van onzen aardbol verdwenen. Deze vogels leefden op 

 Madagascar, de Mascarenhas-eilanden en Nieuw-Zeeland, 

 en vormen de geslachten Aepyornis, Dodo en Moa. 



Men noemt aepyornis ecne soort van Madagascar, 

 die, te oordeelen naar eenige overblijfsels, te v\'eten 

 beenstukken en de oijeren, den Afrikaanscben struis 

 aanmerkelijk beeft overtroffen. Het blijkt uit de 

 gevonden beenstukken, dat de pooten dezer soort 

 van 3 teenen voorzien \\'ai'en. De eijeren, wier schaal 

 men als pronkstukken bij de inboorlingen beeft 

 aangetroffen, en waarvan men de afgietsels in de 

 meeste verzamelingen vindt, zijn van eene reusachtige 

 grootte, vermits de middellijn van het grootste, in de 

 grootste as ongeveer 13, in de kleine as ruim 9'/2 

 Rijnlandsche duim bedraagt. Dit ei kan 874 Hter 

 vocht bevatten, en zijn inhoud staat gelijk aan dien 

 van G struiseijeren of 150 kippeneijeren of 50,000 

 colibri-eijeren. De goede toestand, waarin deze eijeren 

 nog verkeeren, beeft tot de vooronderstelling geleid, 

 dat de reuzenvogel, van wien zij afkomstig zijn, 

 misschien nog niet geheel uitgeroeid is. Van dezen 

 of eenen zoodanigen vogel maakt overigens de Fransche 

 reiziger Flacourt, die zich in de tweede helft der 

 zestiende eeuw op de Zuidoostkust van Madagascar 

 ophield, gewag; maar zijne opmerkingen bepalen zich 

 tot bet gezegde, dat er in Zuidelijk Madagascar eene 

 .soort van struisvogel leeft die eijeren legt zoo als 

 deze. 



Over de zoogenaamde hoihi's, hidüS, van de 

 Mascarenhas-eilanden, hebbon wij in onze handleiding 

 liet volgend kort overzigt gegeven. De meest bekende 

 soort is de gewone Dodo, Didus ineptus, van het eiland 

 Mauritius. Deze vogel had een gewigt van 50 pond 

 en was dus veel grooter dan een kalkoensche haan. 

 Zijn snavel was een halven voet lang, zeer zwaar, 

 zijdelings zamengedrukt, van voren met eene gekromde 

 hoornscheede bekleed, achter welke de neusgaten 

 agen, en verder naakt. Zijn hals was dik en 

 tamelijk lang. Vleugels en staart waren van witachtige, 

 groote, omgekrulde vederen, zoo als bij den 

 Afrikaanscben struis, voorzien. De voetwortel was 

 dik, met schubben bekleed en bijna een halven voet 

 lang. De vederen waren grijsacbtig van kleur. Hij 

 werd zeer vet, en door het zeevolk gemakkelijk 

 dood geslagen, daar bij niet vliegen kon en, zoo als 

 de meeste dieren van onbewoonde streken, geen vrees 

 voor den mensch toonde. Hij hield zich onmiddellijk 

 aan het zeestrand op. Deze vogel werd het eerst 

 waargenomen door de manschap der schepen, die, 

 (inder het bevel van Wijbrand van Warwijk, een 

 Amsterdanmier, het eiland Mauritius in 1598 

 aandeden, nadat zij, gedurende den tweeden scheepstogt 

 der Hollanders naar Oost-Indië, onder bet opperbevel 

 van den Admiraal J. C. van Neck, van het gros der 

 vloot door stormen afgedwaald waren. De zeelieden 

 noemden dezen vogel in den beginne walgvogel, omdat 

 zijn vleesch. Iietwclk zij niettemin aten en gezouten 



medenamen, deed walgen. Door de volgende zeevaarders 

 werd hem de naam van dod-aers, dien de kleine 

 fuut in het moederland draagt, toegekend, en spoedig 

 daarop werd hij onder dien van Dodo en Drenthe 

 vermeld. In 1638 werd een dezer vogels levend in 

 Engeland vertoond, hetgeen reeds meer dan een 

 tiental jaren vroeger in Holland plaats bad. Naar 

 deze voorwerpen zijn de, grootendeels zeer onjuist 

 geteekende, schilderijen in olieverw door de twee 

 kunstschilders Savary gemaakt, welke in verscheidene 

 kabinetten, onder anderen in dat te 's Gravenhage 

 aanwezig zijn, en waarop de vogel meestal onder de 

 dieren van het Paradijs is voorgesteld. Reeds in de 

 tweede helft der zeventiende eeuw was het laatste spoor 

 van dezen vogel verdwenen. Het eenige opgezette 

 voorwerp hetwelk in de verzamelingen aanwezig was, 

 werd in 1755 vermeld, en- thans zijn er slechts nog 

 eenige schedels en pooten van dezen zonderlingen en 

 merkwaardigen vogel over, die iIimiv {\q nimiwere 

 natuurkundigen dan eens voor eenen i:irr, dan voor 

 eene duif, dan voor eenen hoendervogel, voor eenen 

 moerasvogel, of zelfs voor eenen watervogel werd 

 gehouden. — De groote Dodo van het eiland Bourbon, 

 of Réunion, meestal Solitaire van Bourbon, Didns 

 apierornis, genoemd, had, even als de eigenlijke dodo, 

 breede gekrulde vederen aan den staart; maar zijn 

 bek was, ofschoon zwaarder, gevormd als die eener 

 j houtsnip. Hij was witachtig van kleur, had de grootte 

 van eenen kalkoen, maar was hooger op de pooten. 

 Ilij kon evenmin vliegen als de overige struisachtige 

 vogels, en werd, als de gewone dodo, met stokken 

 of steenworpen gedood. Hij werd in 1G18 voor liet 

 eerst opgemerkt en in het midden der achttiende 

 eeuw uitgeroeid. Het heeft tot nog toe niet mogen 

 gelukken, eenige overblijfselen van dezen vogel te 

 vinden. — De derde groote soort, Didus soUlarius, 

 ook Solitaire van Rodriguez genoemd, was eigen 

 aan dat eiland. Haar staart was van lange vederen 

 ontbloot en derhalve gevormd als bij al de overige 

 struisachtige vogels, met uitzondering van de beide 

 voornoemde dodo's en den Afrikaanscben struis. De 

 bek geleek op dien van eenen kalkoen, maar was 

 zwaarder. Hij was hooger op de pooten dan een 

 kalkoen, en grijsacbtig van kleur. Zijn gewigt bedroeg 

 omstreeks vijf en veertig pond. Na het jaar 1691, 

 toen deze vogel het eerst werd waargenomen, werd 

 hij niet meer opgemerkt, en is nu reeds, zoo als 

 het schijnt, sedert lang geheel uitgeroeid. In nieuwere 

 tijden heeft men er eenige beenige overblijfselen van 

 naar Europa gebragt. Behalve deze drie soorten werden 

 op voornoemde eilanden nog eenige kleinere soorten 

 gevonden, welke, zoo als de groote soort van 

 Rodriguez, door het gemis van staartvederen gekenmerkt 

 waren. De eene, Didus Heo-berliï, waarschijnlijk vun 

 Rodriguez, had eenen regten snipachtigen snavel: liij 

 de andere, Didus Broecini, was de bek tamelijk lang. 

 en benedenwaavts gebogen. 



