geiiuouid, hcbhcii den staart langer ilaii gewoonlijk 

 en, gelijk de kardinalen, afgerond, maar de kleuren 

 van haar vederkleed zijn veelal eenvoudig. - Eene 

 dezer, Pilylus ynalho, is nagenoeg drie vierden voet 

 lang, en donker olijf kleurig; maar het gezigt, de keel 

 en de krop zijn zwart, en de bek is vermiljoen-rood. 

 Zij wordt, in Bi-azilië, op boomen en struiken 

 aangetroH'en, en hare lokstem doet aan die van onzen 

 appelvink denken. — Pilylus grossus, uit Brazilië en 

 (iiiyana, is ongeveer eveneens gekleurd, inaar een 

 weinig kleiner en heeft eene witte, langwerpige vlek 

 op de keel. 



Andere Zuid-Anierikaansciie soorten, «saltator" 

 genoemd, en die eveneens ecnen afgeronden staart, 

 en veelal eenvoudige kleuren hebben, wijken van 

 alle overige appelvinken af, doordien haar bek meei' 

 in de lengte gerekt en een weinig meer gekromd is. 

 Zij schijnen den overgang te maken tot sommige 

 groote Tanagra-soorten. Eene soort, Sallator alriceps, 

 bereikt nagenoeg de grootte van den zwarten lijster. 

 Haar vederkleed is olijfgeel, de kop zwart, de keel 

 wit met zwart omzoomd, terwijl de borst, buik en 

 de zijden van den hals grijs zijn. Sallator magnus, 

 van Brazilië en Guyana, is een weinig kleiner en 

 grijs, met eene witte streek bo.ven de oogen. Ook 

 bij d'-/c sdiut koinl i!c Idksleni nagenoeg met die 

 \aii im/.iii u|i|i('l\iiik nvcrocn. Zij voedt zich met 

 allerlei Vluchten, uu iLdiidl zich in bossclien op, waar 



DE GRONDVINICEN. GEOSPIZA. 



Deze eigenaardige vogels, die uitsluitend tot de 

 (ialapago's en eenige naburige eilanden beperkt zijn, 

 en alilaai' de plaats van alle overige muschvogels 



zeer koi ten, een weinig ai;-cr(inilcii slaarl. cciic iincn 

 gedrongen gestalte, korte vleugels en sondjere kleuren, 

 züoals die ook het grootste gedeelte der dieren en 

 l)lanten, ja zelfs den grond dezer vulkanische eiland(Mi 

 kenmerken. De bek doorloopt, bij de 1.") bekende 

 soorten van dit geslacht, nagenoeg all<' wlj/,igingen 

 van dikte en vorm, welke hij bij alle overige 

 luuschvogels vertoont, en vele soorten zijn tot 

 afzonderlijke eilanden beperkt. Opmerkelijk is het 

 verdei-, dat de grond van den bovenbek dezer vogels 

 min of meer tusschen de vederen van het voorhoofd 

 verlengd is, en dat de mannetjes van onderen eenkleurig 

 i-oestzwart, de wijfjes daarentegen van boven bruin, 

 van onderen lichter zijn. Ofschoon deze vogels in 

 grootte en den voini van hunnen snavel allerlei 

 afwijkingen aanbieden, hebben zij in hunne levenswijze 

 de grootste overeenkomst, en vereenigen zich niet 

 zelden, hetzij onderling, hetzij met duiven, tot groote 

 vlugten. Zij houden zich voornamelijk op de rotsige, 

 drooge en onvruchtbare kuststreken op, die slechts 

 enkele. I<!eiu(.'. nagenoeg geheel van bladeren ontbloote 



struiken voortbrengen. Zij zoeken op of onder den 

 met vulkanisch gruis bedekten grond, met behulp 

 van hunnen snavel en hunne pooten, wortels en 

 zaad van gras en kruiden, die in het korte regen-.saizoen 

 spoedig te voorschijn komen en even spoedig wederom 

 verdwijnen. Sommige soorten eten ook stukjes van 

 de sapi'ijke bladen en bloemen van de aldaar groeijende 

 cactus-soort. Zij begeven zich, gelijk de overige vogels 

 dezer eilanden, dagelijks naar de kleine wellen, die 

 veelal het eenige zoete water dezer eilanden aanbieden. 

 Deze vogels werden tot heden nagenoeg in geene 

 verzameling aangotrofli.'n en img nooit levend naai' 

 Europa gebragt. 



De grootste sooi't, Geo:piza mogniroalris, die eeiien 

 halven voet lengte bereikt, is even stevig en ineen 

 gedrongen van maaksel als onze appelvink, en haar 

 snavel is zelfs nog dikker. — Geospiza strenna is 

 eenigzins kleiner, en Geospiza forlis heeft eenen veel 

 zwakkeren bek. — Bij eene nog kleinere soort, Gnspiza 

 parvula, is de bek nog zwakker, en korter dan bij 

 onzen vink. 



Andere soorten hebben den bovenbek gewelfd en 

 naar voren afwaarts gekromd. Hiertoe behooren 

 Geospiza psillactda en crassiroslris. 



Bij nog andere soorten is de bek verlengd, regt 

 en zeer puntig, en hare nagels zijn sterker geknund 

 dan bij de voorgaande soorten, waardoor zij in staal 

 gesteld worden, met gemak op de cactusplanten 

 rond te klimmen, wier vleezige bladeren en bloemen 

 I zij afknagen. Hiertoe behoort Geospiza scandens. 



Bij eene kleine soort, Geospiza olivacea, \s de tanieWjk 



verlengde bek een weinig gekromd en naarevenredigl 



DE A\"EVERVOGEL-S. P LOC ET. 



De wevervogels, zoo genoemd omdat velen een 

 groot kunstmatig geweven en gevlochten nest 

 maken, onderscheiden zich van de overige muschvogels 

 doordat hun vleugel, in plaats van met 9, met 10 

 slagpennen der eerste orde voorzien is. Zij hebben 

 overigens in het algemeen overeenkomst met de 

 dikbekkige vinkvogels, maar de grond van huimen 

 bovensnavel is min of meer duidelijk tusschen de 

 vederen van het voorhoofd verlengd; zij zijn tot 

 Afrika, het lieete Azië en Australië beperkt, en 

 vervangen in laatstgenoemd werelddeel en op de 

 eilanden van Achter-Indië uitsluitend alle andere 

 muschvogels. Men kan de w-evervogels omler de drie 

 geslachten der eigenlijke wevers, der weiluwtn en 

 auradina's brengen. 



DE WEVERS. PLOCEUS. 



Het geslacht der «wevers" bevat de soorten wier 

 eerste slaupen lani;or is dan bij de weduwen en 



