iliT wcveis en weduwen beliuorcn, in Imii ireheel 

 voorkomen de grootste overeenkomst hebben met 

 Vinkvogels, van deze echter standvastig afwijken door 

 de aanwezigheid van eene, ofschoon zeer kleine, eerste 

 slagpen, die bij alle overige Muschvogels ontbreekt. 

 De meesten zijn kleiner dan eene niusch, maar zij 

 hebben allen eenen korten , konischen en veelal 

 :ianmerkelijk dikken bek. naar achteren geplaatste en 

 overdekte neusgaten, korte pooten, maar eenen grooten, 

 met eenen stevigen en gekromden nagel gewapenden 

 duim. Velen zijn met fraaije kleuren versierd, en 

 hebben eenen min of meer aangenamen zang. Hnn 

 voedsel bestaat uit zaden, maar zij eten ook insekten. 

 Hun nest is groot, min of meer kogelvormig, met 

 eenen half-zijdelingschen ingang, op eene veelal ruwe 

 wijze uit droog gras, rietbladeren of bast vervaardigd, 

 i'i) wordt in struiken, in het riet, tusschen hooge 

 kruiden of zelfs in holen van boomen geplaatst. 



Sommige groote Afrikaansche soorten, «Pyrenestes" 

 genoemd, doen door haren zwaren bek aan de 

 Appelvinken denken. Hiertoe behoort de grootste 

 van het geheele geslacht, Amadina albifrons, of 

 •>frontaMs" genoemd. Zij bewoont het Zuid-Oostelijk 

 Afrika, evenaart in grootte een leeuwerik, en haar 

 vederkleed is bruinzwart, met een wit voorhoofd en 

 eenen witten spiegel op de vleugels. — Eene andere 

 soort, Amadina capüctlhu, die de grootte van onze 

 huismusch heeft, bewoont de Goudkust. Hare kruin 

 is wit, de overige kop en hals zijn roodbruin, de 

 borst en buik grijs, de vleugels, rug en staart zwart. 

 De nagenoeg even groote, maar fi'aai gekleurde, 

 Amadina liaematbia , die eveneens de Goudkust 

 bewoont, is op de bovendeelen zwart, op de onderdeelen 

 karmozijnrood, on heeft eenen blaauw-parelkleurigen 

 snavel. — Even fraai van kleur is Amadina odrina, 

 van Guinea, en zij heeft eene reusachtigen bek, 

 ofschoon zij onze ringmnsch in grootte niet overtreft. 

 De kop, lials, kro|i. zijden van den ronip en sluit /.ijii 

 karmijnrood. do overige dei'l<ii zwart, om Ao suavrl 

 zwartblaauw. 



In Afrika en Australië heeft men nog eene menigte 

 andere, veelal min of meer gevlekte, met fraaije 

 kleuren versierde soorten, wier bek intussclien minder 

 dik is dan bij de voorgaanden. — Eene dezer, Amnduia 

 <-rylhrocephala,([\e.T\)\A-kS\W\\ bcwdunt. Iiccft de gin,,tl'> 

 van onze ringnuisch, cii is np de linveiiikrlrii 

 bruingraauw, op de onderdeelen witachtig, maar de 

 zijden van den romp zijn rosachtig met ronde, zwart 

 gezoomde vlekken, en het mannetje heeft eenen 

 looden kop. — Eene andere soort, Amadina f asciala, 

 die in Senegambië, Nubiè en Kordofan aangetroffen 

 werd, en die in gi'ootte den kanarievogel cveiiaail. 

 is vaalbinin met dwarse, zwarte vlekki'ii. en zij hrci't 

 '■en riiodeii. van de oorstreek om de kin loopenden 

 klaag. — Van de Australi-sche soorten voeren wij 

 aan Amadina (jnlinia of »Lathamii", die in grootte 

 het sijsji' overti-eft: zij heeft diMi kop i'n staart zwart. 



de stuit rooii, de overige bovendeelen grijs, de keel 

 en het midden van borst en buik wit, de zijden van 

 den romp zwart met ronde witte vlekken. Zij voedt 

 zich met allerlei zaden, die zij op den grond opleest, 

 plaatst haar groot, bolvormig, van gras vervaardigd 

 en van eene naar onderen gerigte buis tot ingang 

 voorzien nest op boomen, of, zooals dit ook verscheidene 

 andere kleine vogels doen, tusschen de takken der 

 nesten van groote roofvogels, die haar niet in het 

 minste verontrusten, en legt 5 tot 6 langwerpige, 

 witte eijeren. 



In Oüst-Indië en Au.stralië heeft men een aanmerkelijk 

 getal soorten met een veelal bruin, door grijs wit 

 of zwart afgebroken vederkleed. Zij leggen witte 

 eijeren, en vormen bij de nieuwe natuurkundigen 

 de ondergeslachten »Munia, Donacola" en anderen. 

 De grootste en meest algemeen bekende is de 

 Rijdvogel. Amadina onjzivora, die op ,Iava »Padda" 

 genoemd wordt. Zij evenaart in grootte nagenoeg 

 onze huismusch, maar haar bek is veel dikker en 

 rood. De hoofdkleur van het vederkleed is een fijn 

 graauw; maar de buik is purperkleurig, de wangen 

 en onder-dekvederen van den staart zijn wit, de stuit 

 en de staartpennen zwart. De jongen zijn daarentegen 

 bruin en hebben eenen zwarten bek. Deze soort, die 

 algemeen in kooijen gehouden en in menigte levend 

 naar Europa gebragt wordt, nestelt jaarlijks slechts 

 eenmaal, hetzij in boomholen, hetzij in de oude nesten 

 van den Tavaanschen wevervogel ; maar zij legt telkens 

 7 tot 8 witte eijeren. De overige gedeelten van het jaar 

 leeft zij gezellig en brengt aan de rijstvelden evenveel 

 nadeel toe, als onze ringmusch aan de graanvelden. 

 Zij ontziet de nabijheid der menschen zoo weinig, dat 

 zij in menigte op de groote boomen der dorpen en 

 steden overnacht. Eene met den rijstvogel verwant(i 

 soort, Amadina fvscala, van Timor, is kleiner, bruin 

 in plaats van grijs, en zij heeft eenen witten buik. 

 Dl.' Majn. Amadina maja, van ,Tava en Smnatra. is nicl 

 gidotrr dan een sijsje, maar haar bek is i.rrv ilik, 

 het vederkleed purperbruiu, niet eenen wittm kop 

 en zwarten buik. Zij lioudt /ii h vrcl in diutc sliniken 

 en het hooge gras op, en plaatst aldaar haar groot, uit 

 grof gras en het pluis van planten vervaaidigd nest: zij 

 is zeer memgvuldig en even nadeelig voor den rijstoogst 

 als dl' rijstvogel. — Op .lava herft mm n,,k eene 

 kli'ini'ii' snuit, Amadhia ferriii/inea, nok Miiajaiinides" 

 \\\v diior hari' zwarte onderdeelen 



genoeniil . 

 gekenmerkt is. — Nog eeni: 

 soort, Amadina pnnclulata i\{' 

 grootte heeft der Maja, is bruin 

 en op de zijden van den romp nu' 



nogvlekken. Zij is innli n > 



sclrailell|k.' viigi-l. is np de li 



ne.St tussriieii ,1e tukken en li 



.Tavaansche 

 en die de 



'Ijstteelt 

 landen, 

 list haai 



