aanij;etrolTei). Tlmn^; zijn zij iit de meeste bewoonde 

 streken of gelieel of grootendeels verdwenen. De 

 gewone enieu behoort in de zoölogische tuinen 

 geenszins onder de zeldzaamheden. Het wijQe legt 

 ook in de gevangenschap, gelijk de overige struisvogels, 

 somtijds eijeren, en in den dierentuin te Weenen 

 broedde zelfs een paar dezer vogels op 3 eijeren, 

 maar men mogt slechts één jong verkrijgen, vermits 

 de beide overigen voor het uitkomen stierven. — Men 

 lieeft intusschen in nieuwere tijden opgemerkt, dat 

 de emeu van West-Australië verschillen aanbiedt 

 met dien van Oostelijk Australië, en eerstgenoemden, 

 onder den naam van Bromaeus irroralus, tot eene 

 eigene soort verheven. Deze vogel, ofschoon in grootte, 

 maaksel, vorm en alle hoofdkenmerken volmaakt 

 gelijk aan den gewonen emeu, schijnt echter daarvan 

 af te wijken door de volgende eigenschappen. De 

 vederen vertoonen, bij den westelijken Emeu, in 

 hare geheele lengte, afwisselend zilverwitte en 

 donkergrijze dwarse strepen, en hare zwarte punt is 

 van achteren met ros omzoomd ; terwijl deze vederen 

 bij den oostelijken emeu eenkleurig zwartachtig grijs 

 zijn van den woitel tot hare punt, die zwart is met 

 eenen rossen dwarsband nabij haar uiteinde. Men 

 heeft ook waargenomen, dat de iris van het oog bij 

 den westelijken emeu bleek lichtbruin, bij den 

 oostelijken emeu roodachtig bruin van kleur is, en 

 dat de eerstgenoemde langere en dunnere teenen 

 en voetwortels heeft, gelijk ook kleinere schildjes 

 op de voetwortels. Overigens schijnt het, dat deze 

 westelijke emeu tot ver in de kolonie van Zuid-Australië 

 verspreid is. 



De eigenlijke Casuarissen wijken, door verscheidene 

 zeer in het oog vallende kenmerken, niet slechts 

 van de Emeu s, maar ook van de overige struisvogels 

 af. Zij zijn vooral gekenmerkt door eenen grooten, 

 met hoorn bekleeden knobbel, die den geheelen 

 bovenkop inneemt, en doordien elke vleugel voorzien 

 is van een vijftal dikke en aan de punt afgeronde 

 ]>enneschachten zonder vlaggen. Bovendien is hun 

 snavel zijdelings zamengedrukt, de neusgaten liggen 

 veel verder naar voren dan bij de sti'uizen en emeus, 

 en de huid van den kop en den voorhals is nagenoeg 

 naakt en van rimpels voorzien. De eigenlijke Casuarissen 

 schijnen in Australië tot de noordkust beperkt te 

 zijn, en daai'entegen de struisvogels uitsluitend te 

 vervangen op Ceram, Nieuw-Guinea met Salawatti 

 en de Aroe-eilanden, en op Nieuw-Brittannië. Men 

 was sedert eeuwen slechts met eene soort van 

 Casuaris bekend, en eerst in de nieuwste tijden 

 bleek het. dat deze soort tot Ceram beperkt was, 

 iMi (lat er behalve deze, nog andere, grootendeels 

 min of meei' aanmerkelijk verschillende soorten 

 bestaan, die wij hieronder zullen opnoemen. De 

 Casuarissen zijn buitengemeen schuw en voorzigtig, 

 en daar zij zich bij het minste gevaar in de digte 

 bossehen versclmilon. waaiiii de menscli niet kan 



doordringen, is het nagenoeg onmogelijk, zich deze 

 dieren door middel van jagt of vangst te verschaften, 

 en behoort het zelfs onder de buitengewone 

 uitzonderingen, wanneer men een van deze dieren 

 in den wilden staat te zien krijgt. Zoo berigt onder 

 anderen de Nederlandsche reiziger S. Muller, dat hij 

 op Nieuw-Guinea nooit een casuaris te zien kon 

 krijgen, en slechts tot zijne tegenwoordigheid kon 

 besluiten uit het spoor op den grond en het geweldige 

 gedruisch, hetwelk deze vogel voortbrengt, wanneer 

 hij van ver door het bosch ontvlugt. R. Wallace, een 

 der ijverigste en onvermoeidste natuurkundige 

 reizigers, kon dezen vogel noch op Nieuw-Guinea, 

 noch op de Aroe-eilanden gadeslaan, en zelfs van Ac 

 gewone soort zegt hij : de casuaris is eer menigvuldig 

 dan zeldzaam in de geheele binnenlanden van Ceram ; 

 maar ik kon er geen enkel voorweip verkrijgen, en 

 heb er zelfs nooit een in het wild gezien. De inboorlingen 

 van Nieuw-Brittannië beweren eveneens, volgens 

 Dr. Bennet, dat het eene onmogelijkheid is, den 

 casuaris van hun eiland te bemeesteren, en dat de 

 voorwerpen, die zij aan de schepen verkochten, 

 geheel jong, bij het uitkomen uit het ei, gevangen 

 en in den gevangen staat opgevoed werden, hetgeen, 

 daar het een harde vogel is, zonder veel moeite 

 geschieden kan. Het is waarschijnlijk op diezelfile 

 wijze, dat de casuarissen, die men naar Europa 

 vervoert, groot gebragt zijn, en dit middel is derhalve 

 aan hen aan te bevelen, die zich in de streken, dooi- 

 deze vogels bewoond, ophouden, ten einde er voorwerpen 

 voor de dierentuinen en musea te verkrijgen, en ons 

 deze groote en eigenaardige vogels te doen kennen, 

 alvorens zij het lot gedeeld zullen hebben van zoo 

 vele hoogst merkwaardige soorten, die jaarlijks, en 

 als het ware onder onze oogen, uitgeroeid worden 

 en voor altijd uit de schepping verdwijnen, zonder 

 dat de wetenschap in staat is, ter harer nagedachtenis, 

 een behoorlijke schets daarvan te ontwerpen. Oude 

 casuarissen moeten overigens, vooral bij het vervoor, 

 met veel beleid en voorzigtigheid behandeld worden, 

 daar zij, in hunne gewoonten gestoord, veelal zeer 

 onstuimig worden, en, door de buitengewone kracht, 

 die zij in hunne pooten hebben, moeijelijk te bedwingen 

 zijn, zonder zich zelf of den mensch groot nadeel 

 toegebi'agt te hebben. 



De kenmerken Aqv viMseliillende soorten van 

 casuarissen beperken zich voornamelijk tot de wijze 

 hoe de naakte huid van den hals aan het einde van 

 de keel uitloopt, en den voi'm van den zoogenaamden 

 helniknobbel. 



■11 yi'WOh 



On 



Caii 



•irih'dtut: 



de naakte halshuid, van ondei'en, in twee lellen uit, 

 die zoo digt bij elkaar staan, dat zij met haren 

 binnenrand volkomen zamenkomen, en de naakte 

 huid van den kop en voorhals is prachtig purperachtig 

 blaauw, hetgeen echter op den nek en op voornoemde 

 lellen door een fraai hooo-rood vervangen wordt. 



