staart. IJiiar wdeiidccd i* i)ruin. Ijetgeen (i|i ilcii 

 bovenkop en nek in roestbruin overgaat, en op de 

 voorhelft der wangen door wit, op de achterhelft 

 door zwart vervangen wordt. — Paradoxornis unicolor 

 heeft eenen zwakkeren bek en is roodachtig bruin 

 met eene giijze keel. — De kleinere Paradoxornis 

 gularis is op de bovendeden roestbruin, op de 

 onderdeelcn wit; maar de kop is grijs, en eene streep, 

 die aan weerszijde van het voorhoofd om den nok 

 l(Hi|it. en de keel zijn zwart. 



DE KRUISBEKKEN. LOXIA. 



Men dient onder dezen naam niet slechts onze 

 kniishekkni zamen te vatten, die de punten van 

 den b(.'k verlengd en kruiselings over elkaar gebogen 

 liebben, maar ook eenige andere vogels, bij welke 

 de gedaante van den bek min of meer in het oog 

 vallende wijzigingen vertoont. Het zijn vinkvogels 

 van een stevig maaksel, eenen aan liet einde ingesneden 

 staart, en i\(' oude mannetjes zijn veelal fraai van 

 kleur. 



Bij de eigenlijke kruisbekkcn zijn de beide helften 

 van den snavel puntig verlengd en kruiselings over 

 elkaar gebogen. De jongen hebben een geelachtig 

 grijsbruin vederkleed, met zwartachtige, overlangsche 

 vlekken. Bij de oude wijfjes trekt de grondkleur in 

 het geel- en groenachtige, en de vlekken zijn ond\iidelijk. 

 De oude mannetjes daarentegen nemen eene gele 

 tint aan, die echter weldra, maar slechts in den 

 vrijen staat, in een fraai, op dat der aalbezien 

 gelijlieiid rood overgaat. Deze vogels bewonen de 

 koude en gematigde streken van het noordelijk 

 iialfrond, zuidelijk tot Nepaul. Zij houden zich in 

 sparrebosschen op, eten het zaad van boomen, vooral 

 van sparreboomen, en weten het, met hulp van 

 liaren bek, met groote behendigheid, uit de pijnappels 

 te halen. Zij klimmen tot dit einde op de boomen 

 rond, dikwijls ook, gelijk de papegaaijën, met behulp 

 van liun bek. Zij plaatsen hun nest op sparreboomen, 

 broeden dikwijls reeds in de eerste maanden van 

 het jaar, en zwerven, na den broedtijd, tot kleine 

 vlugten vereenigd, in het rond. — De gewone Kndsbek, 

 Loxia curviroslra, is over geheel Europa en het 

 Noordelijk Azië tot Japan verspreid, en zijn jdaats 

 wordt in Noord-Amerika door eene kleinere soort, 

 Loxia Americana, vervangen. Eene andere, kleinere 

 soort van Noord-Amerika, Loxia leucoptera, heeft 

 eiken vleugel met twee witte, dwarse banden versierd. — 

 Dit is ook het geval met Loxia Mfasciata, die echter 

 een weinig grooter en zwaarder is, en van Noordelijk 

 Azië, hare verblijfplaats, somtijds naar Eui'opa 

 verdwaalt. — De grootste soort, T^oxia piiyopsiUnms, 

 Ijewoont de sparrebosschen van het Noordelijk en 

 Middel-I'judiia on verdwaalt ook somtijds, ofseheon 

 zeldzaam, in ons land. 



AiUL de kinisbekken sluiten zich Xn\ naanwste. 



door hare klem'en, eenige soorten aan, wier bovensnavel 

 eenvoudig min of meer haakvormig is en regt over 

 den gewonen ondersnavel heenreikt. — De gewone 

 soort, Loxia enuclealor, is grooter, en heeft eenen 

 langeren staart dan de groote kruisbek. Zij nestelt 

 in de koudste streken van het noordelijk halfrond, 

 komt echter in den winter .somtijds tot Duitschland 

 en het gematigde Noord-Amerika. Zij is niet schuw, 

 fluit zeer aangenaam, voedt zich met allerlei boomzaad, 

 maakt haar nest in struiken of op de lage takken 

 der boomen, en legt 4 blaauwachtig groene, met eenen 

 krans van bruine vlekken versierde eijeren. — Eene 

 kleinere soort, Loxia snhMmacJiala, komt in Nepaul, 

 en eene andere op de hooge gebergten van West-Afiika 

 voor. — In Nepaul heeft men eene soort, Loxia sipa/ii, 

 genoemd, wier vederkleed, bij het oude mannetje, 

 buiten de zwarte slag- en staartpennen, geheel hoogrood 

 is, terwijl de bek eene gele kleur heeft. Het wijfje 

 gelijkt daarentegen eenigzins op dat der kruisbekkcn. 

 heeft echter eene gele stuit. 



Op de Sandwich-eilanden treft men twee onderling 

 en van de overige Loxia's zeer verschillende soorten aan. 

 De eene, Psiltiroslra jmUncea, doet door hare 

 grootte en gestalte aan onzen gewonen kruisljck 

 denken; maar de bek is niet gekruist, ofschoon 

 de sterk haakvormige bovensnavel over den van 

 voren een weinig opwaarts gekroniden ondersnavel 

 aanmerkelijk heenreikt. Bovendien wijken de kleuren 

 van dezen vogel af, door dat het oude niaimelje 

 i geheel geelgroen is en eenen hooggelen kep lieeCi. 

 terwijl het wijfje en de joii-en op de hevudeelru 



Pxildroslra pxitlnct 



■ soert, J///potox!as cocciiiea, onk "Lnxiips" 



niet grooter dan ons sijsje, en heelt 



riengde en puntige helften van ilen ln'k 



fekniist. De vleuaels en staart zijn zwurl. 



