DE IBISSEN, IBIS. 



De Ibissen doen, door den voi'm van hunnen bek, 

 aan de wulpen denken. Intusschcn is deze bek veel 

 steviger en in zijne geheele lengte, aan weerszijde van 

 eene voor voorzien. Zij zijn ook veel steviger van 

 maaksel dan de wulpen, en liunne teenen, vooral de 

 achterteen, zijn langer en lager geplaatst. Men treft 

 deze vogels in de warme en heete luchtstreken aan. 

 Zij houden zich in moerassige oorden op, zetten 

 zich gaarne op boomen, en voeden zich voornamelijk 

 met wormen, kikvorschen of ook visschen. 



De getcone IMs, Ibis falcinellus, is grooter dan onze 

 groote wulp, en roodbruin van kleur, maar de 

 vleugels, achterrug en staart zijn metaalglanzig donker 

 blaauwgroen. Hij is over vele landen verspreid ; 

 broedt in ons werelddeel slechts in de zuidelijke 

 streken, verdwaalt echter in het najaar somtijds meer 

 noordelijk en zelfs tot ons. — Met deze soort min 

 of meer verwant zijn de in ouden leeftijd geheel 

 witte ibis. Ibis alba, van Mexico, en de prachtige 

 in den ouden leeftijd geheel roode ibis van Ziiid-Amerika, 

 Ibis ruhra. 



Eene grootere, gekuifde, roséachtig witte soort. 

 Ibis Nippon, bewoont Japan. 



Ibis Nippnii. 



Eene groote soort van AustraUë, Ibis spinicollis. 

 is merkwaardig doordien de vederen van haren 

 krop tot lange, perkamentachtige blaadjes vervormd 

 zijn. Zij eet, behalve allerlei kleine dieren, ook slangen 

 en liagcdissen. 



De beroemdste soort, de hfilige Ibis, Ibis religiosa, is 

 wit; zij heeft echter de achterste schoudervederen en 

 hierop volgende kleine slagpennen verlengd, met 

 liissr (haileii. en van eene zwartblaauwe kleur. 

 Do bek is zwait, en bij de ouden zijn kop en hals 



nagenoeg kaal en eveneens zwart. Zij bewoont Afrika, 

 en behoorde bij de oude Egyptenaren onder de 

 zoogenaamde heilige dieren. Eene met den heiligen 

 ibis zeer verwante soort, Ibis mdanocephala, is, van 

 November tot April, menigvuldig op Java, en voedt 

 zich alsdan nagenoeg uitsluitend met kreeftdieren. 



In Zuidelijk Afjika wordt eene door haren bek 

 en wijze van nestelen zeer afwijkende soort aangetroffen. 

 Dit is de Ombervogel, Scopns umbretta. Hij is grooter 

 en steviger van maaksel dan onze groote wulp, 

 heeft eene groote, hangende kuif en een geheel 

 omberbruin vederkleed. Zijn bek is hoog, sterk 

 zijdelings zamengedrukt en loopt van voren in eene 

 haakvormige punt uit. Men treft hem veelal op 

 boomen zittende aan, en hij plaatst zijn buitengewoon 

 groot nest, 6 of 7 voet boven den grond, op eenen 

 tak, rondom den stam van eenen boom. Het is 

 uit takjes en klei vervaardigd, van binnen met riet 

 en zachte stoffen belegd, en vormt een gesloten 

 geheel, behalve eene zijdelingsche opening, die van 

 eene soort van stoep voorzien is en tot een portaal 

 leidt, hetwelk wederom toegang verleent tot 2 

 achtereenvolgende kamers. In de laatste dezer kamers 

 liggen de eijeren, 3 in getal. Deze verscliillende 

 vertrekken zijn door tusschenschotten met eene 

 opening, van elkaar gescheiden. Beide seksen werken 

 aan het nest, en lossen elkaar in het broeden af. 

 Het mannetje houdt, bij het broedende wijfje, wacht 

 op de stoep. 



Df Ombvrroyel. Scopns umbrcALa. 



