De soorten vun Nicuw-Zeelaui.l, die men omler 

 ileii al,L;e[iieeiien iiaani van moa, iuxornis, begrijpt, 

 scliijiien iu het algemeen tie Emeu's te naderen. 

 Sommigen hebben, zoo als deze, 3 teenen aan de 

 pootcn. Onder deze behoort Dinornis viaxwius, die 

 den Afriiiaanschen stnüs in grootte verreweg overtrof, 

 en eerst in deze eeuw uitgeroeid scliijnt te zijn. 

 Andere soorten, die men onder de bijzondere namen 

 van »Palapteryx" en sAptornis" heeft afgescheiden, 

 hadden, even als de dodo's en de kiwi's, de pooten 

 van 4 teenen voorzien. 



De thans nog op onzen aardbol lovende soorten van 

 struisvogels zijn de volgenden. 



DE STRUIZEN. STRUTHIO, 



Het geslacht der struizen behelst eenige zeer 

 groote soorten afkomstig uit Afrika en Zuid-A merika, 

 en voornamelijk kennelijk aan hare breede vederen 

 niet zachte en losse draden. Zoodanige vederen 

 vervangen tevens de vleugelpennen, en bij den 

 Afrikaanschen struis zelfs de staartpennen. Zij hebben 

 cenen langen hals, dikke en tamelijk lange pooten, 

 en deze zijn bij de Amerikaansche struizen van 3. 

 bij den Afrikaanschen struis slechts van 2 teenen 

 voorzien. Aan de bogt der vleugels ontwaart men 

 eenen doornachtigen knobbel. De bek is tamelijk 

 klein en veel breeder dan hoog. 



Deze vogels houden zich in vlakke, woeste streken 

 op. Elk mannetje leeft in den paar- en broedtijd met 

 •'! of 4 wijfjes, die hare grijsachtig gele en van poriën 

 voorziene eijeren in een gemeenschappelijk nest 

 leggen. 



De A/rtkaantsche Slniis, Slrul/iio Cameltts. is onder 

 alle overige so(n'ten van struisvogels gekenmerkt 

 doordien hij slechts '2 teenen aan eiken poot lieeft, 

 waarvan de buitenste bovendien geheel ontbloot is 

 van eenen nagel. Deze soort is ook de eenige der 

 nog levende struisvogels die eenen eigenlijken staart 

 heeft, en deze is zamengesteld uit vederen gelijk aan 

 die der vleugels. De kop en het voorste grootste 

 gedeelte van den hals zijn met eene roodachtige 

 huid bekleed, die slechts van enkele haarachtige 

 vederen voorzien is. De schenkels zijn eveneens naakt 

 111, gelijk de pooten, roodachtig van kleur. De staart- en 

 groote vleugel vederen zijn wit, de overige vederen 

 zwart. De niet volwassen voorwerpen hebben 

 daarentegen een min of meer eenvormig bruin 

 vederkleed. De struis bereikt, staande, eene hoogte 

 van meer dan 6 voet. Het schijnt intusschen, dat de 

 voorwerpen die benoorden de groote woestijn 

 voorkomen, standvastig een weinig kleiner zijn dan 

 liie van de overige deelen van Afrika. De struis is 

 intusschen in verscheidene streken, waar zich vreemde 

 volken nedergezet hebben, allengs uitgeroeid, en dit 

 is t^edert ecuwen liet geval in Egypte. De struis 



bewoont vo(irnainelijk groote, met gras, hiade- of 

 andere kruiden begroeide vlakten van Afrika en 

 Arabië tot aan de oevers van den Euphraat. .Men 

 treft ze aldaar tot grootere of kleinere troepen 

 vereenigd aan. Zij zijn buitengewoon waakzaam en 

 ontvlugten, bij naderend gevaar, oogenblikkelijk. 

 Hun loopen of liever rennen wordt door schielijke 

 slagen inet de vleugels, die gelijk riemen in de lucht 

 werken, ondersteund, eu geschiedt met zulk eene 

 snelheid, dat het vlugste paard niet vermag hen bij 

 te komen. In den paartijd zondert zich elk mannetje 

 met 3 tot 4 wijfjes af. De laatstgenoemde leggen 

 hare eijeren gemeenschappelijk, tot een getal van 

 ongeveer 30 stuks, in een nest. Dit nest bestaat 

 intusschen slechts uit eene uitholling van den grond, 

 ! omgeven van eenen dam van aarde of zand. Zoodra 

 er ongeveer een twaalftal gelegd zijn, beginnen de 

 ouden, ten minste in de meer gematigde sti'eken, 

 ze te bebroeden, en men zegt, dat dit bij nachttijd 

 steeds door het mannetje geschiedt, ten einde de 

 eijeren tegen de aanvallen van roofdieren te beveiligen. 

 Men vindt ook meestal eenige eijeren buiten den rand 

 van het nest liggen, en het .schijnt, dat deze eijeren, 

 door de ouden opengeprikt, dienen als een nestplaats 

 voor vliegen en andeie insekten, wier maden het 

 eerste voedsel aan de pas uit het ei komende struisen 

 moeten verstrekken, die, gelijk de jonge hoenderen, 

 door de ouden geleid en beschermd worden. Een 

 struisei weegt ongeveei' 3 oude ponden, en bevat 

 den inhoud van 24 kippeneijeren. Men weet, dat 

 de Afrikaansche struis reeds aan de oude volken 

 bekend was, en dikwijls levend naar Rome gebragt 

 werd, ten einde in de openlijke spelen vertoond 

 te worden. (Jok in de diergaai'den behoort de 

 Afiikaan-cli.' stiuis geenszins onder de zeldzaamheden, 

 en lic w i|r|.sl,/--vn somtijds eijeren in de gevangenscha|i. 

 Het is di; vraag, of eene geregelde voortteling der 

 struisvogels in onze gematigde lurht^trci'k mogelijk 

 is. Ook in den zoologischen tuin te Frankfort 

 hebben de Afrikaansche en Amerikaansche struizen 

 herhaaldelijk eijeren gelegd en zelfs beproefd om ze 

 te bebroeden, hetgeen intusschen mislukte. Professoi- 

 Bruch is van meening, dat de grond in de gematigde 

 kichtstreek te koud en te vochtig is voor het 

 uitbroeden der eijeren van vogels, die, gelijk de 

 struisvogels, geen nest maken. Intusschen is het 

 Dr. Bodinus, den directeur van den zoologischen 

 tuin te Keulen, twee achtereenvolgende jaren gelukt, 

 telkens eenen jongen Amerikaanschen struis te telen, 

 welke beiden in het leven gebleven zijn. In de 

 zoölogische tuinen, in warmere luchtstreken gelegen, 

 schijnt daarentegen het uitbroeden van struiseijeren 

 zeer gereedelijk te gaan. Dit is b. v. het geval te 

 Florence, en vooral te Marscillc, waar acIitcM-ccnvolgcns 

 reeds '2(\ jciiiic -tnnz.Mi gewennen weiden. 



