uiti;;ebvücd ; zij zijn licliL Ijruiu^iccl olijfkleiiii.i; met 

 zwartbruine vlekken. — Bij den kleinen Coliimix 

 Sinensis, die van Zuid-Oostelijk Azië tot Australië 

 verspreid is, vertoont het mannetje eene zeer in 

 het oog vallende teekening: de hoofilklevn- is een 

 tVaai grijsblaauw, maar de buik is rosbruin en 

 met zwart en wit omzoomd. Op Java treft men 

 deze soort, paarsgewijze, vooral op de eenige duizend 

 voet hoog gelegene weilanden aan; zij voedt zich 

 veel met spriiiklKiiini on witte mieren, en wordt 

 zelve dikwijls oi/n buil van slangen en roofvogels. 

 Een merkwaardige en zeldzame soort is het 



TRAPKWARTELTJE, PEDIONOMUS TORQUATUS. Zij heeft 



do voetwortels langer dan gewoonlijk en van achteren 

 gelijk van voren met eene rij schilden bedekt; het 

 ondergedeelte der scheenen is naakt, de achterteen is 

 hoog geplaatst, de vleugels en vooral de staart zijn 

 zeer kort. Deze kleine vogel bewoont de grasvlakten 

 van het gematigde Australië, die hij echter in het 

 gure jaargetijde verlaat. Hij loopt zeer behendig, 

 \liegt daarentegen ongaarne. De stem doet aan het 

 holle geluid van den Nieuw-Hollandschen casuaris 

 doidcen. De witachtige eijeren zijn van bruine en 

 roodachtig grijze vlekjes vooi'zion. 



De SNIPKWARTELS, TURNIX, ook ))Homipodius"" 



genoemd, zijn gekenmerkt door het ontbreken vat» den 

 achterteen. Velen zijn kleiner dan onze kwartel, en 

 het schijnt dat de mannetjes steeds aanmerkelijk 

 kleiner zijn dan de wijfjes. Zij worden in Australië, 

 het lieete Azië en Afrika, en eenige zuidelijke streken 

 van Europa aangetniricn : Ik mdon zich op grasvlakten 

 of rotsachtige, met struikou en gras begroeide 

 streken op; vliegen schielijk, maar laag bij den 

 grond en slechts tot op korte afstanden; nestelen 

 op den grond, en leggen 4, eenigzins peervormige 

 eijeren. — De soort van ons werelddeel, Turniv 

 Gibrallarica, ook ))Andalusica" en »tachydromus" 

 genoemd, wordt in Zuidelijk Andaluzië, aan de zuidkust 

 van Sicilië en in Algerië waargenomen. Zij evenaart 

 linzen kwartel in grootte. Zij is moeijelijk te schieten, 

 ilaar zij zich veelal in het hooge gras schuil houdt. — 

 l)i' beroemdste soort is Turnix puc/nax, die, door 

 liaron stiijilhist. aan rio .lavanon hetzelfde vermaak 

 iipli'vert al» do bi'kendo hanongevochton. Zij leeft 

 oonzaani, veelal o\) bebouwde landen, en voedt zich 

 van krekels, de maskers van insekten en andere voor 

 iliMi landbouw schadelijke insekten. — Eene zeer 

 kleine soort van Senegambië, Turnix Meiffrenli, is 

 op de onderdeelen en de vleugels wit, en vooral 



DE RUIGPOOT-HOENLEREN. 



TETRAONES. 



Deze kleine familie bevat de hoendervogels wier 

 voetwortels en veelal ook de teencn geheel oi' 

 grootendeels met vederen bedekt zijn. De vederen 

 van het voorhoofd strekken zich tot over de neusgaten 

 uit. Zij hebben eenen tamelijk stevigen en gekromden 

 snavel, en worden in Noord-Amerika, Europa, Afi'ika 

 en het vasteland van Azië aangetroflen. Zij vormen 

 drie geslachten. 



De KORHOENDEREN, TEïRAO, liobbon vier naakte, 

 in één vlak liggende, teenen, wier zijranden met 

 smalle en puntige schubjes, gelijk franjes, bezet zijn. 

 De voetwortels zijn somtijds aan hunne onderhelft 

 naakt. Bij het oog ontwaart men eene naakte, 

 roode plek. Zij hebben afgeronde vleugels en eenen 

 grooten staart. Deze vogels bewonen de koude en 

 gematigde streken van het noordelijk halfrond. Zij 

 verhuizen niet, vliegen met veel gedruisch, houden 

 zich gaai'ne in met bosch of kreupelhout begroeide 

 streken op, leven in veelwijverij, en voeden zich 

 voornamelijk met boomknoppen en bezien. 



De grootste van alle soorten is de Aiwrliaan. 

 Tetrao vrogaUus ; hij wordt in het gematigde Europa tot 

 Scandinavië aangetroflen, ontbreekt echter in ons 

 land, en is in Groot-Bi'ittannië, na er geheel uitgeroeid 

 te zijn, op nieuw ingevoerd. Het is een standvogel. 

 die zich in bosschen, en wel in de sparrebosschon 

 van bergachtige streken, ophomlt. Het rnaunotjo 

 bereikt ongeveer 3 voet lengte, on is zwait nioi 

 blaauwen metaalglans op den hals, en met bruine 

 vleugels. Het wijfje is kleiner en met bruin en 

 roestkleur geteekend. Door zijne grootte en zijn 

 lekker vleesch, neemt hij, in ons werelddeel, met den 

 grooten trap, den eersten lang onder het pluimwild in. 

 Ofschoon hij schielijk loopt, houdt hij zich meestal 

 op boomen op. Zijn voedsel bestaat voornamelijk 

 uit de knoppen en bladen van sparreboomen en uit 

 bezien. Gedurende den paartijd laat het mannetje, in 

 den nanacht, meestal op eenen boomtak, met hangende 

 vleugels en den staart uitgebreid, een sissend en 

 smakkend geluid liooren, voor het zich op den 

 grond bij de hennen begeeft. Het wijtje legt hare 

 7 tot lU grijsgele, met bruine vlekjes bedekte eijeren 

 in eene in den grond gekrabde en door kruiden en 

 sti'uiken verborgene uitholling. Men treft in sommige 

 streken, vooral in Scandinavië, somtijds kleine hanen 

 iiii't ooiion in het midden uitgesneden staart aan, 

 lai hoiult deze voor bastaarden van de auerhen en 

 den korhaan. — In Kamschatka en op de bei'gen 

 van Siberië heelt men eene mot den auei'haan 

 vei'wante soort, Te/rao Hroijallouhs. Haar staart is 

 hiiiuor. ilo iiviiiL;o doclon zijn ikiarentegen kleiner, 

 ,'ri (\y' biivoadooleii viMlnmion witte vlokken. — Do 



