hiuiii hrspatto eijeroii beviit, op il( 

 iiM't sdiiikci] becinr'ide pliiïit.seii 



DE T A N A G R A ■ S . 



T A N A Ü R A E. 



YODniunirlijk lot liet liocto Amoiika lir|ierl<1o vowls 

 vormen eciie bijzondere onder-familie, ofschoon zich 

 enkele soorten meer in het bijzonder aan de vinkvogels 

 en zelfs aan de appelvinken aansluiten. Ten opzigte 

 dci- grootte evenaren zij veelal den leetiwerik, onze 

 inusschen of het sijsje. Vele soorten hebben een met 

 zeer fraaije kleuren versierd vederkleed. Hun snavel 

 is veelal kort en aau weerszijde van de eenigzins 

 punt een weinig ingekorven. iJe ma;ig 



gekromde | 



vormt bij velen geene aanmerkelijke verwijding 

 van het spijskanaal. De meesten hebben geeiicn 

 eigenlijken zang. Zij houden zich in bosschen of op 

 struiken op. en plaatsen op dezer takken hun veelal 

 halfkoMelvniinig nest. dat 2 tot 8 blaauwuchtige, 

 met iii')d of bruin gevlekte eijereii bevat. Hun 

 voedsel bestaat in insekten, bezien en allerlei andere 

 sapiijke vruchten, en zij zijn graag op oranjeappels. 

 Men tieft ze veelal, na den broedtijd, gezellig in het 

 rond zwervend aan, maar slechts de in Noord-Amerika 

 broedende soorten zijn eigenlijke trekvogels, die in het 

 koude jaargetijde naar zuidelijke streken verhuizen. 



De soort die in Suriname den naam draagt van 

 «Tanagra" of sKien" is Tonagra jacapa. Zij bereikt 

 nagenoeg de grootte van een leeuwerik, en heeft 

 de keel en borst karmijnrood, de overige dcelen 

 pmpei z\v;ut. De bek is zwart, maar het achtergedeelte 

 lier ondeikaak verhoogd en zilverkleurig. Zij komt 

 in de tuinen, om vruchten te eten. — Van de overige 

 met haar verwante soorten voeren wij slechts aan 

 den Tanafjra Brasilia, of «coccinea", van Hi'azilii'. wiens 

 vederkleed bloedrood is. mei di' vleugels en den 

 staart zwart. Hij houdt zieh in struiken, vonral in 

 de nabijlieid van het wati'i' op. en plaatst zijn nesl 

 op lage boomcn. 



Bij andere soorten, veelal »Pyranga" genoemd, die 

 overigens in gestalte en kleur veel oveicenkonisl 

 met de voorgaande hebben, is de onderkaak niet 



de grootte van onzen leeuwerik, oenen gelen sn;i\rl 

 en een, bij het mannetje geheel lichlrood. Iiij ln'i 

 wijfje geelachtig vederkleed. Men treil liaai' in liri 

 warme en gematigde Noord-Amei ika. op \lakke. 

 zandige. maar begroeide .streken, vooral aan d.^ 

 kusten aan. Het stemgeluid van het mannetje bestaai 

 uil weiniue lieldere üuitende toonen. Deze vogel 

 voeill zich met lorren en allerlei vlieucnde insekten: 



zoodra echter de bezien en andeie boomvruehlen 

 rijp zijn, nagenoeg uitsluitend met deze. — De tweede 

 Noord-Amerikaan.sche soort. Tanagra ruLra, komt 

 tot Canada voor. Het oude mannetje is scharlakenrood. 

 niet de vleugels en den staart zwart; het wiilje is 

 olijfgroen, maar op de ondei'dcelen geelaelitig. Zij 

 heeft eene zeer zachte lokstem. en |)laalst haar nest 

 op eenen horizontalen booniUdi. 



Ihj sommige soorten is de hooftlkleur van het 

 vederkleed een grijsachtig blaanw. Hieitoe behoort 

 Tanagra sayaca, met azuurblaauwe voorvleugels. 

 Hij wordt menigvuldig in Brazilië aangetrotl'en. waar 

 hij zelfs de tuinen komt bezoeken. — Bij Tanagrn 

 episcopns, van Guyana, is de voorvleugel blaauwachtiu 

 wit; bij Tanagra oniata of »archiepiscopus" geel. 



Bij eenige soorten is de bek dunner en puntiger 

 dan gewoonlijk. Hiertoe behoort Tanagra vdia, van 

 Guyana en Peru, die de grootte van onzen pntlei- 

 hei'ft. Zijne bovendeelen en eene keelvlek zijn 

 zwart, de onderdeden purperblaauw. maar bel 

 voorhoofd, de zijden van den koji en de hals zijn 

 lichtblaauw, en de stuit is lichtgeel. 



Men vereenigt onder den naam van tancaüa of 



sCalliste" eene menigte soorten uit hel I tr Amerika. 



die eenen middelmatigen bek. en veelal de gidotte 

 van eene ringmusch hebben, en wier vederkleed. meei- 

 nog dan dat van vele papegaaijen, met allerlei prachliiii' 

 kleuren schittert, waarvan men zich uit de onderstaande 

 beschrijving van eenige der fiaaiste soorten slechts 

 een flaauw denkbeeld kan vormen. — Bij Tatigara 

 gijrola, van Guyana, veitonnl hel vedeikli-eil een fraai 

 groen, hetgeen op het middiMi der ondenleelen in 

 blaauwachtig overgaat, op ilen kop door bruinrooil. 

 op de vleugelbogt en den nek door geel vervangen 

 wordt. — Bij Tarigara ialuo. uit diezelfde streek, is 

 (Ie kop geelgroen, de keel donkeil.laanw, de arhlenn- 

 rood en vervolgens blaanw; de borsl. buik en 

 vleugelbogt zijn lirht blaanwgroen, de mantel, vleugels 

 en .staart zwait mei bkuiuw. — Bij Tangara festiva 

 of •ftcyanocepliala." van liiazilÜ'. is de hoofdkleur een 



^im- 



^^m 



H. 







Ih' pracl/lige Tiinguia. Taugnra li-fitra. 



