-ebrr.üU'U vun Midilcl-Europa tot Perzii'. en schijnt. 

 naar jrelang dezer verschillende streken, geene of 

 slechts zeer geringe afwijkingen aan te bieden. In 

 grootte evenaart zij een patrijs. Haar vederkleed 

 is in den winter wit. maar de staartpenncn en eene 

 streep langs de teugels zijn zwart. In den zomer zijn 

 alleen de vleugels geheel wit. de overige deelen 

 grootendeels bruin of geelachtig, met zwarte vlekken 

 of dw^arsstreepjes. Deze vogels voeden zich met 

 de bezien en de knoppen van kruiden. De eijeren. 

 twaalf in getale, zijn op eenen geelachtigen grond 

 met groote, zwarte vlekken bedekt. — De tweede 

 soort, het groote Snecmclioen, Telrao aldus, onderscheidt 

 zich van den ptarmigan, door dat zij een weinig 

 grooter is, geene zwarte teugelstreep heeft, en 

 iloordien haar zonierkleed eene roodbruine grondkleur 

 vertoont. Zij wordt in Scandinavië en Finland 

 aangetroffen, komt echter niet in hooge gebergten. — 

 In Schotland wordt haar plaats vervangen door de 

 zoogenaamde »Grou.se". «Tetrao Sci)ticus",die slechts 

 daardoor afwijkt, dat haar vederkleed weinig wit 

 heeft. Zij bewoont de met heidekruid bedekte 

 Ijergvlakten. — Gelijk van den korhaan en de atierhen, 

 heeft men ook bastaarden van den korhaan en de 

 hen van het groote sneeuwhoen. 



Geheel afwijkend van de kor- en sneeuwhoenders 

 zijn de zandhoexders, pierocles. Hun gestalte en 

 grootte doen aan die der duiven denken. Zij zijn 

 vooi'namelijk gekenmerkt door himne zeer puntige 

 vleugels, hunnen wiggevormigen staart, humie korte, 

 tot aan de teenen of nagels met vederen bekleede 

 pooten, hunne koite. met stevige en kromme, maar 

 zeer kleine nagels gewapende teenen, en hunnen 

 achterteen, die zeer klein en hooggeplaatst is, of 

 somtijds zelfs geheel ontbreekt. Hun vederkleed is 

 veelal vaal geelachtig of bruin van kleur, met zwarte 

 vlekken. De zandhoenders worden in de woeste en 

 met zand bedekte streken van Afrika, het lieete 

 Europa en het heete Westelijke Azië tot Nepaul 

 aangetroffen. Hunne vlugt is buitengewoon snel. Zij 

 nestelen, gelijk alle ruigpoot-hoenders, op den grond, 

 en voeden zich met de zaden, knoppen en bezii-n 



Men noemt «r.KiENLi.iKK ZANimoExriERs" de soorten 

 met naakte teenen en eenen kleinen achterteen. De 

 lieide soorten van ons werelddeel bereiken de grootte 

 eener duif, de overige sooi'ten evenaren in dit opzigt 

 ongeveer eene tortelduif. Eene der Europesche 

 soorten, Plerocles alcliala of )>setarius", heeft het 

 middelpaur staartpenncn versmald en duhlirl /,;iii laiiu 

 als de overigen. De borst en de huik zijn wit, en 

 het oude mannetje heeft den kop vaal roestkleuiig. 

 van voren en achteren met eenen zwaiten zoom. 

 terwijl ook de keel zwart is. Men treft deze soort 

 in Andaluzië, het Zuidelijk Frankrijk en Klein-Azië 

 aan. — De tweede soort van ons werelddeel. PlerocUs 



rins. heeft den 



i-art: de borst 



eenen smallen. zwarten kraag vncuzien. en het 

 mannetje heeft de keel zwart, en hals en l<ii|i 

 blaauwgi'ijs. Men treft deze soort menigvuldig aan op 

 de met kruiden begroeide zandgronden van Zuidelijk 

 Rusland, en enkele voorwerpen verdwalen van tijd 

 tdt tijd van hiiT n.uir de nabijgelegene landen, zelfs 

 naar JJuilsehknid. Zij voedt zich vooral met de /.ideu 

 van Astragalus, drinkt dikwijls, waarbij zij op de 

 borst gaat liggen, en broedt in de maand .lunij. — In 

 Noord-Afrika treft men onder anderen aan Pterochs 

 cvusIks. wier twee middelste staartpenncn verlengd 

 zijn. en die eenen roodbruinen buik en eenen smallen, 

 zwarten band over de borst heeft. — In Zuid- Afrika 

 heeft men Pterocles varipr/a/jis ; haar vederkleeil is 

 roodbruin met witte vlekken, de keel bij het 

 mannetje grijs, bij het w'ijfje geelachtig. — De soort 

 van het vasteland van Indië, Plerocles fasciatus. heeft 

 grijsachtige dwarsbanden over de vleugels, den buik 

 en de borst. 



Men noemt steppenhoenders, syrrhaptes. meer 

 in het bijzonder eenige soorten zonder achterteen 

 en wier pooten tot aan de nagels met vederen 

 bekleed zijn. Het gewone Sleppenlioen, Syrrfiapl.es 

 parocIo.Tits. is vooral gekenmerkt doordien zijne twee 

 eerste slagpennen, gelijk ook het rniddelpaar staartpennen 

 in lange draden uitloopen. Het heeft de grootte van 

 eene tortelduif. De hoofdkleur van het vederkleed 

 is een grijsachtig okergeel : maar de bovendeelen 

 zijn zwait gevlekt, de buik is bijkans geheel zwart 

 en de keel is zuiver okergeel. Deze vogel, die in de 

 w^ocstijnen van Middel-Azië t'huis behoort, en, voor 

 zoo ver bekend is. deze vroeger niet heeft verlaten. 

 is in de jongste jaren door verhuizingen beroemd 

 geworden, zoo als die bij verscheidene dieren, b. v. 

 do lennning en andere muizensoorten, eekhorons, de 

 pestvogels, de notenkrakers, schildpadden, padden, 

 .sprinkhanen enz., zelfs min of meer geregeld, 

 ofschoon slechts in sonnnige jaren plaats hebben, 

 en wier oorzaken blijkbaar overbevolking der soort 

 en gebrek aan voedsel zijn. De eerste dezer verhuizingen 

 had leeds in het jaar 1859 plaats. Er werden toen 

 tegen het einde van Augustus een paar dezer vogels 

 in de duinen bezuiden Zandvoort waargenomen, maar 

 het gelukte eerst in October het mannetje te schieten, 

 waarop zijn makker niet teruggezien werd. In den loop 

 van hetzelfde jaar w-erden er nog 3 andere voorwei-pen, 

 te weten twee in Engeland en een in .Tutland 

 waai-genomen. De groote verhuizing had intu.sschen 

 plaats in liet vonrj;iar van 1863 en Strekte zich over 

 Jhiitsehland. l-iLudvrijk en Groot-Brittannië, noordelijk 

 tot in Zweden, de Far-eilanden uit. Men merkte in 

 den loop van dat jaar op vele plaatsen groote vlugten 

 van deze soort op. sommiüen schijnen zelfs hier en 

 d;uir eijeren gelegd !.■ helil)en. terwijl er nog in het 

 voorjaar van 180 1 eidxele iu ons land gezien en 

 üesehoten werden. In 1S(.)1 had eene zoodanige 



