verslindt en derhalve als eene zeer schadelijke vogel 

 moet beschouwd worden. Overigens leeft zij van 

 lietzelfde voedsel als de huismusch. Zij plaatst haar 

 nest in boomliolen, somtijds ook vrij op boomen, en 

 het hoeft in dit geval de gedaante van het vrije nest 

 der huisniu-rli. — De Rots-miisch, Passer pelronins, 

 die in het warme gedeelte van Europa aangetroffen 

 wordt, somtijds echter tot ons afdwaalt, is grootcr 

 dan onze huismusch en heeft eene lichtgele vlek aan 

 ili> keel. Zij nestelt in gaten van rotsen en nnneii. 

 i-n heeft eene .soort van zang, die gedeeltelijk uit 

 nagebootste geluiden van andere vogels bestaat. 



Men noemt RoodmusscJien, Carpodaeus, de soorten, 

 die in hare teekening aan de eigenlijke musschen 

 doen denken, wier vederkleed echter, bij de mannetjes, 

 min of meer fraaije roode tinten vertoont. Zij 

 bewonen het noordelijke halfrond. — De soort van 

 het noordoostelijke Europa, Carpodaais eryfhrinus, 

 wordt ook in geheel Siberië en tot Nepaul aangetroffen. 

 Zij heeft omstreeks de grootte van onze huisinu.sch, 

 doet daarentegen door haren zang en hare levenswijze 

 aan onze kneuters denken, en maakt luuir nrst in 

 struiken. — In Noord-Amerika heeft men di/n met 

 haar verwanten Carpodaats purpureiis. — Eene kleinere, 

 minder roode soort, Carpodncus fronlalis, bewoont 

 Mexico en Califórnië en houdt zich aldaar in de steden 

 en dorpen op. — Eene der fraaiste soorten, Carpodaciis 

 rnseiis, is gekenmerkt door eenen witten vleugel hand. 

 /ij bewoont Oostelijk Siberië', verdwaalt echter somtijds 



■t O 



ipa. 



De grootste 



rt. di. 



onzen leeuwerik in grootte overtreft, Carpodacus 

 rubiciUa, wordt aan de oevers der beken van den 

 Caucasus en het Altai-gebei'gte aangetroffen, en voedt 

 zich met bezien. — De klcin(\ grijsachtig roséklenrige 

 Carpodacus ffilhagiiwiis liei'ft eenen eenigzins gewi'lfden 

 bek. en woi-dt. om li;nc lirldere stem. op ^Ldla, 



rompetter" genoemd. Zij wordt ook in Noord-Afrika 

 en Zuidelijk Siberië aangetroflën. — Eene tamelijk 

 kleine soort van Siberië, Carpjodacus Slbiricus, is 

 gekenmerkt door haren langen staart en de fraaije 

 rosé grondkleur van haar vedeikleed. Zij houdt zich 

 gaarne op populieren op, voedt zich met het zaad 

 van allerloi kruiden, m zwoil't in lii't koude saizoen 

 in het rond. — In .lapan komt eene met deze zeer 

 verw'ante soort, Carpodacus sanijnhiolmtus. voor, die 

 echter kleiner en hooger rood is. 



In Zuid-Afrika, ten noorden van de Oranje-rivier, 

 heeft men eene soort, de RepiMikein, Passer sociiis of 

 »lepidus", die door de kleuren van haar vederkleed 

 aan onze huismusch doet denken, maar eenen dikkeren, 

 op dien der wevers gelijkendcn bek heeft, niet 

 grooter is dan eene ringmusch, en vooral merkwaardig 

 is door hare eigenaardige wijze van nestelen. Elke 

 kolonie dezer vogels maakt in de kroon van eenen 

 boom, of tusschen de bladeren der reusachtige 

 boom-aloë, een groot, gewelfd en waterdigt dak van 

 hard gras, hetgeen, naar gelang van het getal paren, 

 12 en meer voet middellijn heeft. Deze vogels bevestigen 

 vervolgens, langs den onderrand van dit dak, digt 

 bij elkaar, hunne eigenlijke nesten, die uit fijner gras 

 vervaardigd zijn, en een naar onderen gekeerde opening 

 tot ingang hebben, en waarvan ieder '■) tot i 

 blaauwachtig groene, aan het dikke einde met 

 purperbruine vlekken bedekte eijeren bevat. Do 

 eigenlijke nesten worden slechts eens gebruikt, en 

 bij elk volgend broedsel nieuwe nesten tegen d(^ 

 ouden gobonwd. totdat bot dak door bet breken der 

 lakken waarop bot rnst. of den invloed van weder 

 en wind, vermolmt en ineenstort. 



De z.^.^QViNitEN, Phytoloma, die in ('liili en eenige 

 nabijliggende landen voorkomen, zijn nmsselien, wier 

 bek, langs zijne zijiLimlen. van zaagtandaiditige 

 insneedjes voorzien is. 



De soort, Phyloloma rara, waarop dit ondergesku bt 

 gevestigd is, woidt door de Cliilezen »Rarita", naar 

 haar gewoon .stemgeluid »ra — ra" genoemd. Zij 

 evenaart in grootte eenen leeuwerik, is 0[> de 

 bovendeden grijsachtig bruin met een roestkleurige 

 kiuin en zwarte oorstreek, op de onderdeelen vaal 

 geelachtig rood met eene witte keel; de staartpennen, 

 behalve het middelste paar, zijn zwart, en het 

 zwait der vleugels is afgebroken doordien de 

 middelvleugel-dekvederen wit zijn. Aan den wortel 

 der onderkaak ontwaart men een klein. vliesLulitig 

 aanhangsel. Deze vogel is log en dom; bij houdt 



eehter. bij dag, op de landerijen, om zijn v,.odsel 

 op den grond te zoeken, en zwerft, in het najaar, 

 gezellig, in het rond. Zijn voedsel bestaat in allerlei 

 zaden, in vruchten, vooral druiven, en hij eet 

 ook, zooals overigens onze musschen en vele andeie 

 muscliachtige vogels ook plegen te doen, de knop|ien 



