D E P A A U \V V O G E LS. 



P A V o N E S. 



Do iiiiaiuvvogels scliijiien tut Oüst-Indië met de 

 Sunda-eilanden beperkt te zijn. Onze gewone paauw 

 kan tot voorbeeld van de in soorten zeer beperkte 

 familie verstrekken, ofschoon verscheidene soorten 

 veelvuldige afwijkingen van dezen grondvorm aanbieden. 

 Zij zijn voornamelijk gekenmerkt door de min of meer 

 aannjerkelijke ontwikkeling der boven-dekvederen van 

 den staart of der staartpennen zelve, door het met 

 ronde vlekken versierde vederkleed, en doordien him 

 kop van boven met kroeze, verlengde en eene kuif 

 vormende vederen voorzien is. Zij hebben middelmatige, 

 maar stevige pooten, wier voetwortels van voren 

 en dikwdjis ook van achteren met eene rij groote 

 schilden bekleed, en veelal met een of twee doornen, 

 die bij de wijfjes door knobbeltjes vervangen worden, 

 gewapend zijn. Hunne vier teenen liggen in één vlak. 

 De vleugels zijn tamelijk kort en de groote slagpennen 

 sterk afgerond. De bek is kort en naar evenredigheid 

 tamoiijk zwnk, de neusgaten zijn van boven overdekt, 

 en dl' linid (hii het oog is zelfs min of meer naakt. 

 Het vederkleed prijkt met fraaije, veelal gedeeltelijk 

 als gepolijst nietaalglanzige kleuren. Deze vogels 

 worden in bosschen aangeti'offen en zetten zich 

 dikwijls op de takken van boomen. Intusschen houden 

 zij zich veelal op den grond, vooral in het hooge gras 

 lip. waar zij ook nestelen en met veel behendigheid 

 liiDpcii. Zij vliegen goed, maar in den beginne met 

 gi-oote ki-achtsinspanning. Men kan de paauwvogels 

 in de volgende vier geslachten brengen. 



Men noemt taauwen, pavo, de groote soorten 

 met eenon langen hals, een op den bovenkop regtop 

 staand pluimpje, grootcndeels blaauwe of gi'oene, 

 nietaalglanzige vederen en met, bij het oude mannetje, 

 liuitenge\\oon verlengde en op eene geheel eigenaardige 

 wijze gevormde boven-dekvederen vanden staart. Deze 

 zijn van losse draden voorzien, behalve aan haar einde, 

 waar de vlag in twee hoekon uitloopt, en in het 

 midden eene soort vun siliijr vunnt. dio mot eene 

 jirachtig gekleurde nni^vlck iirijki. Ud zijn deze 

 vederen, dio do vo-ri opi ii;t on jls do stralen van 

 oono stor uiiliroiill. \v;iiiiir.T liij ,\r pracht van zijn 

 klood %vil voriiMinni. Do .■iiioniljko staart, uit 18 

 doiiki'iliiiiiiio poiiiii'ii -i'viii'iiid. is. wanneer genoemde 



echter dn 

 l)uitena'cv 



der verborgen, 

 lond. Öfsrhoon 



,\r p; 



en haan. beieiken df i.iaimotjrs 

 langen hals en vonial ilodv de 

 koldo bnven-dekvodoicn van dm 

 ;ili V lai iiM'iT VdOt. Do wijfjes 

 hot iiiivdlkdiiirn kJiTd schijnen 



van don staart bij hen zou kort zijn, dat zij naanwolijks 

 tot aan het einde der staartpennen reiken. Er zijn 

 slechts 3 soorten van paauwen bekend, en deze 

 worden op het vasteland van Indië tot China en oji 

 Java aangetroffen. 



De gewone Taauw, Paro crisla/us, komt van liet 

 vasteland van Indië. Hij is kennelijk aan de teekening 

 der schoudervederen en de kleine vleugel-dekvederen, 

 vermits deze op eenen bruinen giond eene menigte 

 dwarse, donkere banden vertoonen. Een ander 

 kenmerk, hetwelk hij echter met de volgende 

 soort gemeen heeft, bestaat in de zonderlinge 

 gedaante der kuifvederen, die slechts aan haar einde 

 van eene eigenlijke vlag. in de gedaante van een 

 schijfje, voorzien zijn. tiawijl men langs de zijden 

 van de overige gedeelten van de schacht slechts 

 enkele, losse draden ontwaart. Elkeen weet, met welke 

 fraaije kleuren de boven-dekvederen van den staart, 

 die men meer in het bijzonder paauwenvedcren 

 noemt, prijken, en dat de hals van dezen vogel een 

 prachtig, als gepolijst metaal glanzig blaauw vertoont. 

 De paauw wordt zeer algemeen in vele streken van 

 het vasteland van Oost-Indië aangetrolTen, en wel, 

 zoo als b. V. aan de met bosch begroeide oevers van 

 den Ganges, zoo menigvuldig, dat men er op eens 

 honderden te gelijk kan ontwaren. Deze soort van 

 wilde paauwen zijn het .stamras van onzen tammen 

 paauw, die in den getemden staat geene veranderingen 

 van kleur heeft ondergaan. De geschiedenis leert, 

 dat i\o paauw reeds door de vloten van Salomo 

 naar Syiii'. on door den Indischen veldtogt van 

 AlexandiT don (Iroote levend naar Griekenland word 

 ovei'gebragt en van lieverlede als tamme siervogol 

 over alle landen van Europa verspreid werd. Men 

 zegt intusschen, dat hij in de Krim ook in don 

 verwilderden .staat voorkomt. In de nieuwere tijden, on 

 vooral na de invoering van den kalkoen uit Amerika, 

 is de paauw- als geregt van de tafels verdwenen, 

 waar hij, zoowel bij de oude Romeinen als gedurende 

 de middeleeuwen, eene plaats innam als pronkschotel 

 en gezocht geregt. De kleuren ontaarden somtijds in 

 den tammen staat, en men verkrijgt op deze wijzo 

 witte en bonte paauwen. De tamme paauw leeft in 

 veelwijverij. Het wijfje legt hare 8 tot 12 geelachtigo. 

 met donkere vlekken bedekte eijeren in eene uitholling, 

 dio hot in den grond krabt, en deze wordep ongovorr 

 in -i wokou tijds uitgebroed. Daar echter de paa\iwiii 

 slecht zit, zoo gebruikt mon iiii-ostal kijipiMi tul 

 het uitbroeden der eijeren. 



Men was sedert jaren met paauwen bekend, wiui- 

 schoudervederen en vleugel-dekvederen een eenkli'ui i^; 

 glanzig zwartgroon vertoonen, en hield deze voorwerpen 

 voor li<'t wildo stamras van onzen paauw, tengevolge 

 van do ondoisti-lling. dat deze zwartgroene kleur, in 

 den tammen st lat. was overgegaan tot th- klonrun. 

 waarmede dozc dculcn hij onzen paauw vuui/.irn zijn. 

 Nadat mon .rhl.i ontwaard had. dat alle wiM<' 



