Imiiiier uuilers. Deze vogels zijn over den geljeelen 

 aardbol verspreid, en behooren voor den mensch 

 onder de nuttigsten, vermits hun vleesch voortrefTelijk 

 van smaak is en verscheidenen hierdoor, en door 

 hunne grootte, als huisdieren veel voordeel ojileveren 

 en zelfs, zooals b. v. de kippen, onontbeerlijk geworden 



Mm 

 loofdfa 



voiiicnae 



DE LOOPHOENDEREN. 



MEGAPODII. 



Deze familie bevat eene tamelijk kleine reeks van 

 soorten, die door hare geheel eigenaardige wijze van 

 nestelen van alle overige vogels afv\'ijken, ook in 

 hare levenswijze en gestalte allei'lei bijzonderheden 

 aanbieden en tot zeer bepaalde streken van onzen 

 aardbol beperkt zijn. 



De loophoenders hebben stevige pooten, van 

 middelmatige lengte; hunne voetwortels zijn naakt 

 en van voren met schilden bedekt; de tamelijk lange 

 teenen liggen alle vier in één vlak en zijn met groote, 

 weinig gekromde nagels gewapend. Hun staait is 

 ijreed, afgeiond, kort of middelmatig van lengte en 

 uit 12 pennen zamengesteld. De vleugels zijn afgerond; 

 de kop en hals met korte puntige, .somtijds zeer 

 enkel staande vederen bedekt. De bek is kort. 



Deze vogels evenaren of overtreflen onze kippen 

 in grootte. Hun verblijf is beperkt tot Australië en 

 verscheidene eilamli'n van den Stillen Oceaan en van 

 daar westelijk tot C'elebes en de Philippijnsche eilanden. 

 Zij leven op den grond, en houden zich in bosschen, 

 dikwijls in de nabijheid van liet zeestrand op. en 

 kunnen met groote snelheid liKiprii. Zij vorden ziih 

 met zaden en weekdieren. Ilinnic cijcirii zijn. naar 

 evenredigheid, zeer groot, en do wijfjes leggen die 

 gemeenschappelijk in geslotene nesten van eenen 

 buitengewonen omvang, waarin zij door gisting 

 uitgebroed worden. 



Men heeft de loophoenderen onder veischeidene 

 bijzondere geslachten gebragt. 



Het geslacht der eigenlijke loophoenderen. 

 -MEG.\PODius, bevat de meeste soorten der familie, 

 iifschoon deze soorten tot heden veelal zeer onvolledig 

 bekend en gekenschetst zijn. Zij worden in alle streken, 

 door loophoenders in het algemeen bewoond, 

 aangeti'offen. In grootte evenaren zij veelal eene 



staart: de vnicivn van hel a( litciliiKifd zijn cru 

 weinig op de wijze van eene kuil' verlengd: hun 

 vederkleed is zwartachtig of bruin: de zijilclingsche 

 neusgaten zijn eirond en doorboord, rn de vnetwnrtels 

 van voren met eene rij uroote schilden bekleed. 



De gewone soort, Mer/npodins Freycineiii, w(n-dt op 

 Halmahera en vele nabijgelegene eilanden aangetrofl'en. 

 Men vindt haar in bosschen, vooral op vochtige 

 plaatsen. — • Men heeft hiervan afgescheiden het 

 gewone loophoen van Noordelijk Australië, Mcgnpoclius 

 immlus genoemd. Deze vogel houdt zich voornamelijk 

 aan liet digt met struiken cu boomen begroeide 

 zeestrand op. Hij loo|il nud liuilengewone snelheid: 

 daarentegen vliegt hij moeijelijk, met hangende 

 pooten, veel gedruisch en slechts tot korte afstanden. 

 Ofschoon hij op den grond leeft, roest bij snmlljds 

 op boomtakken. Zijn voedsel bestaat uil licziiu. 

 vruchten, zaden en zelfs worteltjes van |ihnitrii. 

 Ofschoon hij niet gezellig leeft, verraadt hij /ijnr 

 tegenwixiiili-liciil door de reusachtige nesten. 

 bestemd tot het uitbroeden der eijeren. Deze nesten 

 zijn piramiedvormig, van boven afgerond, en hebben 

 dikwijls eene hoogte van 10 tot 1.5 voet, en tot 20 

 voet in middellijn. Zij worden door de vogels in de 

 lonnner geplaatst, waar de zonnestralen niet kunnen 

 doordringen, en zijn uit zand en boombladeren 

 vervaardigd. Met den tijd ecbter verandert het geheel 

 door het verrotten der bladeren in eene soort van 

 tuinaarde, en het schijnt dat zij door de opvolgende 

 geslachten gebruikt worden, tot dat zij door het 

 weder en den tijd vernield zijn. De eijeren, die 

 ongeveer 3 oude duimen in de lengte lieljben. 

 worden, elk in eene afzonderlijke holte, regt op 

 staande, en zoo geplaatst, dat zij, van den top van 

 het nest gerekend, op eene diepte van .") of meer 

 voet komen te lig-en. en dnor de gisting der 

 plantenstoffen uitgebined werdi.'u. — Men heeft op 

 Halmahera, Ceram, Boeroe en de omliggende kleinere 

 eilanden eene .soort, Megapodius JFallacei, die zich 

 van de overige soorten door hare mindere grootte 

 en eigenaardige kleurverdeeling onderscheidt. De 

 hoofdkleur van liaar vederkleed is een olijfbruin, 

 heldeen n|i den aeliteiliuik in wit, en op de borst, de 

 silinudei vederen en den stuit in blaauwgrijs overgaat, 

 maar op de vleugels en den mantel door roodbruine 

 dwar.se banden afgebroken wordt. Deze fraaije vogel 

 schijnt overal slechts in kleinen getale voor te 

 komen en behoort derhalve onder de zeldzaamheden, 

 zelfs in de verzamelingen, want levend werd hij nog 

 nooit naar Europa vervoerd. 



In Australië leeft eene soort van loophoen, lkipo.\ 

 OCELL.^TA genoemd, welke eenen langeren staart 

 heeft, en gi-ooter is dan de gewone loophoenderen, 

 vei-rnits zij eene lengte van ongeveer een en twee 

 derden voet bereikt. Zij is vooral kennelijk aan de 

 vederen van kop en hals, die groot en digt geplaatst 

 zijn. De hoofdkleur van het vederkleed is een 

 grijsachtig blaauwzwarl. hetiicen op de onderdeelen 

 lichter is en in het gele trekt, terwijl de kuif en 

 staart bruin en de vleugels met groote, bruine vlekken 

 bedekt zijn. De oogen zijn fraai lichtbruin; de 

 iiooten donkerbruin, en de naakte gedeelten van het 



