ii|i (Ie püOteii IS, Odk 111 .sommige andere imiiten 

 afwijkt, en niet met onzen taninieii kalkoen paart, 

 terwijl de soort van Mexico in alle deelen met den 

 tammen kalkoen overeenkomt. De wilde kalkoen van 

 Noord-Amerika, vroeger in de bosschen van dat land 

 zeei' menigvuldig, is thans, door de toenemende 

 bevolking, in vele streken zeldzaam geworden of 

 zelfs geheel en al verdwenen. Het voedsel dezer 

 \ogels bestaat uit eikels, zaden, bezien en gras, maar 

 zij verslinden ook kevers, kikvorschen on hagedissen. 



mannetjes en wijfjes met de jongen 

 tro( [len vm 70 tot 80 stuks aan, 

 loopuiik tot op giüote afstand(n 



tijd^ (i[i bdomi n, \liet,en Lchtei slechts 



Men treft ) 

 afzonderlijk 



zetten 



wanneer zi| door liondin vervolgd worden (jfrisicicn 

 willen overtrekken. De broedtijd valt in de maand 

 April. Het nest wordt uit drooge bladei-en vervaardigd 

 en veelal onder een struik geplaatst. De hen broedt 

 hare 10 tot 15 witachtige, met roodbruin gevlekte 

 eijeren in 14 dagen uit. 



De derde soort, Meleagris ocellala, werd aan de 

 oevers der Honduras-baai waargenomen, en huudt 

 zich aldaar in bosschen op. Zij is kleiner, maar veel 

 fraaijer van kleur dan de beide overige soorten, en 

 het zijn vooral de staart en ook de rug die in het 

 ooü; \dlli 11 dooi liuiiiK Ijlimwc'. met zwart omzoomde 

 en viii .iLhteieu iV)t\\ (men goudkleurigen band 

 be_n nsd( dwaï v\lekki n 



De Hoiidttras Kalkoen. Melent/ris oci-Uala. 



DE PARELHOENDEREN. NUMIDA. 



De parellioenderen zijn ofkonistig uit Afrika nn't 

 liet eiland Madagascar. Het zijn vogels wier grootte 

 men kan vergelijken met die van onze tainnie 

 hoenderen. Zij zijn voornamelijk in het oog vullend 

 door hunnen gewelfilen rug. hunnen korten i'ii 

 liangenden staart, hunnen klcinm kop. Liin dunnen. 

 aan het bovengedeelte naakten hals. hun fiLuiuwi^raauw 

 of blaauwachtig vederkleed, hetwelk als bezaaid is 

 met ronde vlekjes, en hun schel en onaangenaam 

 stemgeluid. De vleugels zijn kort en afgerond; de 

 neusgaten doorboren aan den grond des snavels 

 eene soort van washuid; de voetwortels zijn met 

 schildjes bedekt, zonder duein. en van vier volkomen 

 mitwikkelde teenen vodizien. De parelhoenderen 

 leven gezellig en in veelwijverij, en het wijfje legt 

 telkens 20 en meer eijei'en. Zij vliegen regtuit en 

 niet hoog. slapen dikwijls op hoornen, nestelen echter 



De meest bekende soort is het (/eicone parelhoen, 

 Smuhln meleiujriK hetwelk eiditer gewoonlijk ..|ioule 



pintade" genoemd wordt. Deze voiiel, door de 

 ouden )iMeleagris" genoemd, werd reeds bij de oude 

 tiri(>ken en Romeinen in don tammen staat gehouden ; 

 in de middeleeuwen verdween hij intusschen allengs, 

 werd echter, na dit tijdvak, op nieuw in Europa en 

 van daar in Amerika ingevoerd, alwaar hij in sommige 

 stivkeii zelfs \crwilderd is. Men weel. dat hel 

 parelhoen op iV'w bovenkop eene soort van harde, 

 helinaehtige kam, en aan weerszijde der keel. naar 

 voren, eene vleezige, hangende lel heeft, dat beiden 

 iiiod. en de wangen lichtblaauw van kleur zijn. — 

 In Semiaai. Kordofan en Abyssinië treft men eene 

 soort aan. die de washuid van een bundeltje gele 

 haarachtige vederen voorzien, en lichtblaauwc keellellen 

 heeft. — Nianida crislata, van de Goudkust, is kleiner 

 en vooral Liekenmerkt door de pluimachtige kuif, 

 waarmede de kop versierd is. — De fraaiste, grootste 

 en tevens zeldzaamste soort, Numida vitUtirina, wordt 

 op Madagascar aangetrolTen. Zij heeft aan den hals 

 verlengde, puntige, witte met blaauw omzoomde 

 vederen, en eene biaauwc^ boi>t. Men heeft haar eerst 

 iu de nieuwste tijden levend naar Kuroi>a. maar no.- 



