(Ie natuurkuuiligfn sPurperroiger", Arden jinrpurea 

 genaamd, is een weinig ivleiner dan de blaauwc 

 reiger, maar veel fraaijer van kleur, en vooral in 

 liet oog vallend door de fraaije donker purporachtige 

 tint der sclioudersen onderdeden. Hij wijkt bovendien 

 af door zijne veel langere teenen, cu nadert 

 hierdoor tot de Roerdompen, gelijk ook door zijne 

 levenswijze, doordien hij gewoonlijk in het riet en niet 

 op hoornen nestelt. De roode reiger is nagenoeg 

 even ver verspreid als de blaauwe reiger, en op 

 de Sunda-cikmden en Celebes veel menigvuldiger 



^len noemt Zikerreiyers of ),iEgretten"" de soorten 

 die in hare gestalte met de gewone reigers 

 overeenstemmen, maar in eiken leeftijd een geheel 

 wit vederkleed hebben. Bovendien zijn de vederen 

 van den mantel en de schouders buitengewoon 

 verlengd, en van lange, losse draden voorzien, en 

 het zijn deze vederen, welke, tot bundels vereenigt, 

 de zoogenaamde reigerbossen of segretten" vormen. 

 iJe kleine Zikerreiger heeft, gelijk onze blaauwe en roode 

 reiger, den nek van een paar lange en smalle vederen 

 voorzien, de vederen van den kop zijn allen zeer 

 verlengd, en de jiooten, gelijk ook de bek, grootendeels 

 zwait. Hij wordt in Afiika, het warme Europa en 

 Azii' tot Xicuw-Giiiiica en Noordelijk Australië 

 aangctrolTen. — lüj den kleinen Zilverreiger van 

 .\ineiika, Ardea canctidissima, zijn alle vederen aan 

 het achterhoofd verlengd en puntig, en dit is ook 

 liet geval bij den Renzen-zikerreifjer, Ardea occidentalis. 

 van Amerika. — l)e drie overige .«soorten van 

 zilverreigers hebben in het geheel geene verlengde 

 vederen op den bovenkop of aan het achterhoofd. 

 De grootste dezer, Ardea alha, wordt in Zuidoostelijk 

 Europa, de daaraan grenzende landen van Azië en in 

 Xoord-Afrika aangetroffen. — Eene andere, eenigzins 

 kleinere soort, Ardea egrella, schijnt alle weielddeelen, 

 behalve Eui'opa, te bewonen. De derde, Jrdea intermedia, 

 is niet veel grooter dan de kleine zilverreiger, en 

 daarvan gemakkelijk te onderscheiden door haren gelen 

 l)ek: zij werd in ,Tapan, op de Pliilippijn.sche eilanden, 

 in den Indischen Archipel en Australië waargenomen. 



Eenige soorten vertoonen het zondeilinge verschijnsel, 

 dat sommige voorwerpen wit, de andere donker 

 van kliMU' zijn. Bij de grootste dezer, Ardea riifa. 

 uit het waiiiie Noord-Ainerika, zijn de donkere 

 voorwerpen ros; bij anderen, b. v. de in den Inrlischcn 

 Archipel zeer gewone Ardea jiKjulari.s, blaauwachtig 

 leikleurig. 



De Ralreigers hebben eenen gelen, maar van 

 voren zwarten bek. De gewone soort, Ardea comntn, 

 bewoont Afrika, Zuidelijk Europa, en lirdetlt zelfs 

 enkel op de plassen tusschen tiimda vu iüitterdani 

 gelegen. Zij is veel kleiner en lijiuT van maaksel 



vederkleed zijn wit. ms v\i insgrijs. 



Eene der fi'aaiste sncirtiai van iciijers is Ardi-a 



üiLilnb-ix, van het lieete Amerika. Zij is kleiner dan 

 onze blaauwe reiger. 



De kleinste soort van ons werelddeel is het 

 zoogenaamde Woudanpje, Ardea minula. Zij komt ook 

 algemeen in ons land voor waar riet groeit, en 

 plaatst haai' los en slecht vervaardigd nest, gelijk 

 de rietzangers, tusschen de rietstelen, langs well<(> 

 zij zeer behendig klimt. Hare eijeren zijn lijn helder 

 groenachtig. — Eene met het woudaapje verwante, 

 maar kleinere, en in het algemeen de kleinste 

 reigersoort is Ardea exilis, van Nooi-d-Amerika. 



De Roerdomp, Ardea sleltaris, die ook in Azië tot 

 Bengalen en .Tapan voorkomt, behoort mede onder 

 de sooiten die onze waterrijke streken bewonen. Hij 

 leeft, gelijk het woudaapje, in het riet, houdt zich 

 echter, wanneer dit nog te klein is, in het hout op, 

 waai' men hom dikwijls langs de takken ziet klimmen. 

 Hij is vooral ook bekend wegens het, tot op groote 

 afstanden hoorbare gebrul, hetgeen hij, gedurende 

 den paar- en broedtijd, vooral des nachts laat hooren, 

 en dat voortgebragt wordt, terwijl de vogel den bek 

 in het water steekt. Hij nestelt in het riet. 



Men geeft den naam van «Kwakken" aan de 

 soorten met eenen dikken kop. Onze gewone Kwak, 

 Ardea iiijclicorax\ wendt in Europa, Afrika en Azië 

 aangetroll'en, en ook de gewone Amerikaansche Kwak 

 is weinig van den onzen verschillend. Hij houdt zich 

 in het riet en het nabijgelegen hout op, klimt 

 behendig, en nestelt op boomen of in het hakhout. 

 Thans is hij zeldzaam in ons land, terwijl hij eenige 

 eeuwen geleden buitengemeen menigvuldig was. 



Aan de kwakken sluit zich eene soort uit 

 Zuid-Amerika, de Svluiilbek, Cancroma cocJdearin, aan. 

 Deze vogel, ofschoon in grootte en kleur veel 

 overeenkomst vertoonende met onzen kwak, wijkt echter 

 daarvan, gelijk ook van alle overige reigervogels af, door 

 zijnen buitengewoon breeden en schuitvormigen bek. 



