lu'eft (Ie grootte en gestalte van den gewonen fazant, 

 niaiir de kleuren van zijn vederkleed bieden allerlei 

 afwijkingen aan, en liij is voornamelijk gekenmerkt door 

 den witten breeden ring, waarmede zijn hals versierd 

 is. Deze soort wordt, gelijk de zilver- en goudlakensehe 

 tiizant, veel als siervogel gehouden, en biedt in den 

 tanunen staat somtijds allerlei wijzingen in de kleuren 

 van zijn vedei'kleed aan. — Aan de oostelijke oevers 

 van het Aral-meer lieeft men eene soort, Phasiamis 

 Moiiffolieiis, met eenen witten halsband gelijk de 

 I ingflizant, maar zijne vleugels zijn grootendeels wit, 

 i'u (Ie Idcuren van de overige deelen van het vederkleed 

 doen min ut' iiicci aan die van den gewonen fazant 

 (leuken. — In .lapan heeft men twee soorten van 

 fizanten in liet wild. De eeni'. Pkasiaiinu rersicolor, 



heeft (Ie grootte en gestalte van onzen gewonen 

 fazant, met wien zij ook in den tammen staat 

 bastaarden voortbrengt. De hoofdkleuren van het 

 wijfje zijn verschillende tinten van bruin. — De 

 tweede soort, Phasianus Soemmeringii, is eenigzins 

 kleiner dan onze fazant, maar haar staart is veel 

 langer en de hoofdkleur van het mann(>lje is een 

 purperachtig bruinrood. — Eene der zeldzaamste 

 soorten is P/iasiamts veneratus of »Reevesii"\ van de 

 hooge gebergten van China. Zij heeft de grootte van 

 den gewonen fazant, maar haar staart is dubbel zoo 

 lang. Op de bovendeelen zijn de vederen gxaidaehtig 

 okergeel met zwarte zoomen, op de onderdeelen wit 

 met breede, pur|ieiaLlitig bruinroode zuoiuen en 

 zwarte, in lid niiddeu epene, pijlvormige vlekken. 



In Nepaul leven soorten, pucrasl\ genoemd, die 

 alle deelen van den kop met vederen bedekt hebben, 

 en w'ier wiggevormige staart niet langer is dan de 

 vleugels. De bovenkop is van eene puntige kuif 

 voorzien, die bij het mannetje lang, bij het wijfje 

 kort is. De hoofdkleuren van het vederkleed zijn 

 grijs en bruin. Deze vogels hebben ongeveer de 

 grootte van onzen gewonen fazant. De gewone soort 

 wordt Piicrasia macrolopha genoemd. 



In Nepaul heeft men eene soort, het PluimJwen, 

 LophopJionis impeyanus of »refulgens", die in vele 

 opzigten van de overige hoenderen afwijkt. l»e haan 

 is de prachtigste van alle lioenderv(jgels eu buvendion 



gekenmerkt door eene geheel eigenaardige pluim, 

 terwijl het wijfje zeer eenvoudig gekleurd, dat is 

 te zeggen bruin is met zwarte vlekken en geene 

 pluim heeft. Deze vogel heeft de grootte van eenen 

 zwaren haan, maar hij is lager op de pooten. De 

 pluim bestaat uit vederen, die slechts aan haar 

 einde van eene kleine, eironde vlag voorzien zijn. 

 De kop en hals van het mannetje zijn gedeeltelijk 

 goudgroen, en de achterhals is koperrood mei 

 paarsen goudglans. De mantel is geelgroen, mot 

 matguudcn weèrscliijn. de middelrug zilverwit. De 

 achterrug en de vleii-els /.iju prachtig metaalglanzig 

 lilaaiiw en de staartpenneu ros. 



