niizi' luüsduif evenaart. Iieeft eene zwarte vlek aan 

 de kin en eenen kastanjebruinen onderbuik, terwijl 

 de overige onderdeelen en de Ivop witgrijs zijn. 



De grootste soort, Flilopus magnificus, bewoont 

 Australië. De hoofdkleur van haar vederkleed is een 

 fiaai geelgroen, maar de kop en hals zijn witachtig 

 groengrijs, de borst en eene streep, die langs het 

 inidden van den ondcrlials loopt, donker piirperrood, 

 (Ie onderbuik en eene dwarse streep over de vleugels 

 hooggeel. Zij heeft de grootte van onze woudduif, 

 houdt zich in bosschen op en voedt zich met wilde 

 vijgen en andere boomvruchten. Het mannetje laat, 

 in den paartijd, een eigenaardig, eentoonig, maar 

 ruw en sterk geluid hooren. 



Eene kleine soort met eenen korten staart, Plilopus 

 liilco-virens, is zeer in het oog vallend doordien al 

 hare vederen verlengd, smal en hooggeel met groen 

 geschakeerd zijn. Zij wordt op de Fidji-eilanden 

 aangetroffen. 



De soorten van Madagaskar hebben versmalde 

 halsvederen. Haar staait is kort, en zij bereiken 

 nagenoeg de grootte van onze tortelduif. — Eene 

 (lezer, PLüopus pulclierrimus, heeft de teugels en de 

 oogstreek naakt, en is zwart van kleur, maar de 

 kop, hals en krop zijn witachtig grijs. De andere, 

 Plitopiis Madagasearietisis, heeft den kop en hals 

 grijsachtig wit, den staart fraai rood, en de overige 

 deelen paars leikleurig. 



De TAPEGAAiDUiVEN, TRERON of » Vinago". hêblxMi 

 eenen min of meer stevigen bek; zij zijn ineengedrongen 

 van gestalte; haar staart is uit 12 pennen zamengesteld 

 en somtijds wiggevormig verlengd; hare pooten zijn 

 kort, de voetzolen breed, en haar vederkleed vertoont 

 meestal groene, geelgroene of grijsachtig groene tinten. 

 Slechts een klein getal soorten bereiken de grootte 

 van onze duiven. De wijfjes zijn veelal minder fiaai 

 gekleurd dan de mannetjes. Zij voeden zich met 

 li(Himvru( litcii iif zelfs bldendjollen, bewonen bos.schen, 

 CM zijn van Afrika over liet heete Azië tot Boeroe 

 en de Soela-eilanden verspreid, terwijl eene eenigzins 

 afwijkende sooit op de Zuidzee-eilanden aangetroffen 

 wordt. 



Van de soorten met eenen gewonen staart is 

 Trcron Jnranicn eene dei' meest bekende. Zij 

 evenaart in grootte onze tortelduif, maar haar staart 

 is korter. Hare geelachtig groene hoofdtint wordt 

 op den mantel door eene grijsachtige puiperkleur 

 en op de onder-dekvederen van den staart door 

 roestbruin atgebrokeii. Men treft deze soort zeer 

 algemeen op .lava aan. Zij \(»'ilt zich vnoinamelijk 

 met wilde vijccii en |ilaatst haar iicsi in (Icdnistruiken 

 of op de lage takken van boomen. — Op llornoo 

 treft men eene soort aan. Treron fuhkolUs of 

 Dcinnamomea" genoemd, die van de voorgaande 

 nagenoeg alleen afwijkt door dat hare kleine vederen 

 grootendeels geelachtig bruinrood zijn. — Eene andere, 



den 



li(/etl ilen hals gnjsachtiu par|icrkleinig et 

 3p geelrood. — Eene der kleinste soorten 



TreroH olax\ eveneens van .Tava afkomstig, heeft den 

 kop licht blaauwgrijs, den krop roodgeel en den 

 mantel purperbruin. — De Japanscl/e Papegaaiduif, 

 Treron Sieholdii, evenaart onze huisduif in grootte: 

 de hoofdkleur van ha;ir vederkleed is een fraai groen : 

 het voorhoofd, de keel en krop zijn geel. en de 

 kleine vleugel-dekvederen purperkleurig. 



Onder de soorten met eenen min of meei- 

 verlengden en wiggevormigen staart is eene der meest 

 bekende de Treron oaynra, van de Sunda-eilandeii. 

 Zij heeft nagenoeg de grootte van onze huisduif, hare 

 geelgroene hoofdkleur trekt op den rug en de vleugels 

 in het olijfgroen, op den krop in het bruingele, 

 en de onder-dekvederen van haren staart zijn geel. 



De grootste soort, Treron Capellei, van .lava is 

 merkwaardig om haren stevigen en dikken bek. i^n 

 omdat zij in grootte onze woudduif evenaart. Haar 

 staart is wiggevormig en langer dan de romp. Haar 

 krop is fraai roodachtig geel; de onder-dekvederen 

 van den .staart zijn roodbruin, de overige deelen 

 van het vederkleed groen. 



l)f (jroolv PiipegaaiJiiif. Ti 



Ca,,Me 



soort van papegaaiduif, Treruu slrigiroslris. algemeen 

 ondei- den naam van ))Didunculus" bekend, h(;'(;ft 

 men. maar zeer ten onregte, eene toenadering tot 

 den D.i.lo iiic,_.ncn te herkennen. Zij heeft de -rootte 

 eener huisduif; hare vederen vertoonen volmaakt 

 dezelfde hoedanigheden; maar haar bek is zeer stevig 

 en de onderkaak is van voren als afgehakt en van 

 twee diepe insnivlen voorzien. Haar staart is korter 

 dan bij ^V- liuis(hiif: de vleugels zijn eeni-zius 

 afgerond, en de kop is om de ooücii en aan de 

 têucels naakt. Ke vleugels, ru- en staart zijii 



